Marco Pothuizen blog

Marco Pothuizen blog

Over het blog.

Stukjes vanuit het hart, uit liefde voor de dieren, tegen onrecht of onfatsoen. Soms diepzinnig, een andere keer weer mag het kant noch wal raken. Niets is bedoeld om te kwetsen, maar puur om te vermaken of om over na te denken.

Neem ook eens een kijkje op mijn site.

http://www.marco-pothuizen.nl


Met vriendelijke groet,

Marco

In het zonnetje gezet; Rik Bakker.

Algemeen.Posted by Marco Pothuizen Tue, June 21, 2016 20:32:16

In het zonnetje gezet; Rik Bakker.

Mensen schrijven over van alles en nog wat. Schrijven kan tenslotte iedereen. De meeste onderwerpen gaan vaak over een gebeurtenis die hen raakte, over een stukje oud zeer, hun grote liefde, hobby, of hun ongenoegen.
Slechts weinigen schrijven over anderen om hen een hart onder de riem te steken, terwijl dat minstens zo belangrijk is in de verharde wereld waar de woorden 'dank je', 'dat doe ik graag voor je', en 'zal ik je even helpen?' bijna zijn uitgestorven.

Ik ga middels dit artikel proberen een trend te zetten om anderen eens positief gevraagd dan wel ongevraagd wat meer te belichtten. Het is een klein druppeltje van positiviteit op een plaat van egoïsme dat het hart van de mensen zo verkilt de laatste decennia. U kunt zelf diverse redenen aanvoeren waarom u een bepaald persoon daarvoor uit kiest.

Mijn reden om Rik Bakker te belichtten, is omdat hij al zovele jaren geheel belangeloos in touw is voor diverse bedreigde diersoorten.
Ook heeft hij zich eerder ingezet voor stichtingen die met mensen te maken hebben, maar de klik hield op een bepaald moment op toen hij doorkreeg dat deze stichtingen niet geheel zuiver handelden.
Het ego tierde daar rond als een getroffen stier in de arena, en daar houdt Rik niet van. Bij hem moet alles zuiver van gevoel en geweten zijn. Daarom mag ik hem ook zo graag.
Rik zet zich met hart en ziel in. Dat doet hij middels zijn gave van het bespelen van de Native American Indian Flutes.

Hij heeft een eigen site (klik hier) waar u meer informatie daarover kunt vinden, alsmede een kanaal op you tube waar diverse video's zijn geplaatst om een indruk te krijgen, of om de updates te zien voor welk goed doel hij zich inzette.

Zijn bekendheid beperkt zich niet alleen tot zijn eigen regio. Hij heeft zelfs uitnodigingen en reizen naar Zweden gemaakt. Belangenverenigingen voor de bescherming van de wolven aldaar namen contact met hem op, en Rik mocht in de wildernis voor de wolven komen spelen. Het was een geheel unieke ervaring vertelde hij later.

Toch ben ik van mening dat hij wel meer erkenning mag krijgen voor zijn manier van in de wereld staan. Daar waar de overheid en gemeenten het vaak laten afweten is Rik bereid om op te komen voor de bedreigde en zwakke diersoorten.

Helaas hebben we een ernstig tekort aan dit soort helden en mogen er wat mij betreft meer Rik Bakkers geboren worden om de mensen bewust te maken van verborgen dierenleed, en de noodzaak om meer te doen voor onze dierlijke mede Aardbewoners wiens voortbestaan steeds meer wordt bedreigt.


Met vriendelijke groet, Marco Pothuizen



  • Comments(2)//blog.marco-pothuizen.nl/#post138

Stof tot nadenken...

Goddelijke (on)zinnigheid.Posted by Marco Pothuizen Sun, May 29, 2016 19:02:26

Stof tot nadenken....

  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post137

Vraag het je krachtdier!

Spiritualiteit.Posted by Marco Pothuizen Fri, March 18, 2016 13:23:59

Thuis ben ik vaak stil. Lig dan in een luie ligstoel en luister naar het tikken van de klok. Behalve het tikken van oma's klok hoor ik nog twee verschillende frequenties tegelijkertijd in mijn oor, die samen een prachtig rustgevend geheel vormen. Vrijwel de hele dag door hoor ik deze frequentie, ongeacht hoe gehorig de omgeving is.
Voor buitenstaanders zal dit gegeven best vreemd overkomen, maar ik ben gelukkig met deze frequentie.
Neen, ik ben niet schizofreen, of hoor nare stemmen mij boosaardige opdrachten geven. Helaas, die lol gun ik u niet.
Maar daar wil ik het nu even niet over hebben. Wel over hoe mooi antwoorden in dromen kunnen komen of zijn.

In diezelfde stoel dacht ik na of de toekomst vast staat, of juist niet. Na enige tijd dommelde ik weg, en toen kreeg ik het antwoord;
Ik begaf me op weg naar een grot. De ingang was donker maar nog net genoeg verlicht om zeven meter verderop een grote bruine beer te zien. Hij stond opgericht, precies voor een splitsing.
“Welke kant voor je vraag kies je?” vroeg hij. “Links? Of rechts?”
Ik wist het rationeel niet, en vroeg aan mijn hart wat te doen.
Toen gebeurde er iets vreemds. Ik steeg op uit mijn lichaam en keek van bovenaf op mijzelf neer.
Van bovenaf gaf ik het juiste antwoord aan mijn andere 'ik' die nog steeds in de grot stond:
“Ik wil rechtdoor.” antwoordde ik. Alhoewel dat logisch gezien een absurd antwoord was, gaf ik het toch.
De beer knikte instemmend. “Dat is het enige juiste antwoord. Als je voor links of rechts had gekozen, was je in een cirkel weer op dit punt uitgekomen, en zou ik je verdere toegang moeten weigeren.”
Hij draaide zich om en zei: “Volg mij.”
Vervolgens liepen we beiden door de muur en kwamen in een prachtig groen gebied vol struiken, planten en bomen uit. Er heerste daar een vredig gevoel.
In het centrum aangekomen zei de beer: “Verder mag ik niet. Je moet nu alleen verder gaan.”
Ik keek om me heen maar zag in eerste instantie alleen de prachtige natuur. Na zijn woorden vormde zich onder mijn voeten een cirkel. In die cirkel daalde ik zachtjes af zonder er invloed op te hebben.
De mooie groene omgeving verdween. Alle materie verdween. Nee, toch niet. Verderop zag ik een soort zilveren 'eilanden' zweven.
'Wat is dit nu?” vroeg ik mij af in gedachten.
Het antwoord kwam ook in gedachten;
Meteen herkende ik de diverse stammen, uit een van mijn vorige levens. Iedere stam had een eiland waarop zij zich bevonden.
Alles was van elkaar gescheiden en toch waren ze met elkaar verbonden. Als men het zou willen, dan kon zo naar een ander eiland gaan.
Er heerste alleen nog maar een gevoel van eenheid. Oude vijanden leefden nu naast en met elkaar.
Deze schoonheid overweldigde me.
Heel in de verte zag ik gouden eilanden schitteren.
“Oh, die zijn prachtig! Mag ik daar een kijkje nemen?”
Het werd mij geweigerd. 'Die eilanden zijn de toekomst. Jij mag die nog niet zien.'
Vervolgens steeg ik weer op en kwam weer precies op de plek in de groene oase van rust terecht.
De beer wist dat ik mijn antwoord had gekregen, en samen liepen we we weer terug naar de ingang van de grot.
Daar nam ik afscheid van mijn krachtdier. Dank je vriend.

Vervolgens werd ik wakker.



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post135

De mensen lopen met boter op hun hoofd rond.

Algemeen.Posted by Marco Pothuizen Sat, March 12, 2016 18:41:11

Voor degenen die nog nooit van deze uitdrukking gehoord hebben, is hier de uitleg ervan; Wie boter op zijn hoofd heeft, kan dan misschien wel aanmerkingen hebben op anderen, maar is zelf ook bepaald niet onschuldig: er valt hem- of haarzelf ook wel het een en ander te verwijten.

