Marco Pothuizen blog

Marco Pothuizen blog

Over het blog.

Stukjes vanuit het hart, uit liefde voor de dieren, tegen onrecht of onfatsoen. Soms diepzinnig, een andere keer weer mag het kant noch wal raken. Niets is bedoeld om te kwetsen, maar puur om te vermaken of om over na te denken.

Neem ook eens een kijkje op mijn site.

http://www.marco-pothuizen.nl


Met vriendelijke groet,

Marco

Er is maar èèn religie. De rest is overbodig!

Spiritualiteit.Posted by Marco Pothuizen Sat, January 09, 2016 11:14:33


Hou het simpel. Koester dit.

Dieren hebben geen religie nodig.
Bomen en planten hebben geen religie nodig. Toch leven zij in harmonie.

Zonder natuur, zal geen enkel 'geloof' blijven bestaan. De natuur zal echter alle geloven overleven, zoals zij dat al eeuwenlang heeft gedaan.

Daarom....is het nog zinvol om een religie te volgen? Of gaat u zich inzetten om met de natuur èèn te worden?

Voor de gelovigen onder u heb ik nog een vraagje; als uw god eerst de Aarde schiep, de dieren, de bergen, de rivieren enz, en daarna pas de mens....wat vond hij dus het belangrijkste? Inderdaad, niet de mens, maar de Aarde/ natuur.

Het zet je toch aan het denken...



  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post125

God viert geen verjaardag.

Goddelijke (on)zinnigheid.Posted by Marco Pothuizen Sun, November 22, 2015 16:38:10

Dieren vieren geen verjaardag.
Dat vinden zij onzin.
Het zou ook een absurd beeld opleveren. Konijntjes die in het bos elkaar cadeautjes geven.
Of paarden in de wei met feesthoedjes op.
Vissen die elkaar een fles champagne schenken omdat de kuit al is geschoten?

Alleen mensen blijken een drang naar deze vreemde gewoonte te hebben.
Waarom eigenlijk? Om het ego te strelen? Want verder heeft zo'n viering totaal geen waarde.
Eigenlijk is het gewoon bizar te noemen, zeer zeker omdat god ook geen verjaardag viert.

Daaruit kan je twee conclusies trekken.
1) god bestaat maar viert geen verjaardagen, en dus zijn de mensen verdwaald bezig.
2) god bestaat niet, want geen enkel gelovig mens op de wereld weet wanneer ie jarig is.

Als niet gelovige sla ik hem daarom in het vervolg maar over.
Lijkt me wel zo eerlijk. ;-)




  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post120

Josefien en haar 9 kinderen.

Gesprekken met overledenen.Posted by Marco Pothuizen Tue, November 17, 2015 11:15:10

Opeens was ze er. Zoals het vaak gebeurd dat mensen of dieren er ineens zijn. Aankondigingen kent men niet.

“ 'Fientje' noemde men mij.” toen ik vroeg wie zij was.
En zo begon een heel lief vrouwtje van ongeveer 34 jaar haar verhaal. Ze vertelde over haar zwaar katholieke opvoeding. Josefien werd van huis en vanuit de kerk ingeprent dat een echtgenoot altijd gehoorzaamd moest worden en deze eeuwig trouw verdiende.
'Fientje' hield zielsveel van haar man. Haar grootste wens was dan ook om hem een kindje te schenken.
“Keer op keer raakte ik zwanger. Echter ging het steeds mis. Achtmaal achter elkaar had ik een vroegtijdige miskraam in de derde maand. Werkelijk alles deed ik voor hem, om hem gelukkig te maken. Nadat ik voor de negende maal zwanger was verliet hij mij, omdat hij er niet meer in geloofde! In de deuropening zei hij botweg: “Een andere vrouw zal mij wel een kind schenken.”, en daarop trok hij de deur achter zich dicht om mij huilend alleen achter te laten. Ik was tot dan toe alleen maar bezig geweest met de zwangerschappen en besefte daardoor niet wat zijn liefde naar mij toe was.

Mijn negende zwangerschap liep ook op een vroegtijdige miskraam uit alhoewel de derde maand dit keer goed verliep. Misschien was deze miskraam wel het gevolg van al het verdriet en de ellende die hij mij bezorgd had.
Ik kon deze extra pijn niet meer aan. Mijn verdriet was gewoonweg te groot geworden om nog een uitweg te zien. Daarom besloot ik om zelfmoord te plegen.
Mijn zo streng gelovig opgevoede familie zag dit als een zware doodzonde.
Om die reden werden ik, en al mijn laatst gestorven kindje samen als straf en boetedoening op zogenaamde 'ongewijde grond' begraven.
Na mijn dood droeg ik dat als een zeer zware last.”

Na deze laatste zin te hebben uitgesproken door Josefien, gebeurde er iets totaal onverwachts in de kamer. Uit een plotseling groot licht dat zich openbaarde, verschenen kleine kinderen om Josefien op te halen.
Josefien zag al haar eigen gebaarde kinderen met de armen wijd open naar haar toe komen.
Hun liefdevolle omhelzing maakte het dat Josefien en de kinderen nu één werden.
Josefien huilde van blijdschap. Zo kon ze meteen haar gevoelens die ze ooit voor haar man droeg loslaten.
Daarop nam ze snel afscheid van mij en vertrok o zo gelukkig samen met haar kinderen naar het Licht.
Voor mij was het een van de mooiere bezoeken die ik me kan herinneren, en daarom wil ik dat graag met u delen.

Liefs Irma. www.geneotsa.nl

(Meer verhalen kunt u hier lezen)



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post118

Rechts of realistisch?

Algemeen.Posted by Marco Pothuizen Sun, September 06, 2015 19:29:36

Stel u heeft een bedrijf. Op een dag komt daar een man binnenwandelen.
Hij spreekt uw taal niet, noch kan hij het schrijven. Tevens bezit hij geen diploma's, of geldende diploma's. Kortom u heeft geen klap aan deze 'werknemer'. Hij wil echter wel betaald worden, en op uw kosten een woning krijgen.
Voorts dient u voor gezinshereniging te zorgen, en moet u zich aan de regels van zijn geloof gaan houden. Immers, anders dan dat, zal dat als discriminatie of een soort van godslastering worden opgevat.

Nu is in principe ieder land een groot bedrijf. Zij het, dat het bestaat uit vele kleine onderafdelingen.
Echter het is een bedrijf.

