Marco Pothuizen blog

Marco Pothuizen blog

Over het blog.

Stukjes vanuit het hart, uit liefde voor de dieren, tegen onrecht of onfatsoen. Soms diepzinnig, een andere keer weer mag het kant noch wal raken. Niets is bedoeld om te kwetsen, maar puur om te vermaken of om over na te denken.

Neem ook eens een kijkje op mijn site.

http://www.marco-pothuizen.nl


Met vriendelijke groet,

Marco

Vraag het je krachtdier!

Spiritualiteit.Posted by Marco Pothuizen Fri, March 18, 2016 13:23:59

Thuis ben ik vaak stil. Lig dan in een luie ligstoel en luister naar het tikken van de klok. Behalve het tikken van oma's klok hoor ik nog twee verschillende frequenties tegelijkertijd in mijn oor, die samen een prachtig rustgevend geheel vormen. Vrijwel de hele dag door hoor ik deze frequentie, ongeacht hoe gehorig de omgeving is.
Voor buitenstaanders zal dit gegeven best vreemd overkomen, maar ik ben gelukkig met deze frequentie.
Neen, ik ben niet schizofreen, of hoor nare stemmen mij boosaardige opdrachten geven. Helaas, die lol gun ik u niet.
Maar daar wil ik het nu even niet over hebben. Wel over hoe mooi antwoorden in dromen kunnen komen of zijn.

In diezelfde stoel dacht ik na of de toekomst vast staat, of juist niet. Na enige tijd dommelde ik weg, en toen kreeg ik het antwoord;
Ik begaf me op weg naar een grot. De ingang was donker maar nog net genoeg verlicht om zeven meter verderop een grote bruine beer te zien. Hij stond opgericht, precies voor een splitsing.
“Welke kant voor je vraag kies je?” vroeg hij. “Links? Of rechts?”
Ik wist het rationeel niet, en vroeg aan mijn hart wat te doen.
Toen gebeurde er iets vreemds. Ik steeg op uit mijn lichaam en keek van bovenaf op mijzelf neer.
Van bovenaf gaf ik het juiste antwoord aan mijn andere 'ik' die nog steeds in de grot stond:
“Ik wil rechtdoor.” antwoordde ik. Alhoewel dat logisch gezien een absurd antwoord was, gaf ik het toch.
De beer knikte instemmend. “Dat is het enige juiste antwoord. Als je voor links of rechts had gekozen, was je in een cirkel weer op dit punt uitgekomen, en zou ik je verdere toegang moeten weigeren.”
Hij draaide zich om en zei: “Volg mij.”
Vervolgens liepen we beiden door de muur en kwamen in een prachtig groen gebied vol struiken, planten en bomen uit. Er heerste daar een vredig gevoel.
In het centrum aangekomen zei de beer: “Verder mag ik niet. Je moet nu alleen verder gaan.”
Ik keek om me heen maar zag in eerste instantie alleen de prachtige natuur. Na zijn woorden vormde zich onder mijn voeten een cirkel. In die cirkel daalde ik zachtjes af zonder er invloed op te hebben.
De mooie groene omgeving verdween. Alle materie verdween. Nee, toch niet. Verderop zag ik een soort zilveren 'eilanden' zweven.
'Wat is dit nu?” vroeg ik mij af in gedachten.
Het antwoord kwam ook in gedachten;
Meteen herkende ik de diverse stammen, uit een van mijn vorige levens. Iedere stam had een eiland waarop zij zich bevonden.
Alles was van elkaar gescheiden en toch waren ze met elkaar verbonden. Als men het zou willen, dan kon zo naar een ander eiland gaan.
Er heerste alleen nog maar een gevoel van eenheid. Oude vijanden leefden nu naast en met elkaar.
Deze schoonheid overweldigde me.
Heel in de verte zag ik gouden eilanden schitteren.
“Oh, die zijn prachtig! Mag ik daar een kijkje nemen?”
Het werd mij geweigerd. 'Die eilanden zijn de toekomst. Jij mag die nog niet zien.'
Vervolgens steeg ik weer op en kwam weer precies op de plek in de groene oase van rust terecht.
De beer wist dat ik mijn antwoord had gekregen, en samen liepen we we weer terug naar de ingang van de grot.
Daar nam ik afscheid van mijn krachtdier. Dank je vriend.

Vervolgens werd ik wakker.



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post135