Waarom ik hier over schrijf? Onlangs plaatste ik een artikel op mijn blog (klik hier), dat zeer confronterend genoemd mag worden. De reacties waren dan ook zeer divers te noemen. De ruggengraatloze Tim van Plazilla wist er geen raad mee, en verwijderde het binnen drie welgetelde uren zonder tegenbericht. Kennelijk mag je op jankzilla alleen maar braaf meedoen met de huichelachtige 'elite' maar mag je vooral geen confronterende waarheden plaatsen. Uiteraard heb ik het account daarop meteen vaarwel gezegd, aangezien ik liever niet in verband gebracht wil worden met 'denkers' die veel van een dodo weg hebben.

De reacties op het artikel via facebook, messenger en mail, liepen enorm uiteen; van 'geweldig dat je dit op deze manier onder de ogen brengt' , tot 'ik vind dit erg hard', en onder andere 'is dit wel geschikt voor de ogen van kinderen?'

Het laatste kan ik tot op zekere hoogte begrijpen. Echter, kinderen hebben tegenwoordig internet tot hun beschikking. Zij weten feilloos de sites te vinden waarop live executies worden geplaatst, waar mensen levend verbranden, geëlektrocuteerd worden, waar lichaamsdelen afgehakt worden, waar dieren mishandeld worden, en de meest vreselijke ongelukken en andere rampscenario's haarscherp in beeld worden gebracht. Ik begrijp dat ze dat opzoeken. Een kind is nu eenmaal nieuwsgierig.

Maar dan mogen ze van mij ook een stukje menselijke geschiedenis zien, en weten waar hun stukje vlees vandaan komt, zodat ze zelf erover kunnen gaan nadenken of ze nog wel medeschuldig willen zijn aan de 'boter op hun hoofd maatschappij van de volwassen'

Kijk, ik ben een eerlijk mens. Daarom beken ik u nu ook dat ik de barbecue vroeger ongeveer zowat de mooiste uitvinding vond die er ooit gedaan was. Hele kuddes moet ik hebben verslonden...maar ik wist niet beter toen, omdat de informatie over vlees eten er toen niet was, zoals die er nu is. Omdat de informatie over je eigen gezondheid, er toen niet was zoals ie er nu wel is. Daarom voel ik me min of meer verplicht deze informatie te delen. Ongeacht wat u er verder mee doet.

Bedenk wel, dat u later na het lezen van het artikel niet kunt zeggen; “Ich habe es nicht gewusst.", ......want uw ziel weet het wel degelijk.

Met vriendelijke groet, Marco



  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post133

Verschrikkingen uit vervlogen tijden. Wat men een andere ziel aandeed.

Gezondheid/ Dier/ Natuur.Posted by Marco Pothuizen Mon, March 07, 2016 19:59:05

Zoveel mogelijk tegelijk in de vrachtauto. Iedere centimeter werd benut.

Aan luxe vervoer had men maling. Ontsnappen was onmogelijk.

In colonne naar een onbekende eindbestemming, zonder eten, pauze, toilet of drinken.

Bij aankomst volgde onder geschreeuw een verplichte scheer en knipbeurt.

Wie ziek was, werd vroegtijdig uit hun lijden verlost.

Zij die probeerden te ontsnappen aan de gruwelen….

Alles werd netjes genummerd voor de administratie.

Sommigen werden geschikt bevonden voor medische experimenten.

Dat gold voor zowel jong als oud, of zwanger…

Het eindstation…

Hoe kan een menselijke ziel zoiets een andere ziel aandoen?
Deze praktijken werden door alle naties ter wereld veroordeeld.
Processen werden gehouden, en de verantwoordelijken werden veroordeeld tot onder andere de doodstraf en de gevangenis, wegens onder andere het schenden van rechten.
Ik heb nog een serie voor u…

Zoveel mogelijk tegelijk in de vrachtauto. Iedere centimeter wordt benut. (In dit geval; kippen)

Luxe is overbodig. Ontsnappen onmogelijk.

In colonne naar de onbekende eindbestemming, zonder eten, pauze of drinken.

Zij die 'geluk hebben' mogen bij experimenten gebruikt worden.

Hoe kan een menselijke ziel zoiets een andere ziel aandoen?
Waar zijn de rechten van de dieren? Waar zijn de rechten van hun zielen?
Zij zijn nooit uw vijand geweest. Wat hebben zij u aangedaan, om dit lot te moeten ondergaan?
Omdat u graag nieuwe cosmetica producten in de winkel wilt zien volgend jaar?
Omdat u graag een stukje vlees eet dat vol stress zit? Stress die u ziek maakt? (klik hier voor meer informatie daarover)

Ik schaam me diep voor het menselijke ras, waartoe ik behoor.
Geloof mij...er zijn voldoende alternatieven voor een stukje vlees.

Als u een andere ziel niet kunt respecteren...waarom verwacht u dat dan terug?

Ook het drinken van melk is overbodig overigens. Wilt u meer weten over het wel en wee van de koe die voor uw glaasje melk zorgt? Klik dan hier. En verbaas u over de cijfers van verspilling.

Ik hoop dat ik met dit artikel mensen aan het denken heb gezet, om vanaf morgen anders te gaan leven. Een leven met respect naar andere zielen toe.

Met diervriendelijke groet, Marco



  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post132

Bedelen in Nederland. Een modern tijdsbeeld. Maar is het strafbaar?

Algemeen.Posted by Marco Pothuizen Sat, March 05, 2016 18:57:47

Vroeger in mijn jeugdjaren zag je wel eens een bedelaar. Meestal was dat een man op leeftijd met een baard waar wat grijze haren woest krullend zijn gelaten gezicht verborg. Echter het was geen alledaags beeld.
De laatste jaren, maar vooral de laatste maanden, word ik regelmatig aangeklampt door een man die mij om geld vraagt.
Van nature uit ben ik iemand die alles en iedereen geluk, gezondheid en liefde gunt zolang het niet ten koste gaat van een ander.

In Nijmegen werden Irma en ik op een zonnige dag aangesproken door een jonge man. We schatten hem tussen de 25-30 jaar. “Excuseer mij. Maar heeft u misschien een kleinigheid over voor een dakloze?” We keken ietwat verbaast, omdat hij niet aan het prototype beeld van een zwerver deed.
Hij zag er redelijk netjes uit, was geschoren, stonk niet, en kon op een zeer fatsoenlijke wijze communiceren. “Ja, weet u, ik mag niet zomaar gaan bedelen. Dat is in Nederland verboden. Daarom spreek ik mensen op deze manier aan. Ik moet iedere nacht ongeveer € 4,- betalen voor een overnachting.”
We raakten wat in gesprek met hem. Hij vertelde graag over zijn leven, en het bleek een zoveelste pechvogel van de regels der overheid te zijn. U denkt nu als lezer; 'Dat zal mij nooit overkomen, maar vergis u niet daarin. Soms zijn vele factoren van onmacht een onafwendbaar lot, waar de overheid graag haar bezegeling geeft.
Ik keek in mijn portemonnee, haalde al mijn muntgeld eruit, en gaf het aan hem. “Helaas geen € 4,-, maar in ieder geval meer dan de helft voor wat je nodig hebt.”
Hij was er zeer blij mij. We wensten elkaar een mooie dag toe, en gingen verder.
We leven nu eenmaal in een tijd van 'pinnen'. Dat heeft zijn voordelen, maar helaas ook zijn nadelen. En zwervers hebben nu eenmaal geen pinautomaat op zak.

Ik besloot eens wat informatie op te snorren over bedelen.
In Nederland was bedelen tot 2000 nog strafbaar! Daarna is deze wet uit het wetboek geschrapt.
Echter…indien een gemeente een APV heeft (Algemene Plaatselijke Verordening) dan is het wèl strafbaar. Dit verschilt van gemeente per gemeente.
In zowel Canada als de V.S. is er onderzoek gedaan bij zwervers. Uit dit onderzoek kwam naar voren dat helaas ruim 30% van het bijeen gebedelde geld werd gespendeerd aan alcohol/ drugs/ en tabakswaren.
Dit blijkt ook in veel gevallen in de samenleving als excuus gebruikt te worden om juist niets te geven. Maar wie denkt de samenleving te zijn om daar over te (kunnen) oordelen?

