Marco Pothuizen blog

Marco Pothuizen blog

Over het blog.

Stukjes vanuit het hart, uit liefde voor de dieren, tegen onrecht of onfatsoen. Soms diepzinnig, een andere keer weer mag het kant noch wal raken. Niets is bedoeld om te kwetsen, maar puur om te vermaken of om over na te denken.

Neem ook eens een kijkje op mijn site.

http://www.marco-pothuizen.nl


Met vriendelijke groet,

Marco

De Joodse familie

Gesprekken met overledenen.Posted by Marco Pothuizen Mon, March 24, 2014 23:16:31

De Joodse familie.

Dit verhaal plaatsen we omdat we deze belofte deden aan degenen die ons hun verhaal deden, en daarmee een diepe indruk achterlieten.

Het is een verhaal uit de 2de wereldoorlog over de gruwelijkheden uit een concentratiekamp waar medische experimenten werden uitgevoerd.

Irma en ik lagen krap enkele minuten in bed. De temperatuur daalde snel enkele graden. Wat voor ons een overduidelijk teken is, dat we bezoek hebben van overledenen. Irma had meteen contact met hen.

Een familie stelde zich voor. Joodse slachtoffers uit de 2dewereldoorlog. Heel beschaaft waren ze. Ze wachtten hun beurt af, en lieten elkaar netjes uitspreken. Vader, moeder, twee broertjes (een tweeling), hun zusje, en een meisje dat geen familie was, maar er wel bij stond omdat ook zij slachtoffer was van een experiment.

Ieder van hen had zo zijn eigen gruwelverhaal. Nu weet ik zelf eigenlijk vrij veel van de periode 1933-`45, maar dat van de tweeling en het meisje kende ik nog niet tot in die details die zij ons gaven.

Duitsland heeft in de jaren 1940-`45 proeven gedaan met mensen. Meestal werden daar Joden uit de concentratiekampen voor gebruikt. Er was toen een speciale afdeling opgericht die zich alleen maar bezig hield met tweelingen. De artsen onderzochten allerlei effecten op hen; Wat er zou gebeuren als er eentje werd geslagen, of verwond werd. Zou de ander dat dan op afstand voelen, of op andere wijze bemerken? Zo werd door de beulen het ene broertje genadeloos gemarteld, terwijl het andere broertje aan een kruisverhoor werd onderworpen in de kamer ernaast. "Ik kon het schreeuwen van mijn broertje horen. Door de enorme psychische druk noemde ik uiteindelijk alle lichaamsdelen op waar ze hem zouden raken, om zo het slaan op mijn broertje te laten stoppen." Tevergeefs.

Nadat deze test als 'niet werkend, en onbetrouwbaar' werd afgedaan, sneden ze zonder het te zeggen het geslagen broertje in stukken, en voerden zijn lichaam aan de honden. Daarna werd de vraag herhaald of hij iets bij zijn broertje had gemerkt...Het antwoord was uiteraard: “Nee”, en daarmee bezegelde hij zijn lot.

Hun zusje meisje kwam aan het woord. “We werden als proefdieren met een andere groep meisjes en jonge vrouwen in een speciale barak gehouden. Mooie netjes opgemaakte bedden. Steriele omgeving. Schone kleding. Zoals een verpleegzaal eruit hoort te zien. Iedereen in de zaal kreeg dezelfde medicijnen toegediend. Het waren pillen die de menstruatie moesten uitstellen of voorkomen. Enorme buikpijn kregen we ervan, die bestond uit ontstekingen als bijwerking, maar het werkte wel bij sommigen. Omdat ik zo`n enorme buikpijn had, wilden de artsen weten waaraan dat lag. Ik werd geopereerd. Zonder verdoving...want dat was te duur in de ogen van de artsen. “Nadat alles was `opengelegd`, en de artsen hadden gezocht naar de mogelijke oorzaak van die pijn, werd ik zonder dicht genaaid te worden op bed terug gelegd. Ik had geen verdere waarde meer en zo lieten ze mij sterven…"

Het andere meisje begon daarop haar verhaal: “Mijn huid was mooi en strak. Ik werd levend gevild. Ze trokken de huid zonder verdoving van mijn rug. Er werden lampen kapjes van gemaakt…De lampjes kwamen bij een officier van het kamp op zijn bureau te staan. Hij was er erg trots op dat hij als enige zulke mooie lampjes had. Hij pochte ermee naar de andere officieren.

“Jullie moeten deze verhalen naar buiten brengen!” zei de familie toen. “Iedereen moet weten wat er gaande is.”

Ze hadden nog niet door dat de oorlog allang was afgelopen, dus ik vertelde het hen. Echt begrijpen deden ze dat niet in eerste instantie. Voor hen was het nog steeds 1944. Vreemd soms hoe tijden door elkaar lopen. Nu ze hun verhalen kwijt konden, hadden ze allemaal hun rust gekregen als het ware, en waren ze klaar om naar het Licht te gaan. Irma hielp hen daarbij, en zo vertrokken ze, weer herenigd als één familie samen met het meisje.

Voor Irma was dit één van de minst leuke ervaringen. Veel van wat hen was overkomen, voelde zij deels, maar toch liet zij hen hun verhaal vertellen.

Meer weten over vorige levens, en gesprekken met overledenen? Ga dan naar de site van Irma; www.geneotsa.nl

@Marco Pothuizen



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post8