Dan vraag ik me af waarom men mij rechts noemt, als ik zeg dat we geen klap aan asielzoekers hebben, en onze economie dusdanig onder haar reet trappen waar heel de bevolking jaar in jaar uit voor mag opdraaien.
Daarnaast vraag ik mij af waar de huidige vluchtelingen bedragen tussen €8000,- en €15,000,- weten neer te leggen om alleen al een overtocht te kunnen maken, envervolgens via landen als Italië, Griekenland en Roemenië door te stromen naar Duitsland en Nederland.
Laten we even een gemiddelde nemen van vijf personen per gezin. Dat grapje kost dus minimaal 40.000 Euries. Daarboven komen nog op, de treinreizen enz. Menig hard werkende Nederlander heeft dit niet...
Een dierbare vriendin vroeg mij: ”Maar wie betaald dit dan?” Kijk, dit zijn pas intelligente vragen.
Ikzelf vermoed dat IS (lees de rijke Arabieren) deze overtochten financiert. Zo zadelen ze Europa op met een enorme financiële strop, en zoals u weet worden oorlogen gewonnen door degene met de grootste financiële buffer. Tevens kan IS op deze wijze per ongeluk een paar terroristen op eenvoudige wijze Europa binnensmokkelen, om vervolgens aanslagen te plegen. Hoera, Europa heeft dan eindelijk de oorlog in huis gehaald.

Weet u wie er nu de grootste winnaar is in dit verhaaltje? De Arabische buurlanden die hun mede Arabieren de moord laten stikken. Arabieren die hetzelfde geloof aanhangen, en met dezelfde wetten leven.
Jazeker, de rijkste omringende landen laten Europa lekker financieel doodbloedden op den duur.
Woestijnen zijn groot. Tentenkampen zijn makkelijk op te zetten.
Voedsel en water kan eenvoudig vanaf zee worden aangevoerd.

Het is dus duidelijk dat de VN met als opperhoofd de V.S. absoluut niet van plan is om serieus in te grijpen.
Neen, Amerika heeft er alle belang bij dat Europa flinke deuken gaat oplopen. Zo kunnen zij straks weer tegen een 'fatsoenlijk vriendenprijsje' een tweede soort 'Marshallplan' voorleggen.
Obama lacht, Europa huilt, en de Arabieren zijn de uiteindelijke winnaar.

Maar ach ik ben in de ogen van linkse geiten-wollen-sokken-breiers een soort fascist, als ik zeg dat we de grenzen moeten sluiten en het eigen volk eerst moeten helpen.
Mag ik dan bij deze een voorstel doen?
Dat iedere Nederlander die meent dat we ze wel moeten binnenlaten daar extra belasting voor laten betalen? Dat ze er eentje per gezin in huis nemen?
Degenen die aangeven tegen de asielaanvragen te zijn zullen die extra belastingaanslag dan niet hoeven te betalen.
Want laten we eerlijk zijn; blèren dat we moeten helpen en anderen voor de kosten laten opdraaien vind ik tamelijk asociaal. Wees dan een vent en draai er zelf voor op!
Ben benieuwd hoeveel linkse grootmuilen er ineens een stuk gematigder gaan worden.

Tot slot even een korte opmerking over het feit dat men mij hard en koud noemt, omdat ik eerst aan mijn eigen volk denk, en op deze manier aan het algemene belang van de mensheid denk.
Als we terugkijken naar de laatste 5000 jaar geschiedenis van het Midden-Oosten, dan zien we 5000 jaar alleen maar oorlog!
Europa en Azië hebben in die tijd redelijk daar iets van opgestoken. Echter het wil bij dat domme in het Midden-oosten wonende volk maar niet doordringen dat vrede meer opbrengt!
En moet ik mij dan verantwoordelijk voelen voor hun zelf gecreëerde ellende?
Dacht van niet.

Ach ja....de kreet 'immigratie is een mensenrecht' ....klopt dat werkelijk?
Waar staat dat beschreven? Nergens!
Immigranten die hun cultuur willen opdringen, hun wetten, en hun geloof.Als dat allemaal mag en niet verkeerd is....waarom betalen we dan oude koloniale landen???
Daar waar wij binnendrongen als migranten, en onze cultuur, ons geloof, en onze wetten oplegden?
Degenen die zich ertegen verzette werd gestraft. Nu eeuwen later menen sommigen dat we dat nog steeds moeten afbetalen.
Kortom....immigratie is GEEN recht maar een GUNST, en dan dien je je naar de wetten van een land te gedragen en ongewenste culturen achter je te laten.
Heb je daar geen zin in? Keer dan om....blijf lekker daar.



  • Comments(2)//blog.marco-pothuizen.nl/#post108

Andrei en Maroesja

Gesprekken met overledenen.Posted by Marco Pothuizen Sun, August 30, 2015 16:39:32

Andrei en Maroesja.

Net voordat ik het licht wilde uitdoen, meldde zich een man en een vrouw aan.Hij droeg het uniform van het Russische leger uit de tweede wereldoorlog, en zij was gekleed zoals een plattelands meisje er in die tijd uitzag.
Andrei was een slanke vrij lange Rus. Hij liet zijn naam in mijn hoofd zien in het Russisch. Ik probeerde dat correct uit te spreken maar dat lukte me niet. Nadat Andrei liet horen hoe het uitgesproken moest worden kon ik het ook ineens. In vloeiend Russisch alsof ik nooit anders had gedaan. Hoe grappig.

De jonge vrouw genaamd Maroesja nam het woord.
“We zijn broer en zus uit een boerengezin. Toen de oorlog uitbrak nam Andrei dienst. Ik bleef bij mijn ouders op de boerderij.
Steeds dichterbij kwamen de Duitse troepen. We konden nog op tijd vluchten maar onze ouders zijn erg oud, en een lange reis maken zagen ze niet zo zitten. Ze wilden hun dieren en spulletjes niet achterlaten. Datgene waar ze hun hele leven hard voor gewerkt hadden.
Andrei kwam diverse malen aan ons vragen of we niet mee wilden naar de veilige zone diep in het hart van Rusland. Keer op keer namen we afscheid.

Uiteindelijk was de dag aangebroken dat de Duitse eenheden onze regio innamen.
Ze doorzochten alles, maar konden geen wapens of partizanen vinden. Daarom lieten ze ons verder met rust.
Andrei vocht intussen aan het front vele kilometers verderop.
De oorlog sleepte zich voort, en mijn ouders en ik probeerden zo goed en kwaad als het kon de boerderij te runnen. Af en toe kwam een Duitse soldaat langs om te vragen of we wat melk hadden of iets te eten. Velen van hen kwamen en vertrokken. Op eentje na. Zijn naam was Karl.
Karl was een rustige vriendelijke man. Ik had niet meteen door dat hij mij erg leuk vond.
Dat kreeg ik pas later door toen hij diverse malen terugkwam en in gebrekkig Russisch contact met mij probeerde te leggen.
Na een tijdje zag ik Karl niet meer als de Duitse vijand, maar als een man die onze taal niet beheerste en geen kwaad in de zin had. Hij deed erg zijn best om mij gunstig te zinnen.
Zo hielp hij mee op de boerderij, en deed het zware werk wat Andrei altijd deed.
Nu en dan bracht hij tot grote vreugde van mijn ouders iets lekkers mee.
Ook mijn ouders begonnen heel langzaam hun afkeer van alles wat Duits was te verminderen.