Dan komt bij mij het volgende dilemma om de hoek kijken;
Ga ik nog geld geven in de toekomst? Of haal ik wat aan voedsel, als ik toch wat boodschappen moet doen en geef dat aan de dakloze?
Maar, is dat wel correct? Behoor je dat niet te vragen aan je medemens? Immers wij zijn allen gelijk , en op deze manier bepaal jij wat voor de ander goed is.
Laatst liep ik bijvoorbeeld de supermarkt in, en daar stond een dakloze met de welbekende krantjes in de 'aanbieding' voor € 1,50. Ik lees die dingen niet. Ik kies graag zelf uit wat ik wil lezen.
In de supermarkt besloot ik voor hem een blikje drinken mee te nemen, want ja, hij staat daar ook maar dorst te lijden toch?
Buiten bood ik het aan. Hij schudde nee, maar wilde wel geld hebben.

Later op de dag (ja deze oliebol was wat vergeten mee te nemen) liep ik weer naar binnen.
Wat verbaasde mij? Meneer telde zijn opgehaalde centjes bij elkaar, liep naar binnen, en haalde er zware shag met een blik bier van.
Ok, natuurlijk is dit maar een enkel geval op zich, en mag je nooit zo over het grote geheel gaan denken, maar toch gaf het mij een vreemd gevoel. Begrijpt u wat ik bedoel? Wie ben ik om te oordelen? Niemand.
Toch begint het bijna een bekend straatbeeld te worden in Nijmegen. Bij vrijwel iedere grote supermarkt of ingang van een winkelpassage staat er wel iemand te bedelen.
Soms irriteert me dat. Op de manier waarop ze het doen. Als mensen mij agressief benaderen, dan kan ik niet altijd vriendelijk terug doen.
Het plastic bakje met werd me haast tegen de neus geduwd door een man die Arabisch sprak.
Ik schudde 'nee' met mijn hoofd, omdat ik ook echt geen kleingeld meer bezat. Dat had ik namelijk net aan zijn 'collega' een straat verderop gegeven. Zijn blik was op z'n minst nors te noemen, en wat hij daarop zei klonk niet vrolijk. Het voelde agressief aan, zijn woorden drongen mijn aura binnen met een negativiteit waar de honden geen brood van lusten.
“Rot op klootzak.” zei ik op luidde toon. Mijn adrenaline peil schoot ver voorbij het maximale. Nog één woord van die lul, en ik was in staat om hem tegen de lantaarnpaal te pletten.
Kennelijk begreep ie het maar al te goed en draaide zich om.
Flap, weg was mijn naastenliefde voor de medemens. Binnen een seconde. Nu ja, dat wil zeggen voor dit medemens.
En toch...nu ik er zo over schrijf...denk ik...ik faalde. Ik had er boven moeten staan, en door moeten lopen.
Beiden hebben we er hopelijk van geleerd.

Tot slot kan ik begrijpen dat ik als man, heel anders tegen dit soort situaties aan kijk, dan een vrouw.
Vrouwen, kinderen en jeugdigen moeten zich wel degelijk bedreigt voelen door de agressievere bedelaars.

Wellicht had de overheid er beter aan gedaan deze wet niet te schrappen?



  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post131

De deur die steeds vanzelf open ging.

Gesprekken met overledenen.Posted by Marco Pothuizen Sat, January 30, 2016 13:33:53


Alvorens hier een fatsoenlijke uitleg over gegeven wordt, zal ik u eerst even met wat andere informatie vervelen.

Mijn leven is niet bepaald doorsnee te noemen. Regelmatig gaan er bij mij lampen vanzelf aan en uit, verplaatsen voorwerpen zich, of besluit de tv dat het genoeg is geweest en springt dan op de 'stand-by'. Horloges geven andere tijden aan of stoppen met het aangeven van de tijd, en de accu van mijn auto loopt ook sneller leeg dan de bedoeling is. Horloges draag ik daarom niet meer. De klok in de woonkamer hangt er voor het gezellige 'tik-tak' geluid, maar heeft verder eigenlijk geen functie.

Het zij zo. Ik ben er ondertussen aan gewent. Hoe dat zo komt? Ach, ik ben een gezegend mens omdat er veel overleden mensen bij me zijn. Veel van hen waren ooit familieleden uit een of meerdere vorige levens. Daarnaast komen er ook oude vrienden, of onbekenden en zelfs vijanden op bezoek. Het geeft soms vreemde situaties. Situaties zoals hierboven beschreven.

De voordeur stond regelmatig open, terwijl ik 100% zeker wist deze goed te hebben dichtgetrokken. In de zomer kon me dat niet zoveel schelen, maar naarmate we richting herfst gingen, bleef het ritueel zich herhalen. De enige remedie was de deur op slot te draaien. Deed ik dat niet, dan kon je er een weddenschap op afsluiten dat ie weer een keer open zou staan. Ik vroeg op een gegeven moment aan Irma wie dat nu steeds flikte. En waarom? Het duurde even voordat ze zag wie ervoor verantwoordelijk was. Voor mij was het een verrassend antwoord.

“Ik zie een vrouw in een Duits uniform uit de tweede wereldoorlog met een kindje.” zei Irma, en haar gesprek met Helga begon.

“Ieder keer als jij thuis kwam, vluchtte ze naar buiten met haar dochtertje.”

Het verwarde me. Waarom gaat iemand mij opzoeken, en vlucht vervolgens weg?

“Jij was in een vorig leven Amerikaans soldaat, en hebt tegen de Duitsers gevochten. Maar ze ziet jou ook als iemand die haar naar het Licht kan brengen.
In de oorlog behoorde zij tot de 3700 Duitse vrouwen die gevangenen bewaakte. Dat deden ze met heel harde hand. Sommige vrouwen zijn er later ook voor veroordeeld. 21 van hen werden opgehangen. Zij wist dat ze fout was.
Helga's dochtertje was alles voor haar. Haar onzekerheid over hoe ik zou reageren, zorgde voor haar vluchtgedrag als ze bij je binnen was.”

Ah, kijk, daar kan ik wat mee. Toch blijft het knap dat ze dan mijn voordeur steeds wist open te gooien terwijl ze allang dood was.

Irma en Helga spraken nog wat met elkaar, en daarna zorgde Irma ervoor dat ze samen met haar dochtertje naar het Licht konden gaan.

Vanaf die dag is de voordeur gewoon dichtgebleven.

Meer weten over Irma en haar werk als medium/ paragnost? Neem dan een kijkje op www.geneotsa.nl





  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post128

Een volk dat voor tirannen zwicht...

Gezondheid/ Dier/ Natuur.Posted by Marco Pothuizen Wed, January 13, 2016 15:50:02
Kennelijk hebben we nog niet genoeg geleerd van ons verleden.
Wat een zinloze opoffering van zovele helden, gesneuvelden, en verzetsstrijders door alle eeuwen heen voor een vrij Nederland...



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post127

Er is maar èèn religie. De rest is overbodig!

Spiritualiteit.Posted by Marco Pothuizen Sat, January 09, 2016 11:14:33


Hou het simpel. Koester dit.

Dieren hebben geen religie nodig.
Bomen en planten hebben geen religie nodig. Toch leven zij in harmonie.

Zonder natuur, zal geen enkel 'geloof' blijven bestaan. De natuur zal echter alle geloven overleven, zoals zij dat al eeuwenlang heeft gedaan.

Daarom....is het nog zinvol om een religie te volgen? Of gaat u zich inzetten om met de natuur èèn te worden?

Voor de gelovigen onder u heb ik nog een vraagje; als uw god eerst de Aarde schiep, de dieren, de bergen, de rivieren enz, en daarna pas de mens....wat vond hij dus het belangrijkste? Inderdaad, niet de mens, maar de Aarde/ natuur.

