Marco Pothuizen blog

Marco Pothuizen blog

Over het blog.

Stukjes vanuit het hart, uit liefde voor de dieren, tegen onrecht of onfatsoen. Soms diepzinnig, een andere keer weer mag het kant noch wal raken. Niets is bedoeld om te kwetsen, maar puur om te vermaken of om over na te denken.

Neem ook eens een kijkje op mijn site.

http://www.marco-pothuizen.nl


Met vriendelijke groet,

Marco

De fabeltjes krant en het Nederlandse volk.

(Valse) Geschiedenis.Posted by Marco Pothuizen Mon, June 23, 2014 22:45:00

--Een verhaal uit 2013---

Na een paar dagen gemorrel in het grote dierenbos over de oneerlijke verdeling van het bos, steekt Bea haar ravenkop met nieuw hoedje uit `t nest van een hoge boom, vol gejatte schatten van het volk.
“Nu is het genoeg geweest hoor” kraste ze met lelijke stem tegen de dieren, terwijl haar hebberige glinsterende oogjes eens goed opnam wie er wat riep. Ze keek aandachtig of er zich niet een nieuwe Pim Fortuyn onder haar onderdanen bevond. Want Pims liet de raaf door ratten opruimen.
“De opstand is voorbij, ga maar naar huis. Het begint kouder te worden en jullie hebben je dasje niet om. Straks ben je te ziek om je uitkeringspapiertje in te leveren.”

- “Muueeuh”, antwoordde er een stem boven de massa uit. “Maar wij hebben werk ! Hebben helemaal geen uitkering !”

“Oh, das prachtig om te horen!” zei Bea Raaf luidkeels. Vervolgens met zeer gedempte stem: “Want jullie werken voor mij. Hoe meer jullie werken, des te rijker ik wordt!” Van pure blijdschap scheet ze even over de rand. Precies boven op de kop van een muisje dat gedwongen vrijwilligerswerk moest doen om een stukje kaas te krijgen aan het eind van de maand.
-"Dank uwe raafheid! Het is mij een eer!" piepte ze, terwijl ze de poep van haar hoofdje veegde.

Wezel Willem Alexander luisterde aandachtig mee onder de vlerk van de grote, boze, raven koningin. Zijn kleine nakomelingetjes smiespelde hij dan ook zachtjes in het oor: “Sssssstt ! Lach maar lief naar het domme koek happende volk daar beneden. Trappen ze al generaties lang in.
Pappie zal ze dadelijk wel even verder uitzuigen, en jullie een eigen paleisje geven met gouden spiegeltjes.”
-” Tweeterde tweet.” Klonk het vrolijk, vanuit het half uit het ei stekende nageslacht, dat nu al verdorven stonk naar materiële wellust.

Het is maar goed dat de dieren dat allemaal niet konden horen. Want dan hadden ze waarschijnlijk de boom omgezaagd, die stelende familie al hun veren uitgetrokken, er diepvrieskuikens van gemaakt, en het bos uit verjaagd. Daar naartoe, waar ze ooit vandaan zijn gekomen; het naburige grote Duitse woud, waar dikke, bierdrinkende, hangbuikzwijnen hun leraren waren.
Eigenlijk hebben die dieren helemaal geen raven koningin nodig. Zij hebben heel lang, zonder zulk vreemd stelend volk, goed kunnen leven in hun bos. Het bos heette toen ook anders. Men noemde het, 'republieken-woud'.
Alleen de mol met een klein groepje intellectuelen zijn zich daar van bewust, maar ze kunnen de massa daarvan niet het inzicht geven. Dus doen de overigen intellectuelen ook maar alsof ze het net als de mol, niet goed zien allemaal, en keren huiswaarts...diep in de grond om niet ontdekt te kunnen worden, al gaat dat in de toekomst moeilijker worden eens iedereen gechipt rondloopt.

Ondertussen spelen de kleine maxima-raafjes met hun zojuist ingenomen gouden voorwerpen, en verheugen zich op de dag, dat ze net als hun ouders volop mee kunnen doen aan de rooftochten die men daar 'belasting heffen' noemt. Hun vleugeltjes waaieren dapper mee, als pappa het hen voordoet. Ja, nog even en ze kunnen uitvliegen, waarbij het volk hen dan weer evenzo dom toejuichen zal, als ze bij hun eerste vlucht naar beneden suizen, om daar meteen een paar zakken te rollen, en als heldinnen op hun nestje van gouden takjes terug te keren.
“Hoera, hoera” roepen de meest domme bosbewoners dan, hun traantjes van onnozel geluk wegpinkende. “Zijn ze niet geweldig ?”

Helaas kan ik hem niet vinden...de olifant die letterlijk dat verhaaltje uitblaast ten gunste van de hardwerkende, en eerlijke dieren van het grote dierenbos.
Tot die tijd zullen we het moeten blijven doen met: “Oogjes dicht, snaveltjes toe, en morgen gezond weer op. “


'Schapen spion- Job'



  • Comments(2)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by veronica Wed, February 11, 2015 00:34:41

Onwijs goed geschreven. Heel duidelijk. In jip en janneke taal. In een sprookje verpakt. Maar helaas is het geen sprookje waar we allemaal nog lang en gelukkig leven. Maar pure realiteit!! Als zelfs de schaapjes onder ons dit niet begrijpend kunnen lezen,dan is dit land straks helemaal kapot. Het is al kapot. Maar dan gaan we met zijn allen de afgrond in. We staan nu al op het randje van het ravijn. Respect voor je schrijfsel.

Posted by veronica Wed, February 11, 2015 00:33:53

Onwijs goed geschreven. Heel duidelijk. In jip en janneke taal. In een sprookje verpakt. Maar helaas is het geen sprookje waar we allemaal nog lang en gelukkig leven. Maar pure realiteit!! Als zelfs de schaapjes onder ons dit niet begrijpend kunnen lezen,dan is dit land straks helemaal kapot. Het is al kapot. Maar dan gaan we met zijn allen de afgrond in. We staan nu al op het randje van het ravijn. Respect voor je schrijfsel.