Maanden gingen voorbij. Onze band groeide en ik werd verlieft op Karl. Van Andrei hoorden we al die tijd niets. Behalve berichten dat de Duitse eenheden nu tot aan de rand van Moskou waren genaderd. Karl interesseerde het niet zoveel. Over de oorlog sprak hij zelden. Des te meer over “ons”. Hij liet weten uit het leger te willen en bij mij te willen blijven. In mij zag hij zijn toekomstige vrouw en geluk.

Twee totaal verschillende werelden die hier op mijn ouderlijke boerderij hun hart durfden te volgen. Geen vooroordelen over ras, geloof, of gedachten in materiële zin. Slechts twee mensen die ondanks de totale wereldse gekte er voor elkaar durfden te zijn.
Natuurlijk voelden we de afkeur van onze omgeving. Voornamelijk van de andere achtergebleven boerengezinnen. Maar Karl en ik hielden oprecht van elkaar, en we besloten ons door niemand te laten bepalen of we wel of niet ons hart mochten volgen.

Maanden gingen voorbij. Onze band versterkte zich. De oorlog begon een ommekeer te maken.
Het grote machtige Duitse leger moest zich steeds meer en meer terugtrekken.
Karl wist wat dit zou gaan betekenen. Dat hij weldra zou worden ingezet aan het front.
Samen met mijn ouders overlegden we wat we moesten doen. We besloten Karl te laten onderduiken.
Op een dag kwamen verschenen er Duitse officieren aan de deur. Ze zochten Karl.
We maakten hen wijs dat we hem al enige tijd niet meer hadden gezien. Dat hij met een eenheid mee was gegaan
De officieren geloofden ons niet. Ze doorzochten alle vertrekken, en zelfs de stallen.
Zonder Karl te hebben gevonden vertrokken ze weer. Indien ze hem zouden hebben gevonden, werd dat als verraad gezien en zou hij zeker gedood worden, met mij en mijn ouders erbij.
We zagen de komende weken steeds meer Duitse eenheden zich terugtrekken.
Onze regio werd weer Russisch gebied.
Hier was ik erg blij mee. Zo konden Karl en ik aan een toekomst gaan denken.”

Hierop nam Andrei het woord over van zijn zusje Maroesja.
“Ik had geluk dat ik in mijn eigen vertrouwde regio terechtkwam. Via via hoorde ik verhalen over een jonge Duitser die iets met Maroesja zou hebben. Maar dat kon ik gewoonweg niet geloven.
De regio had het zwaar te verduren gehad. De Duitsers hadden op hun terugtocht vele boerderijen in brand gestoken. Zo snel als ik kon haastte ik me naar mijn ouders en Maroesja. Daar zag ik tot mijn grote opluchting dat de boerderij gespaard was gebleven. Mijn ouders stonden in de deuropening. Maroesja wachtte mij op het erf op met een vreemde blonde man naast haar.
De verhalen waren dus waar! Zij was een relatie met een Duister, mijn aartsvijand begonnen!
Ik was blij mijn familie gezond en wel terug te zien. Maar dat gevoel werd verstoord door die vijand naast mijn zusje. Altans zo zag ik hem natuurlijk.
Ik verbleef enige tijd in mijn ouderlijke huis en leerde Karl een beetje kennen als een rustige eerlijke man die nooit soldaat wilde zijn, maar daartoe ooit werd gedwongen.
Een paar dagen later stonden er ineens Russische officieren en soldaten voor onze woning.
Eerst dacht ik dat ze voor mij kwamen. Dat ik te lang verlof had genomen. Maar ze kwamen voor Karl en Maroesja. De omgeving had haar roddels goed verspreid.
Karl en Maroesja werden gearresteerd.
De legerleiding vond dat ik hen mijn trouw moest bewijzen.
Als eis stelden ze dat ik Karl en Maroesja die ze nu als landverraadster zagen door destijds met een Duitse soldaat een relatie te beginnen zou fusilleren.
Het Russische leger kende ik die tijd geen pardon. Ik wist dat beiden zouden sterven, of ik ze nu wel of niet zou doodschieten. Indien ik zou weigeren zou ik zelf ook worden doodgeschoten.
Maroesja keek me aan en zie niets toen ik haar en Karl kwam ophalen met een paar andere soldaten.
Haar ogen spraken.

Op een verlaten plek legden we onze geweren aan.
Twee mensen die hun hart durfden te volgen, stierven hand in hand in een regen van kogels door een peloton waarover ik het commando moest voeren...”

Verhaal van Irma Motké www.geneotsa.nl



  • Comments(2)//blog.marco-pothuizen.nl/#post105

Een verhaal uit het grote kabouterboek.

Goddelijke (on)zinnigheid.Posted by Marco Pothuizen Wed, July 22, 2015 21:31:42

Aan de rand van de vijver stonden ze daar samen naast elkaar. Vader en zoon.
Onbewogen, geconcentreerd tuurden ze naar hun dobbertje waar geen haakje aan zat.
Pa steevast met zijn pijpje scheef in z`n bek, en zoonlief met de meest gelukzalige domme glimlach die een kabouter maar tevoorschijn kan toveren.
“Zeg pa” begon zoonlief Bouter, “vertel me nog eens een verhaal uit het grote kabouterboek.”
-”Ehm, nou vooruit dan maar. Tenslotte valt de schemering in en kunnen we straks weer gaan bewegen. De mensen kijken dan niet meer naar ons om. Ik begin behoorlijk stijf te worden na een dagje voor lul staan hier.”

En zo begon vader Ka na eerst rustig zijn baard in de fik te hebben gezet in plaats van zijn pijp, aan het verhaal over een machtige plensbui die de vijver moet hebben doen overstromen.