Het zet je toch aan het denken...



  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post125

Fijne Kerstdagen. Bedankt dat u ook aan ons denkt...

Gezondheid/ Dier/ Natuur.Posted by Marco Pothuizen Wed, December 09, 2015 12:18:15

U kunt hen niet verstaan. Daarom spreek ik voor hen.
De link op de kaart; http://marco-pothuizen.nl/dierenrechten.html

Delen en kopiëren mag uiteraard.

Met diervriendelijke groet, Marco

  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post121

God viert geen verjaardag.

Goddelijke (on)zinnigheid.Posted by Marco Pothuizen Sun, November 22, 2015 16:38:10

Dieren vieren geen verjaardag.
Dat vinden zij onzin.
Het zou ook een absurd beeld opleveren. Konijntjes die in het bos elkaar cadeautjes geven.
Of paarden in de wei met feesthoedjes op.
Vissen die elkaar een fles champagne schenken omdat de kuit al is geschoten?
U begrijpt me wel.

Alleen mensen blijken een drang naar deze vreemde gewoonte te hebben.
Waarom eigenlijk? Om het ego te strelen? Want verder heeft zo'n viering totaal geen waarde.
Eigenlijk is het gewoon bizar te noemen, zeer zeker omdat god ook geen verjaardag viert.

Daaruit kan je twee conclusies trekken.
1) god bestaat maar viert geen verjaardagen, en dus zijn de mensen verdwaald bezig.
2) god bestaat niet, want geen enkel gelovig mens op de wereld weet wanneer ie jarig is.

Als niet gelovige sla ik hem daarom in het vervolg maar over.
Lijkt me wel zo eerlijk. ;-)




  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post120

Josefien en haar 9 kinderen.

Gesprekken met overledenen.Posted by Marco Pothuizen Tue, November 17, 2015 11:15:10

Opeens was ze er. Zoals het vaak gebeurd dat mensen of dieren er ineens zijn. Aankondigingen kent men niet.

“ 'Fientje' noemde men mij.” toen ik vroeg wie zij was.
En zo begon een heel lief vrouwtje van ongeveer 34 jaar haar verhaal. Ze vertelde over haar zwaar katholieke opvoeding. Josefien werd van huis en vanuit de kerk ingeprent dat een echtgenoot altijd gehoorzaamd moest worden en deze eeuwig trouw verdiende.
'Fientje' hield zielsveel van haar man. Haar grootste wens was dan ook om hem een kindje te schenken.
“Keer op keer raakte ik zwanger. Echter ging het steeds mis. Achtmaal achter elkaar had ik een vroegtijdige miskraam in de derde maand. Werkelijk alles deed ik voor hem, om hem gelukkig te maken. Nadat ik voor de negende maal zwanger was verliet hij mij, omdat hij er niet meer in geloofde! In de deuropening zei hij botweg: “Een andere vrouw zal mij wel een kind schenken.”, en daarop trok hij de deur achter zich dicht om mij huilend alleen achter te laten. Ik was tot dan toe alleen maar bezig geweest met de zwangerschappen en besefte daardoor niet wat zijn liefde naar mij toe was.

Mijn negende zwangerschap liep ook op een vroegtijdige miskraam uit alhoewel de derde maand dit keer goed verliep. Misschien was deze miskraam wel het gevolg van al het verdriet en de ellende die hij mij bezorgd had.
Ik kon deze extra pijn niet meer aan. Mijn verdriet was gewoonweg te groot geworden om nog een uitweg te zien. Daarom besloot ik om zelfmoord te plegen.
Mijn zo streng gelovig opgevoede familie zag dit als een zware doodzonde.
Om die reden werden ik, en al mijn laatst gestorven kindje samen als straf en boetedoening op zogenaamde 'ongewijde grond' begraven.
Na mijn dood droeg ik dat als een zeer zware last.”

Na deze laatste zin te hebben uitgesproken door Josefien, gebeurde er iets totaal onverwachts in de kamer. Uit een plotseling groot licht dat zich openbaarde, verschenen kleine kinderen om Josefien op te halen.
Josefien zag al haar eigen gebaarde kinderen met de armen wijd open naar haar toe komen.
Hun liefdevolle omhelzing maakte het dat Josefien en de kinderen nu één werden.
Josefien huilde van blijdschap. Zo kon ze meteen haar gevoelens die ze ooit voor haar man droeg loslaten.
Daarop nam ze snel afscheid van mij en vertrok o zo gelukkig samen met haar kinderen naar het Licht.
Voor mij was het een van de mooiere bezoeken die ik me kan herinneren, en daarom wil ik dat graag met u delen.

Liefs Irma. www.geneotsa.nl

(Meer verhalen kunt u hier lezen)





  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post118

Zondag rustdag.

Gezondheid/ Dier/ Natuur.Posted by Marco Pothuizen Fri, October 30, 2015 18:30:48

Weet u wat ik zo machtig mooi aan Duitsland vind?
De rust op zondag! Als je buiten zit hoor je geen grasmaaiers, geen oorverdovende gehoor beschadigende bladblazers, geen kettingzagen, of idioten die menen dat een ander graag hun muziek wil horen.
Zelfs op straat praten de mensen met elkaar in plaats van elkaar verbaal te woord te staan, waar een plattelander jaloers kan zijn op hun gespreksvolume.
Echter in menige gemeente in Nederland is dat wel anders. Laten we als voorbeeld de gemeente Mook nemen.
Daar kan je op een zondag vol hartenlust een schadelijk aantal decibellen met je bladblazer produceren omdat we een paar bomen in de straat hebben staan. Ja erg he? Bomen! Bomen die er al stonden voordat er überhaupt een woning gebouwd werd.
Wat de beweegreden is om steeds een bladblazer uit de kast te trekken is mij nog steeds een raadsel.
Herfst is namelijk een heel natuurlijk proces en onderdeel van het jaar. Sterker nog, de bladeren die gaan rotten zorgen ervoor dat er heel kleine insecten komen wat voor menig vogeltje in de winter zijn of haar (ik wil niet discrimineren) kostbare overlevingspakketje betekend.
Daarom laat ik mij ook niet verleiden tot het stompzinnige tijdverdrijf dat 'blaadjes opruimen' heet.
Neen, ik laat de natuur haar gang gaan. In het uiterste geval veeg ik de blaadjes slechts de border in.
Als je goed luistert, dan hoor je een goedkeurend gemompel hoog in de takken van de bomen.

Ik vraag mij trouwens af...de blad-blazende neuroot heeft gehoorbescherming op, maar hoe zit dat met de omwonenden die aan schadelijke decibellen worden blootgesteld? Is een gemeente daar verantwoordelijk voor? Indien dat zo is, dan kunt u dus als burger uw onkosten die daar later aan zijn verbonden bij hen declareren.

Waar komt de zondagse rustdag eigenlijk vandaan vroeg ik mij af?
"Constantijn de Grote maakte een wet voor heel het keizerrijk (321 n.Chr.) dat de zondag als een rustdag gehouden moest worden in alle steden en dorpen; maar hij stond het volk op het platteland toe door te gaan met hun werk" (Bron: Encyclopedia Americana, artikel "Sabbath").
Aha. Wat een mooi gebaar. Echter, als je dus terug wilt vallen op de bijbel dan heb je pech. Deze doet daar op geen enkele pagina een bindende uitspraak over.
Het blijft dan ook meer een Christelijk gebruik dan een wet.
Toch blijft het jammer dat veel mensen dan het gebruik van hun Christelijk medemens op dit gebied niet weten te respecteren, evenmin als ze de natuur weten te respecteren.

Begrijp mij goed, ik ben geen gelovige, en zal dat ook nooit worden. Maar dan denk ik...kom op...laat de natuur de natuur, en respecteer haar met een rustdag.
Wist u overigens dat onderzoek heeft uitgewezen dat de vogels tientallen jaren terug minder volume produceerden dan nu?
Goh, hoe zou dat komen?

