Marco Pothuizen blog

Marco Pothuizen blog

Over het blog.

Stukjes vanuit het hart, uit liefde voor de dieren, tegen onrecht of onfatsoen. Soms diepzinnig, een andere keer weer mag het kant noch wal raken. Niets is bedoeld om te kwetsen, maar puur om te vermaken of om over na te denken.

Neem ook eens een kijkje op mijn site.

http://www.marco-pothuizen.nl


Met vriendelijke groet,

Marco

Bedelen in Nederland. Een modern tijdsbeeld. Maar is het strafbaar?

Algemeen.Posted by Marco Pothuizen Sat, March 05, 2016 18:57:47

Vroeger in mijn jeugdjaren zag je wel eens een bedelaar. Meestal was dat een man op leeftijd met een baard waar wat grijze haren woest krullend zijn gelaten gezicht verborg. Echter het was geen alledaags beeld.
De laatste jaren, maar vooral de laatste maanden, word ik regelmatig aangeklampt door een man die mij om geld vraagt.
Van nature uit ben ik iemand die alles en iedereen geluk, gezondheid en liefde gunt zolang het niet ten koste gaat van een ander.

In Nijmegen werden Irma en ik op een zonnige dag aangesproken door een jonge man. We schatten hem tussen de 25-30 jaar. “Excuseer mij. Maar heeft u misschien een kleinigheid over voor een dakloze?” We keken ietwat verbaast, omdat hij niet aan het prototype beeld van een zwerver deed.
Hij zag er redelijk netjes uit, was geschoren, stonk niet, en kon op een zeer fatsoenlijke wijze communiceren. “Ja, weet u, ik mag niet zomaar gaan bedelen. Dat is in Nederland verboden. Daarom spreek ik mensen op deze manier aan. Ik moet iedere nacht ongeveer € 4,- betalen voor een overnachting.”
We raakten wat in gesprek met hem. Hij vertelde graag over zijn leven, en het bleek een zoveelste pechvogel van de regels der overheid te zijn. U denkt nu als lezer; 'Dat zal mij nooit overkomen, maar vergis u niet daarin. Soms zijn vele factoren van onmacht een onafwendbaar lot, waar de overheid graag haar bezegeling geeft.
Ik keek in mijn portemonnee, haalde al mijn muntgeld eruit, en gaf het aan hem. “Helaas geen € 4,-, maar in ieder geval meer dan de helft voor wat je nodig hebt.”
Hij was er zeer blij mij. We wensten elkaar een mooie dag toe, en gingen verder.
We leven nu eenmaal in een tijd van 'pinnen'. Dat heeft zijn voordelen, maar helaas ook zijn nadelen. En zwervers hebben nu eenmaal geen pinautomaat op zak.

Ik besloot eens wat informatie op te snorren over bedelen.
In Nederland was bedelen tot 2000 nog strafbaar! Daarna is deze wet uit het wetboek geschrapt.
Echter…indien een gemeente een APV heeft (Algemene Plaatselijke Verordening) dan is het wèl strafbaar. Dit verschilt van gemeente per gemeente.
In zowel Canada als de V.S. is er onderzoek gedaan bij zwervers. Uit dit onderzoek kwam naar voren dat helaas ruim 30% van het bijeen gebedelde geld werd gespendeerd aan alcohol/ drugs/ en tabakswaren.
Dit blijkt ook in veel gevallen in de samenleving als excuus gebruikt te worden om juist niets te geven. Maar wie denkt de samenleving te zijn om daar over te (kunnen) oordelen?

Dan komt bij mij het volgende dilemma om de hoek kijken;
Ga ik nog geld geven in de toekomst? Of haal ik wat aan voedsel, als ik toch wat boodschappen moet doen en geef dat aan de dakloze?
Maar, is dat wel correct? Behoor je dat niet te vragen aan je medemens? Immers wij zijn allen gelijk , en op deze manier bepaal jij wat voor de ander goed is.
Laatst liep ik bijvoorbeeld de supermarkt in, en daar stond een dakloze met de welbekende krantjes in de 'aanbieding' voor € 1,50. Ik lees die dingen niet. Ik kies graag zelf uit wat ik wil lezen.
In de supermarkt besloot ik voor hem een blikje drinken mee te nemen, want ja, hij staat daar ook maar dorst te lijden toch?
Buiten bood ik het aan. Hij schudde nee, maar wilde wel geld hebben.

Later op de dag (ja deze oliebol was wat vergeten mee te nemen) liep ik weer naar binnen.
Wat verbaasde mij? Meneer telde zijn opgehaalde centjes bij elkaar, liep naar binnen, en haalde er zware shag met een blik bier van.
Ok, natuurlijk is dit maar een enkel geval op zich, en mag je nooit zo over het grote geheel gaan denken, maar toch gaf het mij een vreemd gevoel. Begrijpt u wat ik bedoel? Wie ben ik om te oordelen? Niemand.
Toch begint het bijna een bekend straatbeeld te worden in Nijmegen. Bij vrijwel iedere grote supermarkt of ingang van een winkelpassage staat er wel iemand te bedelen.
Soms irriteert me dat. Op de manier waarop ze het doen. Als mensen mij agressief benaderen, dan kan ik niet altijd vriendelijk terug doen.
Het plastic bakje met werd me haast tegen de neus geduwd door een man die Arabisch sprak.
Ik schudde 'nee' met mijn hoofd, omdat ik ook echt geen kleingeld meer bezat. Dat had ik namelijk net aan zijn 'collega' een straat verderop gegeven. Zijn blik was op z'n minst nors te noemen, en wat hij daarop zei klonk niet vrolijk. Het voelde agressief aan, zijn woorden drongen mijn aura binnen met een negativiteit waar de honden geen brood van lusten.
“Rot op klootzak.” zei ik op luidde toon. Mijn adrenaline peil schoot ver voorbij het maximale. Nog één woord van die lul, en ik was in staat om hem tegen de lantaarnpaal te pletten.
Kennelijk begreep ie het maar al te goed en draaide zich om.
Flap, weg was mijn naastenliefde voor de medemens. Binnen een seconde. Nu ja, dat wil zeggen voor dit medemens.
En toch...nu ik er zo over schrijf...denk ik...ik faalde. Ik had er boven moeten staan, en door moeten lopen.
Beiden hebben we er hopelijk van geleerd.

Tot slot kan ik begrijpen dat ik als man, heel anders tegen dit soort situaties aan kijk, dan een vrouw.
Vrouwen, kinderen en jeugdigen moeten zich wel degelijk bedreigt voelen door de agressievere bedelaars.

Wellicht had de overheid er beter aan gedaan deze wet niet te schrappen?



  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post131