“Ooit kreeg een heel belangrijke kabouter die Haon heette een opdracht van een stem die hij in zijn hoofd hoorde. Haon woonde ergens in het godvergeten Midden-Oosten.
'Verzamel van alle dieren van deze planeet een paartje en bouw een grote boot, want er zal een flinke plensbui aan komen.' galmde het tussen zijn oren.
“Krijg nou de tyfus.” mompelde hij.
Zijn vriend Kra en al jaren met èèn been op een stuk stronk geposteerd was, keek hem vreemd aan. Het kostte hem een barst in zijn nek.
“Wat zeg je nu?” vroeg hij Haon.
“Hoezo man !! Heb je het niet gehoord dan? We moeten een boot gaan bouwen en dieren gaan verzamelen!”
Kra dacht er het zijne van, want hij hoorde niemand en niks, behalve een paar blatende stinkende schapen verderop. “Heb je soms weer paddo`s gelikt Haon? Want dit komt erg psychotisch over.
Kabouter Sezom hoorde laatst na het nuttigen van paddestoelen een brandende bramenstruik tegen hem praten. Je zou het neveneffect van dit soort voedsel toch onderhand moeten weten.”
Haon keek nors terug en antwoordde: “Bekijk het dan maar. Dan doe ik alles wel alleen. Ik trek de wijde wereld in en ga van alle soorten twee stuks verzamelen. Knageroes uit Aastralia en wilde tijgers uit Aferika.”
“Je bedoeld kangoeroes uit Australië, en tijgers uit Afrika.” verbeterde Kra hem. “En waar wil je al het hout vandaan halen? We zitten hier in een woestijn man! Iedere dag volop in de zon. Hoe wil je alles te drinken geven? En te eten?”
“Bah jij weet ook alles beter he? Blijf hier maar zitten!” antwoordde Haon licht verhit.

Zo begon Haon aan zijn missie die een goede zonnesteek waardig was. Want de arme stakker besefte niet dat hij door de vele uren in de zon een lichte beschadiging had opgelopen in zijn bovenkamer.
'Eigen schuld' dacht Kra nog. 'Had je je puntmutsje maar niet moeten ruilen tegen een keppeltje.'

Dagenlang zag Kra vanaf de hoge berg met zijn ene been hoe zijn vriend Haon verbeten bezig was met de jacht op konijntjes. Zelfs een paartje van de guitige flaporen kreeg hij niet bijeen.
Maar na drie maanden werd Kra abrupt uit zijn middagdutje gewekt door een enorme overwinningskreet die tussen de bergwanden galmde. Tarzan zou er jaloers op zijn geweest. Haon was er in geslaagd om er twee in te vangen. Helaas bleken het beiden hoog bejaarde mannetjes te zijn...
`Nondejuuuuuuu!!!!´ tierde het vanuit het dal toen Haon hun leutertjes eronder zag bungelen.
Kra deed alsof hij niets hoorde en zag.
'Nog maar een paar duizend soorten te gaan Haon' grinnikte hij.

Haon kreeg uiteindelijk hulp van kabouter Saduj en Dog. Kabouter Dog bood aan om vanaf de heuvel de operatie in goede banen te leiden. Immers, hij had van bovenaf een goed zicht op alles wat er beneden liep. Dog voelde zich altijd goed in zijn vel, zolang hij maar hoog zat. Daar kon hij in alle rust ook wat aan zijn gruwelijke dialect doen, aangezien bijna niemand hem kon verstaan.
Die dag waren de schapen aan de beurt.
Noah en Saduj samen als een team, dreven de schapen op en zetten de achtervolging in.
Weer greep Hoan voor de zoveelste keer mis. Slechts een pluk wol in zijn knuistjes was de oogst.
“Waar is ie heen?” schreeuwde Saduj naar boven.
Dog gaf meteen respons: ”Jó dah liet ie!” [vertaald; kijk daar loopt hij]
Maar dat hoorden de beide kabouters beneden niet. Zij hoorden; 'Jo-de-la-hi-ti'.
Nu weten we dus wie het jodelen heeft uitgevonden. Niet die rare menswezens, maar wij! Het kaboutervolk.

Maandenlang deed Haon zijn best om wat diersoorten te verzamelen. Tot hij het op een dag zat was.
“Dit moet wel genoeg zijn. Tenslotte moet ik ook nog een bootje gaan bouwen.”

Als door een godswonder kwam er ineens een grote kist uit de hemel vallen. Tenminste, zo leek het. Het was echter de kist van een mensen man. Hij kreeg van zijn vrouw Airam te horen dat ze door een goddelijke ingreep ineens zwanger was geworden. Woedend gooide hij het ding in haar richting, omdat hijzelf een jaar op zakenreis was geweest.
“Hallelujaaaa!” riep Hoan na weer een teug uit de karaf met wijn te hebben genomen, en zeer verheugd was met zijn toegeworpen boot.
“Hallelujaaaa!” riep Airam terwijl ze vroom haar handjes ophield naar de hemel.

Hoan begon de dag er op alle paartjes van konijntjes, schildpadden, slangen, hagedisjes en twee lammetjes (aangezien de schapen te snel waren) in de kist te proppen.
“Zo!” zei hij heel voldaan, toen de kist netjes in het vijvertje bleef dreven en niet meteen naar de bodem zonk. “Opdracht uitgevoerd!” Ondertussen wachtte hij op een antwoord dat nooit zou komen. 'Tijd voor een goede paddo! Wellicht ga ik dan weer meer horen.' dacht hij stilletjes.
Het begon langzaam te regenen. Daarna steeds harder en harder. Snel sprong hij in zijn kistje met dieren. De slangen waren inmiddels aan hun konijnenmaaltijd begonnen.

Haon kwam een paar dagen later weer bij op de kabouterintensivecare.
“Echt jongen...nu moet je maar eens wat gezonder gaan leven hoor.” zei de arts. “Je weet dat kabouters alleen maar biologisch voedsel mogen nuttigen vanwege hun gestel. Ik raad je aan om daar per direct mee te beginnen. Anders laat ik 'made in China' op je zolen graveren.”
Nou, dat was wel bijna haast het meest erge wat een kabouter kan overkomen.
Hoan zwoer beterschap, werd vegetariër en at alleen nog maar gezond biologisch voedsel vanaf die dag.

“En zo komt het mijn jongen.” eindigde vader Ka tegen zijn zoon Bouter, “Dat we alleen nog maar gezonde dingen eten, en de dieren en de natuur respecteren.”

---Einde---

-p.s. - Alle overeenkomsten met bijbelse verhalen berusten puur op toevalligheid --



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post102

God lacht me uit...en ik haar...

Goddelijke (on)zinnigheid.Posted by Marco Pothuizen Sun, July 05, 2015 18:48:24

Laatst sprak met een man wiens vriendin zeer gelovig te noemen is. Hij volgt haar braaf in het geloof, zoals een partner dat volgens haar ook dient te doen.
Als overtuigt atheïst hebben we dan ook leuke gesprekken waarin argumenten als in een soort strategisch spel bedachtzaam naar voren worden geschoven, zonder respectloos te zijn naar elkaar.
Deze keer maakte ik het `m wat moeilijker. Na een schijnaanval viel ik pardoes zijn flank aan.