Vooralsnog hoop ik dat iedereen wat meer aan elkaar gaat denken, en over zal stappen op onderstaande geluidloze grasmaaier.

Meer informatie over dier en natuur?
Klik hier



  • Comments(2)//blog.marco-pothuizen.nl/#post114

Logische leefregels.

Gezondheid/ Dier/ Natuur.Posted by Marco Pothuizen Wed, October 28, 2015 09:28:13
1. Sluit vrede met je verleden zodat het je heden niet verpest.
2. Wat anderen over je denken is niet jouw zaak.
3. Tijd heelt bijna alle wonden. Geef de tijd een beetje tijd.
4. Niemand is verantwoordelijk voor je geluk, behalve jijzelf.
5. Vergelijk je leven niet met dat van anderen, je hebt geen idee waar hun reis over gaat.
6. Bedenk waarover je wilt spreken, je hoeft niet overal een antwoord op te hebben.
7. Probeer de humor van veel situaties in te zien en lach.

  • Comments(2)//blog.marco-pothuizen.nl/#post113

Rechts of realistisch?

Algemeen.Posted by Marco Pothuizen Sun, September 06, 2015 19:29:36

Stel u heeft een bedrijf. Op een dag komt daar een man binnenwandelen.
Hij spreekt uw taal niet, noch kan hij het schrijven. Tevens bezit hij geen diploma's, of geldende diploma's. Kortom u heeft geen klap aan deze 'werknemer'. Hij wil echter wel betaald worden, en op uw kosten een woning krijgen.
Voorts dient u voor gezinshereniging te zorgen, en moet u zich aan de regels van zijn geloof gaan houden. Immers, anders dan dat, zal dat als discriminatie of een soort van godslastering worden opgevat.

Nu is in principe ieder land een groot bedrijf. Zij het, dat het bestaat uit vele kleine onderafdelingen.
Echter het is een bedrijf.

Dan vraag ik me af waarom men mij rechts noemt, als ik zeg dat we geen klap aan asielzoekers hebben, en onze economie dusdanig onder haar reet trappen waar heel de bevolking jaar in jaar uit voor mag opdraaien.
Daarnaast vraag ik mij af waar de huidige vluchtelingen bedragen tussen €8000,- en €15,000,- weten neer te leggen om alleen al een overtocht te kunnen maken, envervolgens via landen als Italië, Griekenland en Roemenië door te stromen naar Duitsland en Nederland.
Laten we even een gemiddelde nemen van vijf personen per gezin. Dat grapje kost dus minimaal 40.000 Euries. Daarboven komen nog op, de treinreizen enz. Menig hard werkende Nederlander heeft dit niet...
Een dierbare vriendin vroeg mij: ”Maar wie betaald dit dan?” Kijk, dit zijn pas intelligente vragen.
Ikzelf vermoed dat IS (lees de rijke Arabieren) deze overtochten financiert. Zo zadelen ze Europa op met een enorme financiële strop, en zoals u weet worden oorlogen gewonnen door degene met de grootste financiële buffer. Tevens kan IS op deze wijze per ongeluk een paar terroristen op eenvoudige wijze Europa binnensmokkelen, om vervolgens aanslagen te plegen. Hoera, Europa heeft dan eindelijk de oorlog in huis gehaald.

Weet u wie er nu de grootste winnaar is in dit verhaaltje? De Arabische buurlanden die hun mede Arabieren de moord laten stikken. Arabieren die hetzelfde geloof aanhangen, en met dezelfde wetten leven.
Jazeker, de rijkste omringende landen laten Europa lekker financieel doodbloedden op den duur.
Woestijnen zijn groot. Tentenkampen zijn makkelijk op te zetten.
Voedsel en water kan eenvoudig vanaf zee worden aangevoerd.

Het is dus duidelijk dat de VN met als opperhoofd de V.S. absoluut niet van plan is om serieus in te grijpen.
Neen, Amerika heeft er alle belang bij dat Europa flinke deuken gaat oplopen. Zo kunnen zij straks weer tegen een 'fatsoenlijk vriendenprijsje' een tweede soort 'Marshallplan' voorleggen.
Obama lacht, Europa huilt, en de Arabieren zijn de uiteindelijke winnaar.

Maar ach ik ben in de ogen van linkse geiten-wollen-sokken-breiers een soort fascist, als ik zeg dat we de grenzen moeten sluiten en het eigen volk eerst moeten helpen.
Mag ik dan bij deze een voorstel doen?
Dat iedere Nederlander die meent dat we ze wel moeten binnenlaten daar extra belasting voor laten betalen? Dat ze er eentje per gezin in huis nemen?
Degenen die aangeven tegen de asielaanvragen te zijn zullen die extra belastingaanslag dan niet hoeven te betalen.
Want laten we eerlijk zijn; blèren dat we moeten helpen en anderen voor de kosten laten opdraaien vind ik tamelijk asociaal. Wees dan een vent en draai er zelf voor op!
Ben benieuwd hoeveel linkse grootmuilen er ineens een stuk gematigder gaan worden.

Tot slot even een korte opmerking over het feit dat men mij hard en koud noemt, omdat ik eerst aan mijn eigen volk denk, en op deze manier aan het algemene belang van de mensheid denk.
Als we terugkijken naar de laatste 5000 jaar geschiedenis van het Midden-Oosten, dan zien we 5000 jaar alleen maar oorlog!
Europa en Azië hebben in die tijd redelijk daar iets van opgestoken. Echter het wil bij dat domme in het Midden-oosten wonende volk maar niet doordringen dat vrede meer opbrengt!
En moet ik mij dan verantwoordelijk voelen voor hun zelf gecreëerde ellende?
Dacht van niet.

Ach ja....de kreet 'immigratie is een mensenrecht' ....klopt dat werkelijk?
Waar staat dat beschreven? Nergens!
Immigranten die hun cultuur willen opdringen, hun wetten, en hun geloof.Als dat allemaal mag en niet verkeerd is....waarom betalen we dan oude koloniale landen???
Daar waar wij binnendrongen als migranten, en onze cultuur, ons geloof, en onze wetten oplegden?
Degenen die zich ertegen verzette werd gestraft. Nu eeuwen later menen sommigen dat we dat nog steeds moeten afbetalen.
Kortom....immigratie is GEEN recht maar een GUNST, en dan dien je je naar de wetten van een land te gedragen en ongewenste culturen achter je te laten.
Heb je daar geen zin in? Keer dan om....blijf lekker daar.



  • Comments(2)//blog.marco-pothuizen.nl/#post108

Andrei en Maroesja

Gesprekken met overledenen.Posted by Marco Pothuizen Sun, August 30, 2015 16:39:32

Andrei en Maroesja.

Net voordat ik het licht wilde uitdoen, meldde zich een man en een vrouw aan.Hij droeg het uniform van het Russische leger uit de tweede wereldoorlog, en zij was gekleed zoals een plattelands meisje er in die tijd uitzag.
Andrei was een slanke vrij lange Rus. Hij liet zijn naam in mijn hoofd zien in het Russisch. Ik probeerde dat correct uit te spreken maar dat lukte me niet. Nadat Andrei liet horen hoe het uitgesproken moest worden kon ik het ook ineens. In vloeiend Russisch alsof ik nooit anders had gedaan. Hoe grappig.

De jonge vrouw genaamd Maroesja nam het woord.
“We zijn broer en zus uit een boerengezin. Toen de oorlog uitbrak nam Andrei dienst. Ik bleef bij mijn ouders op de boerderij.
Steeds dichterbij kwamen de Duitse troepen. We konden nog op tijd vluchten maar onze ouders zijn erg oud, en een lange reis maken zagen ze niet zo zitten. Ze wilden hun dieren en spulletjes niet achterlaten. Datgene waar ze hun hele leven hard voor gewerkt hadden.
Andrei kwam diverse malen aan ons vragen of we niet mee wilden naar de veilige zone diep in het hart van Rusland. Keer op keer namen we afscheid.

Uiteindelijk was de dag aangebroken dat de Duitse eenheden onze regio innamen.
Ze doorzochten alles, maar konden geen wapens of partizanen vinden. Daarom lieten ze ons verder met rust.
Andrei vocht intussen aan het front vele kilometers verderop.
De oorlog sleepte zich voort, en mijn ouders en ik probeerden zo goed en kwaad als het kon de boerderij te runnen. Af en toe kwam een Duitse soldaat langs om te vragen of we wat melk hadden of iets te eten. Velen van hen kwamen en vertrokken. Op eentje na. Zijn naam was Karl.
Karl was een rustige vriendelijke man. Ik had niet meteen door dat hij mij erg leuk vond.
Dat kreeg ik pas later door toen hij diverse malen terugkwam en in gebrekkig Russisch contact met mij probeerde te leggen.
Na een tijdje zag ik Karl niet meer als de Duitse vijand, maar als een man die onze taal niet beheerste en geen kwaad in de zin had. Hij deed erg zijn best om mij gunstig te zinnen.
Zo hielp hij mee op de boerderij, en deed het zware werk wat Andrei altijd deed.
Nu en dan bracht hij tot grote vreugde van mijn ouders iets lekkers mee.
Ook mijn ouders begonnen heel langzaam hun afkeer van alles wat Duits was te verminderen.

Maanden gingen voorbij. Onze band groeide en ik werd verlieft op Karl. Van Andrei hoorden we al die tijd niets. Behalve berichten dat de Duitse eenheden nu tot aan de rand van Moskou waren genaderd. Karl interesseerde het niet zoveel. Over de oorlog sprak hij zelden. Des te meer over “ons”. Hij liet weten uit het leger te willen en bij mij te willen blijven. In mij zag hij zijn toekomstige vrouw en geluk.

Twee totaal verschillende werelden die hier op mijn ouderlijke boerderij hun hart durfden te volgen. Geen vooroordelen over ras, geloof, of gedachten in materiële zin. Slechts twee mensen die ondanks de totale wereldse gekte er voor elkaar durfden te zijn.
Natuurlijk voelden we de afkeur van onze omgeving. Voornamelijk van de andere achtergebleven boerengezinnen. Maar Karl en ik hielden oprecht van elkaar, en we besloten ons door niemand te laten bepalen of we wel of niet ons hart mochten volgen.

Maanden gingen voorbij. Onze band versterkte zich. De oorlog begon een ommekeer te maken.
Het grote machtige Duitse leger moest zich steeds meer en meer terugtrekken.
Karl wist wat dit zou gaan betekenen. Dat hij weldra zou worden ingezet aan het front.
Samen met mijn ouders overlegden we wat we moesten doen. We besloten Karl te laten onderduiken.
Op een dag kwamen verschenen er Duitse officieren aan de deur. Ze zochten Karl.
We maakten hen wijs dat we hem al enige tijd niet meer hadden gezien. Dat hij met een eenheid mee was gegaan
De officieren geloofden ons niet. Ze doorzochten alle vertrekken, en zelfs de stallen.
Zonder Karl te hebben gevonden vertrokken ze weer. Indien ze hem zouden hebben gevonden, werd dat als verraad gezien en zou hij zeker gedood worden, met mij en mijn ouders erbij.
We zagen de komende weken steeds meer Duitse eenheden zich terugtrekken.
Onze regio werd weer Russisch gebied.
Hier was ik erg blij mee. Zo konden Karl en ik aan een toekomst gaan denken.”

Hierop nam Andrei het woord over van zijn zusje Maroesja.
“Ik had geluk dat ik in mijn eigen vertrouwde regio terechtkwam. Via via hoorde ik verhalen over een jonge Duitser die iets met Maroesja zou hebben. Maar dat kon ik gewoonweg niet geloven.
De regio had het zwaar te verduren gehad. De Duitsers hadden op hun terugtocht vele boerderijen in brand gestoken. Zo snel als ik kon haastte ik me naar mijn ouders en Maroesja. Daar zag ik tot mijn grote opluchting dat de boerderij gespaard was gebleven. Mijn ouders stonden in de deuropening. Maroesja wachtte mij op het erf op met een vreemde blonde man naast haar.
De verhalen waren dus waar! Zij was een relatie met een Duister, mijn aartsvijand begonnen!
Ik was blij mijn familie gezond en wel terug te zien. Maar dat gevoel werd verstoord door die vijand naast mijn zusje. Altans zo zag ik hem natuurlijk.
Ik verbleef enige tijd in mijn ouderlijke huis en leerde Karl een beetje kennen als een rustige eerlijke man die nooit soldaat wilde zijn, maar daartoe ooit werd gedwongen.
Een paar dagen later stonden er ineens Russische officieren en soldaten voor onze woning.
Eerst dacht ik dat ze voor mij kwamen. Dat ik te lang verlof had genomen. Maar ze kwamen voor Karl en Maroesja. De omgeving had haar roddels goed verspreid.
Karl en Maroesja werden gearresteerd.
De legerleiding vond dat ik hen mijn trouw moest bewijzen.
Als eis stelden ze dat ik Karl en Maroesja die ze nu als landverraadster zagen door destijds met een Duitse soldaat een relatie te beginnen zou fusilleren.
Het Russische leger kende ik die tijd geen pardon. Ik wist dat beiden zouden sterven, of ik ze nu wel of niet zou doodschieten. Indien ik zou weigeren zou ik zelf ook worden doodgeschoten.
Maroesja keek me aan en zie niets toen ik haar en Karl kwam ophalen met een paar andere soldaten.
Haar ogen spraken.

Op een verlaten plek legden we onze geweren aan.
Twee mensen die hun hart durfden te volgen, stierven hand in hand in een regen van kogels door een peloton waarover ik het commando moest voeren...”

Verhaal van Irma Motké www.geneotsa.nl



  • Comments(2)//blog.marco-pothuizen.nl/#post105

Een verhaal uit het grote kabouterboek.

Goddelijke (on)zinnigheid.Posted by Marco Pothuizen Wed, July 22, 2015 21:31:42

Aan de rand van de vijver stonden ze daar samen naast elkaar. Vader en zoon.
Onbewogen, geconcentreerd tuurden ze naar hun dobbertje waar geen haakje aan zat.
Pa steevast met zijn pijpje scheef in z`n bek, en zoonlief met de meest gelukzalige domme glimlach die een kabouter maar tevoorschijn kan toveren.
“Zeg pa” begon zoonlief Bouter, “vertel me nog eens een verhaal uit het grote kabouterboek.”
-”Ehm, nou vooruit dan maar. Tenslotte valt de schemering in en kunnen we straks weer gaan bewegen. De mensen kijken dan niet meer naar ons om. Ik begin behoorlijk stijf te worden na een dagje voor lul staan hier.”

En zo begon vader Ka na eerst rustig zijn baard in de fik te hebben gezet in plaats van zijn pijp, aan het verhaal over een machtige plensbui die de vijver moet hebben doen overstromen.

“Ooit kreeg een heel belangrijke kabouter die Haon heette een opdracht van een stem die hij in zijn hoofd hoorde. Haon woonde ergens in het godvergeten Midden-Oosten.
'Verzamel van alle dieren van deze planeet een paartje en bouw een grote boot, want er zal een flinke plensbui aan komen.' galmde het tussen zijn oren.
“Krijg nou de tyfus.” mompelde hij.
Zijn vriend Kra en al jaren met èèn been op een stuk stronk geposteerd was, keek hem vreemd aan. Het kostte hem een barst in zijn nek.
“Wat zeg je nu?” vroeg hij Haon.
“Hoezo man !! Heb je het niet gehoord dan? We moeten een boot gaan bouwen en dieren gaan verzamelen!”
Kra dacht er het zijne van, want hij hoorde niemand en niks, behalve een paar blatende stinkende schapen verderop. “Heb je soms weer paddo`s gelikt Haon? Want dit komt erg psychotisch over.
Kabouter Sezom hoorde laatst na het nuttigen van paddestoelen een brandende bramenstruik tegen hem praten. Je zou het neveneffect van dit soort voedsel toch onderhand moeten weten.”
Haon keek nors terug en antwoordde: “Bekijk het dan maar. Dan doe ik alles wel alleen. Ik trek de wijde wereld in en ga van alle soorten twee stuks verzamelen. Knageroes uit Aastralia en wilde tijgers uit Aferika.”
“Je bedoeld kangoeroes uit Australië, en tijgers uit Afrika.” verbeterde Kra hem. “En waar wil je al het hout vandaan halen? We zitten hier in een woestijn man! Iedere dag volop in de zon. Hoe wil je alles te drinken geven? En te eten?”
“Bah jij weet ook alles beter he? Blijf hier maar zitten!” antwoordde Haon licht verhit.