“Als ik een een kind zie dat huilt, dan troost ik het.”
-”Ja dat doe ik ook.” zei hij.
“Als ik iemand zie die honger heeft, dan deel ik mijn voedsel.”
-”Ja dat doe ik ook.” beaamde hij.
“Als ik iemand zie die dorst heeft, dan geef ik hem te drinken.”
-”Absoluut!” antwoordde hij.
-”Als ik iemand in nood zie, dan zal ik proberen te helpen.”
-”Ook ik zal mijn best doen.” zo verzekerde hij.
“Als ik een zwerver zie die zit te bedelen, dan geef ik altijd iets.”
-”Een gelovige zal ook delen.” lachte hij.

“Ah, mag ik daar dan een conclusie uittrekken? Dat ìk als atheïst dat vanuit mijn hart doe, terwijl jullie gelovigen daar een geschreven handleiding voor nodig hebben? Het komt er dus op neer dat jullie puur vanuit je ratio een religie volgen, omdat jullie je hart niet weten te bereiken.”

Hij keek me even verward aan. Daarna kwam er een onderdrukte glimlach op zijn gezicht.
Nu kwam mijn tactische flankaanval aan de beurt.
“Verklaar mij eens het volgende a.u.b.; Volgens de geschriften is alles door god geschapen.
De Aarde, haar voedselbronnen, het water, haar brandstoffen, en materialen voor onderdak.
Maar waarom betalen jullie gelovigen dan belasting daarover? Staat er ergens geschreven dat dat moet?”
Volgens mij nergens...in geen enkel geschrift van welk geloof dan ook.
Het zou voor mij belasting technisch gezien beter zijn om een gelovige te worden.

Gekscherend voegde ik er aan toe: “God schenkt onvoorwaardelijke liefde toch? Misschien zijn de mensen vergeten haar daar voor te betalen? En hebben we daarom oorlogen op Aarde. Maar ik kan jullie redden hoor. Doneer daarom allemaal massaal op postbus GOD (mijn rekeningnummer uiteraard).

-”Deze argumenten zal ik eens mijn vriendin voordragen.” lachte hij.



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post100

Yoyoshi

Gesprekken met overledenen.Posted by Marco Pothuizen Sat, June 20, 2015 20:15:48

Het is alweer een tijdje geleden dat Irma en ik naar de film 'Pearl Harbor' keken.De film was al enige tijd aan de gang, de hoofdrolspelers waren geïntroduceerd, en het waargebeurde doemscenario voor de vloot in Pearl Harbor zou zojuist gaan plaatsvinden. We zagen hoe talloze Japanse aanvalsgolven systematisch met een pijnlijke doeltreffendheid de schepen die voor anker lagen onder vuur namen en grote schade toebrachten. Luchtafweer was er nauwelijks van Amerikaanse zijde, en de Amerikaanse toestellen kregen geen kans om op te stijgen doordat de vliegvelden bestookt werden. Slechts een enkele soldaat wist het vuur te beantwoorden.

De verliezen aan Japanse zijde waren dan ook te verwaarlozen.

Ineens voelde ik een koude windvlaag naast me. Die koude temperatuur bleef hangen, wat voor mij maar een ding kan betekenen.
“Wie staat er naast mij?” vroeg ik Irma.
Ze keek, en vertelde dat het een Japanse piloot was. Al snel raakte ze in gesprek met hem.
-”Hij heet Yoyoshi.” zei Irma. Hij deed destijds mee aan de aanval.
“Ow, dat is wel bijzonder.” zei ik. “Hoe heeft hij het ervaren?”
Yoyoshi vertelde dat hij het schip wist te torpederen, maar daarbij zelf ook geraakt werd.

Mijn vliegtuig werd zwaar beschadigt. Zelf was ik ook geraakt door stukken granaatscherven.” vertelde hij rustig.

Op dat moment liet hij mij voelen waar hij geraakt was. Aan mijn linkerzijde voelde ik de drie plekken waar de scherven zijn lichaam waren binnengedrongen.

Ik zou het vliegdekschip nooit meer kunnen bereiken, en aan een overgave dacht ik niet. Daarom stuurde ik mijn vliegtuig op het schip af, waar ik tegen te pletter sloeg. Een mooie eervolle dood, vond ik toen.”

“Dus eigenlijk was je de allereerste kamikaze piloot?” vroeg ik hem.

Hij lachte. “Ja, zo zou je het ook kunnen zien.” zei hij.

“Hoe kijk je er nu op terug?” wilde ik nog weten.

Wij hadden geen keus. We moesten wel.”

Ik begreep hem, en knikte.
Samen met Yoyoshi keken we de film af, waar het chauvinisme vanaf droop. Jammer.
Daarna namen we afscheid van een bijzondere man; Yoyoshi, de eerste kamikazepiloot van Japan tijdens de tweede wereldoorlog.

Meer weten over de mogelijkheden van gesprekken met overledenen?
kijk dan op; www.geneotsa.nl



  • Comments(3)//blog.marco-pothuizen.nl/#post99

De vermoorde apotheker.

Gesprekken met overledenen.Posted by Marco Pothuizen Tue, May 12, 2015 21:46:54

Plots stond hij daar voor ons. Een slanke man met kleren die duidelijk niet van onze tijd zijn.
“Wie ben jij? “ vroeg Irma hem. “Wat kan ik voor je doen?”
-“Ik ben hier voor Marco.” antwoordde hij vriendelijk. “Om mijn excuses aan te bieden toen ik hem de medicijnen voor zijn kinderen weigerde te geven.”

Het moet zich in een periode rond de middeleeuwen hebben afgespeeld. Ik trok met een soort houten kar van dorp naar dorp, van stad naar stad. Daar toonde ik de mensen wat kleine goocheltrucjes, vertelde hen een mooi verhaal, en maakte met de kleine kinderen een beetje muziek om zo wat inkomsten of voedsel te verkrijgen.
Mijn vrouw was na de geboorte van ons kindje gestorven.
Veel kans op een baan had ik niet, en daarom besloot ik wat van de wereld te gaan zien met ons kleine dochtertje.
Maar tijdens mijn 'wereldse reis' stootte ik op aan hun lot over gelaten kleine kinderen.
Kinderen die waren uitgekotst door de harde maatschappij, of wees waren. Het maakte mij niet uit. Voor mij waren ze allemaal heilig en behandelde hen allen gelijk.
Ik vertelde hen wie ik was en beloofde hen zo goed als ik kon te verzorgen in ruil voor af en toe een optreden. Zo was ik ineens 'vader' van niet een maar zes kinderen.
Natuurlijk was het een strijd van overleven, maar voor hen was dat nog altijd beter dan in de goot te moeten bedelen of te worden misbruikt door vieze dronken mannen. Iedere dag verdeelden we het eten netjes onder elkaar.
Ik hield van hen, en zij zagen mij nu als hun vader. Dat deed mij goed. Mijn vrouw zou zeer trots op mij geweest zijn.

Na een paar jaar te hebben rondgetrokken werden ze binnen een paar dagen ernstig ziek. Misselijk, overgeven, hoge koorts, en buikpijn.
Waar de ziekteverschijnselen vandaan waren gekomen wist ik niet. Eerlijk gezegd hield ik mij daar niet zo mee bezig. Het enige dat belangrijk was, was dat ze snel beter zou worden.
In de stad aangekomen haastte ik me naar de apotheker.
Kennis was in die tijd naar hedendaagse maatstaven absurd te noemen.
Voor de toonbank stond ik met mijn zes doodzieke kindjes die stonden te trillen op hun benen.
“Ze zijn ziek. Help hen alsjeblieft.”
Uit mijn zak haalde ik mijn 'hele vermogen', en legde het neer op de toonbank. “Meer heb ik niet.” zei ik.
-”Dat is niet genoeg!” antwoordde de apotheker met verheven stem. “Ik heb niets met je kinderen te maken. Eruit!”
Vol ongeloof keek ik de man aan. Toen ik me omdraaide en de intens verdrietige gezichtjes zag, zei ik dat ze naar de kar naar buiten moesten, en daar moesten wachten. Ondertussen veegde ik met mijn handen de muntjes bij elkaar en stak ze in mijn zak.
Ik wilde nog een laatste keer vragen of hij de kinderen wilde helpen, maar daar kreeg ik geen kans toe. Kennelijk voelde hij al aan dat ik die vraag zou stellen.
“Kom maar terug als je genoeg geld hebt.” zei de apotheker op een sarcastische toon.
Op dat moment knapte er iets in mij. Zonder echt na te denken trok ik mijn mes dat ik altijd onder mijn jas droeg, en stak hem in zijn borst. Slechts een zacht gereutel was het enige dat de apotheker nog kon uitbrengen alvorens hij achter de toonbank dood neerviel.
Zo snel als ik kon, greep ik naar de medicijnen die op de toonbank lagen waarvan ik niet eens wist welke uitwerking ze zouden hebben.
Heel rustig verlieten we stad. Immers, niemand zou een man met kleine kinderen om zich heen als moordenaar zien.
Een paar uur laten bij een beekje namen ze 'hun medicijnen' in.
Of de kinderen zich een paar dagen later herstelden door de wonderlijke pillen hebben we nooit kunnen achterhalen.

Dit was eigenlijk wel een zeer bizar gesprek te noemen. Een man die je bedankt dat je hem vermoordde, zodat hij later na zijn dood kon inzien hoe verkeerd hij als levend mens handelde.

Zijn oprechte spijt en excuus aanvaardde ik uiteraard.


--Mocht u informatie van een overleden persoon willen hebben, dan kunt u met Irma Motké contact opnemen. www.geneotsa.nl --






  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post90

Eervol in het licht gezet.

(Valse) Geschiedenis.Posted by Marco Pothuizen Tue, May 05, 2015 17:33:18


4 mei 2015 was het dan eindelijk zo ver.

Heel de geallieerde begraafplaats in Mook werd letterlijk liefdevol in het licht gezet.
Op iedere grafsteen hebben we een theelichtje weten te plaatsen.
De theelichthoudertjes hebben we met medewerking van ijssalon Clevers in de Plasmolen bijeen verkregen.
Zij bewaarden de lege houdertjes voor ons, nadat we hen vertelden waarom we ze graag wilden hebben. Dank daarvoor!
Thuis moesten we die natuurlijk wel allemaal 'even' van het resterende kaarsvet en het ijzeren plaatje op de bodem ontdoen, zodat er een nieuw waxinelichtje in kon. Menig avond zijn we er zoet mee geweest.

We hebben besloten de kaarsjes nà de ceremoniële plechtigheden en de 2 minuten stilte te plaatsen.
Rond 20.45 uur gingen we aan de slag. Van tevoren hadden we de houdertjes al netjes in dozen opgestapeld, zodat we er makkelijk op elke steen eentje konden plaatsen.
Gelukkig hielpen Alexia (mijn zusje) en haar zoon Enzo uit Kranenburg (D) mee met aansteken.
Het duurde geen 45 minuten voor alles netjes brandde.

Irma schoot kort na de ceremonie een fotograaf aan, met de vraag of hij straks wat foto`s wilde maken als het wat donkerder was. Erik vond het een geweldig leuk initiatief en wilde graag zijn medewerking verlenen. Hij beloofde later de foto`s te mailen.

Terwijl we bezig waren raakten we in gesprek met wat meer mensen die daar nog liepen. Een man vond het een enorm mooi gebaar, en zei: “Dit moet de burgemeester weten. Ik ga hem bellen.”

De schemering viel in en hoe donkerder het werd, hoe mooier het resultaat werd. In de verte zagen we een groepje mensen aan komen lopen. Het was inderdaad de burgemeester, die zeer spontaan met ons een gesprek over ons initiatief begon.
En ach, laten we wel eerlijk wezen; Mook heeft toch maar even netjes de landelijke primeur gehaald. Mijn stille hoop is dat er nu ook meer mensen dit gebaar zullen gaan overnemen.
Aan de burgemeester zal het niet liggen. Hij plaatste op facebook een artikel met een paar foto`s over onze actie.

Auto`s die voorbij reden minderden vaart. Ook zij zullen wel verbaasd gekeken hebben. Heel grappig om te zien.

Na een uur bliezen we de kaarsjes uit. Vervolgens moesten we nog een kwartiertje wachten om het kaarsvet te laten stollen. Daarna ruimden we in het donker alles op. (excuses als we iets over het hoofd hebben gezien).

We hebben hiermee onze belofte aan John Harrison en alle andere soldaten op het kerkhof ingelost om alle grafstenen van een lichtje te voorzien.

Misschien klinkt dat een beetje vreemd, maar als u hier klikt dan zal het u duidelijk worden.

Liefs Marco & Irma.



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post85

Thee als natuurlijke pijnbestrijder.

Gezondheid/ Dier/ Natuur.Posted by Marco Pothuizen Sun, March 22, 2015 14:15:19

De natuur schenkt ons een enorm scala aan kruiden die medicijnen zouden kunnen vervangen. Deze keer ga ik het over de pijnstillende kruiden hebben. Alles wat hieronder staat is daarvoor te gebruiken. Daarnaast staan wat extra eigenschappen beschreven.