Zo begon Haon aan zijn missie die een goede zonnesteek waardig was. Want de arme stakker besefte niet dat hij door de vele uren in de zon een lichte beschadiging had opgelopen in zijn bovenkamer.
'Eigen schuld' dacht Kra nog. 'Had je je puntmutsje maar niet moeten ruilen tegen een keppeltje.'

Dagenlang zag Kra vanaf de hoge berg met zijn ene been hoe zijn vriend Haon verbeten bezig was met de jacht op konijntjes. Zelfs een paartje van de guitige flaporen kreeg hij niet bijeen.
Maar na drie maanden werd Kra abrupt uit zijn middagdutje gewekt door een enorme overwinningskreet die tussen de bergwanden galmde. Tarzan zou er jaloers op zijn geweest. Haon was er in geslaagd om er twee in te vangen. Helaas bleken het beiden hoog bejaarde mannetjes te zijn...
`Nondejuuuuuuu!!!!´ tierde het vanuit het dal toen Haon hun leutertjes eronder zag bungelen.
Kra deed alsof hij niets hoorde en zag.
'Nog maar een paar duizend soorten te gaan Haon' grinnikte hij.

Haon kreeg uiteindelijk hulp van kabouter Saduj en Dog. Kabouter Dog bood aan om vanaf de heuvel de operatie in goede banen te leiden. Immers, hij had van bovenaf een goed zicht op alles wat er beneden liep. Dog voelde zich altijd goed in zijn vel, zolang hij maar hoog zat. Daar kon hij in alle rust ook wat aan zijn gruwelijke dialect doen, aangezien bijna niemand hem kon verstaan.
Die dag waren de schapen aan de beurt.
Noah en Saduj samen als een team, dreven de schapen op en zetten de achtervolging in.
Weer greep Hoan voor de zoveelste keer mis. Slechts een pluk wol in zijn knuistjes was de oogst.
“Waar is ie heen?” schreeuwde Saduj naar boven.
Dog gaf meteen respons: ”Jó dah liet ie!” [vertaald; kijk daar loopt hij]
Maar dat hoorden de beide kabouters beneden niet. Zij hoorden; 'Jo-de-la-hi-ti'.
Nu weten we dus wie het jodelen heeft uitgevonden. Niet die rare menswezens, maar wij! Het kaboutervolk.

Maandenlang deed Haon zijn best om wat diersoorten te verzamelen. Tot hij het op een dag zat was.
“Dit moet wel genoeg zijn. Tenslotte moet ik ook nog een bootje gaan bouwen.”

Als door een godswonder kwam er ineens een grote kist uit de hemel vallen. Tenminste, zo leek het. Het was echter de kist van een mensen man. Hij kreeg van zijn vrouw Airam te horen dat ze door een goddelijke ingreep ineens zwanger was geworden. Woedend gooide hij het ding in haar richting, omdat hijzelf een jaar op zakenreis was geweest.
“Hallelujaaaa!” riep Hoan na weer een teug uit de karaf met wijn te hebben genomen, en zeer verheugd was met zijn toegeworpen boot.
“Hallelujaaaa!” riep Airam terwijl ze vroom haar handjes ophield naar de hemel.

Hoan begon de dag er op alle paartjes van konijntjes, schildpadden, slangen, hagedisjes en twee lammetjes (aangezien de schapen te snel waren) in de kist te proppen.
“Zo!” zei hij heel voldaan, toen de kist netjes in het vijvertje bleef dreven en niet meteen naar de bodem zonk. “Opdracht uitgevoerd!” Ondertussen wachtte hij op een antwoord dat nooit zou komen. 'Tijd voor een goede paddo! Wellicht ga ik dan weer meer horen.' dacht hij stilletjes.
Het begon langzaam te regenen. Daarna steeds harder en harder. Snel sprong hij in zijn kistje met dieren. De slangen waren inmiddels aan hun konijnenmaaltijd begonnen.

Haon kwam een paar dagen later weer bij op de kabouterintensivecare.
“Echt jongen...nu moet je maar eens wat gezonder gaan leven hoor.” zei de arts. “Je weet dat kabouters alleen maar biologisch voedsel mogen nuttigen vanwege hun gestel. Ik raad je aan om daar per direct mee te beginnen. Anders laat ik 'made in China' op je zolen graveren.”
Nou, dat was wel bijna haast het meest erge wat een kabouter kan overkomen.
Hoan zwoer beterschap, werd vegetariër en at alleen nog maar gezond biologisch voedsel vanaf die dag.

“En zo komt het mijn jongen.” eindigde vader Ka tegen zijn zoon Bouter, “Dat we alleen nog maar gezonde dingen eten, en de dieren en de natuur respecteren.”

---Einde---

-p.s. - Alle overeenkomsten met bijbelse verhalen berusten puur op toevalligheid --



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post102

God lacht me uit...en ik haar...

Goddelijke (on)zinnigheid.Posted by Marco Pothuizen Sun, July 05, 2015 18:48:24

Laatst sprak met een man wiens vriendin zeer gelovig te noemen is. Hij volgt haar braaf in het geloof, zoals een partner dat volgens haar ook dient te doen.
Als overtuigt atheïst hebben we dan ook leuke gesprekken waarin argumenten als in een soort strategisch spel bedachtzaam naar voren worden geschoven, zonder respectloos te zijn naar elkaar.
Deze keer maakte ik het `m wat moeilijker. Na een schijnaanval viel ik pardoes zijn flank aan.

“Als ik een een kind zie dat huilt, dan troost ik het.”
-”Ja dat doe ik ook.” zei hij.
“Als ik iemand zie die honger heeft, dan deel ik mijn voedsel.”
-”Ja dat doe ik ook.” beaamde hij.
“Als ik iemand zie die dorst heeft, dan geef ik hem te drinken.”
-”Absoluut!” antwoordde hij.
-”Als ik iemand in nood zie, dan zal ik proberen te helpen.”
-”Ook ik zal mijn best doen.” zo verzekerde hij.
“Als ik een zwerver zie die zit te bedelen, dan geef ik altijd iets.”
-”Een gelovige zal ook delen.” lachte hij.

“Ah, mag ik daar dan een conclusie uittrekken? Dat ìk als atheïst dat vanuit mijn hart doe, terwijl jullie gelovigen daar een geschreven handleiding voor nodig hebben? Het komt er dus op neer dat jullie puur vanuit je ratio een religie volgen, omdat jullie je hart niet weten te bereiken.”

Hij keek me even verward aan. Daarna kwam er een onderdrukte glimlach op zijn gezicht.
Nu kwam mijn tactische flankaanval aan de beurt.
“Verklaar mij eens het volgende a.u.b.; Volgens de geschriften is alles door god geschapen.
De Aarde, haar voedselbronnen, het water, haar brandstoffen, en materialen voor onderdak.
Maar waarom betalen jullie gelovigen dan belasting daarover? Staat er ergens geschreven dat dat moet?”
Volgens mij nergens...in geen enkel geschrift van welk geloof dan ook.
Het zou voor mij belasting technisch gezien beter zijn om een gelovige te worden.

Gekscherend voegde ik er aan toe: “God schenkt onvoorwaardelijke liefde toch? Misschien zijn de mensen vergeten haar daar voor te betalen? En hebben we daarom oorlogen op Aarde. Maar ik kan jullie redden hoor. Doneer daarom allemaal massaal op postbus GOD (mijn rekeningnummer uiteraard).