Kurkuma, Gember, Basilicum. Kurkuma schijnt zeer effectief te zijn tegen reumatische artritis.

Duivelsklauw (Harpagophytum procembens); helpt bij lever en hartproblemen, en hoofdpijn.

Berkenblad (Betula Lenta); werkt als een soort cortisone wat onder andere gebruikt wordt tegen huidaandoeningen, hormoonverstoringen, spasmen en artitis. Tevens bevorderd het de bloedsomloop. Berkenblad behoort tot de sterkste pijnbestrijder!

Bergthee (wintergreen oil); bevat 85-99% salicylzuur. Prima pijnbestrijder.

Wilgenbast (Salix Alba); Verlaagt de hoeveelheid prostaglandinen. Dat is een hormoonachtige stof die ontstekingen en hoofdpijnen veroorzaakt. Geen bijwerkingen zoals bij asprine, waar je maagbloedingen van kan krijgen. Wordt gebruikt tegen menstruatiepijn, en verminderd zwelling.

Capsaïne (Capsicum); Wordt gevonden in chilipers. Goed tegen migraine en clusterhoofdpijnen. Bovendien een prima hulp bij vetbranding.

Gamma linoleenzuur (GLA); voor diabetici.

Kersen; Goed tegen ontstekingen, en pijn.

Aquamine; Rijk aan calcium en magnesium. Versterkt de botten.

Pepermunt; Bij tand en maagpijn, pezen en spieren, en darmproblemen. (Gebruik geen rolletje pepermunt. Die zijn niet zuiver.)

Cranberrysap; Houdt de maag gezond, en bevorderlijk bij maagklachten. Cranberrysap dood de bacteriën. Voorkomt infectie aan urinewegen.

-wordt vervolgt-



  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post80

Ervaring met een vos.

Spiritualiteit.Posted by Marco Pothuizen Tue, February 24, 2015 18:40:12

Heeft u wel eens een winkel bezocht waar allemaal opgezette dieren tentoon staan gesteld?
Meer dan een jaar geleden stond ik er in. Puur uit nieuwsgierigheid om te zien hoe de man een dier prepareerde. Het was een kleine winkel maar had toch een vrij groot assortiment. Vooral vlinders en allerlei soorten kevers waren er te bezichtigen.

Bij de ingang stonden in de etalage de wat grote dieren. Een daarvan was een vos. Vlak voordat ik het pand wilde verlaten legde ik mijn hand zachtjes op haar rug. En toen werd ik overvallen.

Ineens voelde ik de gedachten en emoties van dat prachtige dier in haar laatste moment van het leven. Ik voelde hoe ze op de vlucht was. Ze rende weg van haar hol waar twee jonge vosjes nog in zaten. Verbaast liet ik meer informatie binnenkomen.

Haar vlucht was bedoeld om de jagers af te leiden van het hol. Maar een echte kans had ze niet. Met al haar energie rende ze voor haar leven.
“Waarom? waarom?” hoorde ik de woorden met heel veel liefde in mijn hoofd. “Ik begrijp het niet.”

Daarna voelde ik dat ze was getroffen, en nog leefde. Het schot had haar alleen verwond. Toch was de verwonding van dien aard dat verder vluchtten niet meer goed mogelijk was. “Ik begrijp het niet” hoorde ik weer.
Nu zou je denken dat een vos dan ontzettend kwaad zou worden in zo`n situatie. Maar nee, dat was wel het meest verbazingwekkende. Ze kende zelfs nu ze getroffen was geen haat.

Haar worden stierven langzaam weg. Met tranen in mijn ogen verliet ik het pand,en buiten huilde ik om deze ervaring.
Waar haalt de mens de gore moed vandaan om pure wezens te vermoorden?
Welk recht hebben ze daartoe? Wie denken ze wel dat ze zijn? Ze zijn niets!

Nog steeds heb ik het er moeilijk mee als ik aan haar ontmoeting terug denk.
Uit respect voor haar, en alle nog levende dieren, plaats ik dit verhaal dan ook.





  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post77

Aspartaam (E951)

Gezondheid/ Dier/ Natuur.Posted by Marco Pothuizen Mon, February 16, 2015 19:30:57

Aspartaam. (E951)

Wat is aspartaam? Het is een chemische zoetstof met een lage calorische waarde en wordt veel gebruikt ter vervanging van suiker in allerlei light- en dieetproducten. Men schat dat het inmiddels in zo’n 6000(!) producten in de Nederlandse supermarkten terug te vinden is. Denk daarbij aan alle light-producten, muesli, kauwgom, zoetjes, pepermunt, frisdranken, vruchtensappen, sportdranken, candybars maar ook aan kauwbare vitaminepillen, tandpasta en zelfs in, al dan niet vrij verkrijgbare, geneesmiddelen.

Al sinds 1973 hebben vele, onafhankelijke onderzoeken aangetoond dat aspartaam onder andere het zenuwstelsel aantast. Uit die onderzoeken met ratten, apen en ja ook mensen, bleek dat aspartaam daadwerkelijk een vergif is.

Aspartaam is net als MSG (E621) een excitotoxine. Dat is een stimulator van het centrale zenuwstelsel waardoor dit ontregelt raakt en hersenen beschadigd kunnen worden.

Daarin heb je verschillende gradaties; van leerproblemen en epileptische aanvallen tot Alzheimer en van ADHD tot de ziekte van Parkinson en hersentumoren.

In zijn boek -Excitotoxins; The Taste that Kills legt Dr. Russell Blaylock, een neurochirurg en voedingsdeskundige, uit waarom MSG en aspartaam stoffen zijn die onze hersencellen beschadigen.

[Over meer nuttige informatie over de werking en bijeffecten van MSG verwijs ik u door naar deze link] http://www.wijwordenwakker.org/content.asp?m=m4&s=M62&ss=P565&l=NL

Tegenwoordig wordt 90% van alle onderzoeken door het bedrijfsleven (en dus de producent ervan) betaald, en slechts 10% door universiteiten. Het mag duidelijk zijn dat de rapporten die vanuit het bedrijfsleven niets anders zijn, dan een leugen van de uiteindelijke producent. Men weet dat het vergif is, maar geld bepaald wat er op de markt komt.

Onderzoeker John Erb heeft zijn boek en zijn zorgen gepresenteerd aan een van de hoogste regeringsfunctionarissen van het Welzijnsministerie in Canada.
Terwijl hij in het regeringskantoor zat, zei de functionaris tegen hem: “Natuurlijk weet ik hoe slecht MSG is, ik zal het spul nooit aanraken.” Maar diezelfde functionaris weigert het publiek te vertellen wat hij weet.