-”Deze argumenten zal ik eens mijn vriendin voordragen.” lachte hij.

Ben benieuwd wanneer ze voor mijn deur staan met brandende fakkels...



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post100

Yoyoshi

Gesprekken met overledenen.Posted by Marco Pothuizen Sat, June 20, 2015 20:15:48

Het is alweer een tijdje geleden dat Irma en ik naar de film 'Pearl Harbor' keken.De film was al enige tijd aan de gang, de hoofdrolspelers waren geïntroduceerd, en het waargebeurde doemscenario voor de vloot in Pearl Harbor zou zojuist gaan plaatsvinden. We zagen hoe talloze Japanse aanvalsgolven systematisch met een pijnlijke doeltreffendheid de schepen die voor anker lagen onder vuur namen en grote schade toebrachten. Luchtafweer was er nauwelijks van Amerikaanse zijde, en de Amerikaanse toestellen kregen geen kans om op te stijgen doordat de vliegvelden bestookt werden. Slechts een enkele soldaat wist het vuur te beantwoorden.

De verliezen aan Japanse zijde waren dan ook te verwaarlozen.

Ineens voelde ik een koude windvlaag naast me. Die koude temperatuur bleef hangen, wat voor mij maar een ding kan betekenen.
“Wie staat er naast mij?” vroeg ik Irma.
Ze keek, en vertelde dat het een Japanse piloot was. Al snel raakte ze in gesprek met hem.
-”Hij heet Yoyoshi.” zei Irma. Hij deed destijds mee aan de aanval.
“Ow, dat is wel bijzonder.” zei ik. “Hoe heeft hij het ervaren?”
Yoyoshi vertelde dat hij het schip wist te torpederen, maar daarbij zelf ook geraakt werd.

Mijn vliegtuig werd zwaar beschadigt. Zelf was ik ook geraakt door stukken granaatscherven.” vertelde hij rustig.

Op dat moment liet hij mij voelen waar hij geraakt was. Aan mijn linkerzijde voelde ik de drie plekken waar de scherven zijn lichaam waren binnengedrongen.

Ik zou het vliegdekschip nooit meer kunnen bereiken, en aan een overgave dacht ik niet. Daarom stuurde ik mijn vliegtuig op het schip af, waar ik tegen te pletter sloeg. Een mooie eervolle dood, vond ik toen.”

“Dus eigenlijk was je de allereerste kamikaze piloot?” vroeg ik hem.

Hij lachte. “Ja, zo zou je het ook kunnen zien.” zei hij.

“Hoe kijk je er nu op terug?” wilde ik nog weten.

Wij hadden geen keus. We moesten wel.”

Ik begreep hem, en knikte.
Samen met Yoyoshi keken we de film af, waar het chauvinisme vanaf droop. Jammer.
Daarna namen we afscheid van een bijzondere man; Yoyoshi, de eerste kamikazepiloot van Japan tijdens de tweede wereldoorlog.

Meer weten over de mogelijkheden van gesprekken met overledenen?
kijk dan op; www.geneotsa.nl







  • Comments(3)//blog.marco-pothuizen.nl/#post99

De vermoorde apotheker.

Gesprekken met overledenen.Posted by Marco Pothuizen Tue, May 12, 2015 21:46:54

Plots stond hij daar voor ons. Een slanke man met kleren die duidelijk niet van onze tijd zijn.
“Wie ben jij? “ vroeg Irma hem. “Wat kan ik voor je doen?”
-“Ik ben hier voor Marco.” antwoordde hij vriendelijk. “Om mijn excuses aan te bieden toen ik hem de medicijnen voor zijn kinderen weigerde te geven.”

Het moet zich in een periode rond de middeleeuwen hebben afgespeeld. Ik trok met een soort houten kar van dorp naar dorp, van stad naar stad. Daar toonde ik de mensen wat kleine goocheltrucjes, vertelde hen een mooi verhaal, en maakte met de kleine kinderen een beetje muziek om zo wat inkomsten of voedsel te verkrijgen.
Mijn vrouw was na de geboorte van ons kindje gestorven.
Veel kans op een baan had ik niet, en daarom besloot ik wat van de wereld te gaan zien met ons kleine dochtertje.
Maar tijdens mijn 'wereldse reis' stootte ik op aan hun lot over gelaten kleine kinderen.
Kinderen die waren uitgekotst door de harde maatschappij, of wees waren. Het maakte mij niet uit. Voor mij waren ze allemaal heilig en behandelde hen allen gelijk.
Ik vertelde hen wie ik was en beloofde hen zo goed als ik kon te verzorgen in ruil voor af en toe een optreden. Zo was ik ineens 'vader' van niet een maar zes kinderen.
Natuurlijk was het een strijd van overleven, maar voor hen was dat nog altijd beter dan in de goot te moeten bedelen, of te worden misbruikt door vieze dronken mannen. Iedere dag verdeelden we het eten netjes onder elkaar.
Ik hield van hen, en zij zagen mij nu als hun vader. Dat deed mij goed. Mijn vrouw zou zeer trots op mij geweest zijn.

Na een paar jaar te hebben rondgetrokken werden ze binnen een paar dagen ernstig ziek. Misselijk, overgeven, hoge koorts, en buikpijn.
Waar de ziekteverschijnselen vandaan waren gekomen wist ik niet. Eerlijk gezegd hield ik mij daar niet zo mee bezig. Het enige dat belangrijk was, was dat ze snel beter zou worden.
In de stad aangekomen haastte ik me naar de apotheker.
Natuurlijk was de kennis in die tijd naar hedendaagse maatstaven absurd te noemen, maar het was het enige dat we hadden.
Voor de toonbank stond ik met mijn zes doodzieke kindjes, die stonden te trillen op hun benen.
“Ze zijn ziek. Help hen alsjeblieft.”
Uit mijn zak haalde ik mijn 'hele vermogen', en legde het neer op de toonbank. “Meer heb ik niet.” zei ik.
-”Dat is niet genoeg!” antwoordde de apotheker met verheven stem. “Ik heb niets met je kinderen te maken. Eruit!”
Vol ongeloof keek ik de man aan. Toen ik me omdraaide en de intens verdrietige gezichtjes zag, zei ik dat ze naar de kar naar buiten moesten, en daar moesten wachten. Ondertussen veegde ik met mijn handen de muntjes bij elkaar, en stak ze in mijn zak.
Ik wilde nog een laatste keer vragen of hij de kinderen wilde helpen, maar daar kreeg ik geen kans toe. Kennelijk voelde hij al aan dat ik die vraag zou stellen.
“Kom maar terug als je genoeg geld hebt.” zei de apotheker op een sarcastische toon.
Op dat moment knapte er iets in mij. Zonder echt na te denken trok ik mijn mes dat ik altijd onder mijn jas droeg, en stak hem in zijn borst. Slechts een zacht gereutel was het enige dat de apotheker nog kon uitbrengen alvorens hij achter de toonbank dood neerviel.
Zo snel als ik kon, greep ik naar de medicijnen die op de toonbank lagen waarvan ik niet eens wist welke uitwerking ze zouden hebben.
Heel rustig verlieten we stad. Immers, niemand zou een man met kleine kinderen om zich heen als moordenaar zien.
Een paar uur laten bij een beekje namen ze 'hun medicijnen' in.
Of de kinderen zich een paar dagen later herstelden door de wonderlijke pillen hebben we nooit kunnen achterhalen.

Dit was eigenlijk wel een zeer bizar gesprek te noemen. Een man die je bedankt dat je hem vermoordde, zodat hij later na zijn dood kon inzien hoe verkeerd hij als levend mens handelde.

Zijn oprechte spijt en excuus aanvaardde ik natuurlijk.


--Mocht u informatie van een overleden persoon willen hebben, dan kunt u met Irma Motké contact opnemen. www.geneotsa.nl --




  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post90
« PreviousNext »