Hier is een link http://www.gewoon-nieuws.nl/2014/07/het-schokkende-verhaal-achter-de-goedkeuring-van-aspartaam/#.VOIX3_mG-So van een artikel waarin duidelijk aangegeven wordt, hoe men dit giftige goedje weer op de markt kreeg in de V.S. , nadat het twee keer eerder daarvoor verboden werd. Shockerend!

U begrijpt dat als deze giftige stof(fen) in Canada en de V.S. als ongevaarlijk in allerlei producten worden toegevoegd, het in Nederland en de rest van Europa al niet veel anders is.

Dan nu even wat informatie over de welbekende E-nummers die op de verpakkingen van producten behoren te staan. ( Later kom ik daar in een ander artikel wellicht nog eens uitgebreider op terug. )

“E-nummers, of toevoegingen, zijn stoffen die voedingsmiddelen verbeteren. Voorbeelden van toevoegingen zijn kleurstoffen, smaakversterkers en conserveermiddelen. Veilige toevoegingen krijgen van de overheid een E-nummer. Het is een garantie dat de Europese autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) de stoffen gecontroleerd heeft en veilig vindt. Een toevoeging krijgt pas een E-nummer als zeker is dat je er niet te veel van binnenkrijgt. In de wet staat in welke producten een toevoeging gebruikt mag worden en hoeveel er maximaal aan producten mag worden toegevoegd.”

Prachtig toch? We worden door de waakhond van de EU netjes beschermt tegen allerlei gevaarlijke en schadelijke toevoegingen.

Of toch niet???

Helaas. Fabrikanten zijn soms zo slim om juist GEEN E-nummers te vermelden en de volledige naam te gebruiken. De achteloze consument weet toch niet wat er staat, en vertrouwt er blindelings op dat het ‘wel ok zal zijn’. Een voorbeeldje?

Soyamelk van Alpro. Nou dat moet wel zeer gezond zijn gezien de prijs die je ervoor betaald. Maar wat is dan in godsnaam ‘tricalciumfosfaat’? Klinkt lekker. Echter nu gaan we daar de bijbehorende E-nummers opzoeken.

Calciumzout van fosforzuur (E338). Ontstaat door behandeling van fosfaatertsen met fosforzuur (E338) of zwavelzuur (E513).

Algemene opmerking; Omdat het zich sterk bindt aan calcium kunnen hoge concentraties leiden tot een calciumtekort (!!!!) ->Dus in plaats dat u denkt uw calcium tekort aan te vullen verminderd u deze nog meer!

E338 Natuurlijk of chemisch voedingszuur. Pas op!

E513 Zuurteregelaar. Echt vermijden.

Middels deze link http://www.franshoek.info/pagina32.html komt u op een zeer nette en uitgebreide informatie over E-nummers en hun eigenschappen/ schadelijkheid.

Wees kritisch, slik niet alles voor zoete aspartaam koek. Denk aan uw gezondheid, want de overheid heeft er duidelijk geen boodschap aan.



  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post75

Coca Cola.

Gezondheid/ Dier/ Natuur.Posted by Marco Pothuizen Sat, February 07, 2015 17:07:21

Eigenlijk weet iedereen het wel. Coca Cola is puur vergif, en iedere slok een aanslag op je gezondheid. De zuurgraad waaruit het goedje bestaat, wordt door enorme hoeveelheden suiker voor de smaak te niet gedaan. Men heeft eens onderzocht hoeveel eetlepels suiker een fles cola bevat. Dat zijn er maar liefst 17!

Op you tube zijn filmpjes te zien hoe geweldig het artikel is als…schoonmaakmiddel.

Met het grootste gemak tover je een roestige bumper weer om in een glanzende staat.

https://www.youtube.com/watch?v=IEOx2YUYPI8

Mocht je een hekel hebben aan wc`s schoonmaken, dan is wat cola de perfecte oplossing.

https://www.youtube.com/watch?v=0flhTrg2oKM

Weet u wat trouwens grappig is? Dat al die kindertjes die nu speciale begeleidingen krijgen omdat ze ADHD hebben, dat te danken hebben aan alle suikerproducten en mierzoete drankjes. Vroeger had de jeugd geen mogelijkheid tot het nuttigen van zulke enorme hoeveelheden suiker. Vroeger was er ook geen ADHD… Nee, echt, u heeft gelijk, ik zie spoken.

Maar ach, er zijn weer ‘deskundigen’ die hier een leuke boterham mee verdienen. En kinderen kunnen onder het mom van ‘ik heb ADHD, en kan dus flikken wat ik wil’ een heerlijke tijd.

Mocht u trouwens benieuwd zijn naar het effect van de combinatie cola met een gezond glas melk, dan raad ik u aan op onderstaande link te klikken.

Kunt u meteen zien wat u in uw lichaam giet. Proost! ;-)

https://www.youtube.com/watch?v=NhofonPRrFM





  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post74

Wat zijn recensies vandaag de dag nog waard?

Algemeen.Posted by Marco Pothuizen Fri, February 06, 2015 13:02:21

Helemaal niets!

Eerder heb ik al eens een artikel geschreven over reviews. http://schrijf.land/242/de-wereld-van-list-en-bedrog-achter-review-en-recensie Reviews die een consument zand in de ogen strooien om de meest waardeloze producten aan te schaffen.

Bij filmrecensies is dat al niet veel anders. Ik heb diverse malen bij verschillende video-promo`s, of korte documentaires over geschiedenis, een geheel andere visie gegeven, dan de boodschap die een regisseur van zijn film wilde laten zien.

Binnen 24 werden de commentaren verwijderd! Nee, men wil geen visies waarvan mensen wakker geschud kunnen worden. Over de slag op Grebbenberg bijvoorbeeld zijn tal van documentaires gemaakt. Uiteraard zijn allen die voor onze vrijheid streden en stierven helden. Dat zij totaal geen enkele kans hadden en gewoon opgeofferd werden als het ware, mag niet gezegd worden. Wat al helemaal als een soort heiligschennis wordt gezien, is een opmerking richting het koningshuis. Ja, zij hadden hun vertrek goed geregeld. In no time zaten de landverraders in Engeland, om vanuit een veilige bunker daar heldhaftig de ‘strijd voort te zetten’. De rest van de familie werd in Canada ondergebracht. Ver weg van alle ellende en gevaar. Nu blijkt uit bronnen dat ons koningshuis en meer rijke families twee dagen voordat de Duitse troepen Nederland binnenvielen hun centjes van de bank haalden en het hazenpad kozen. Toeval? In dit geval geloof ik daar niet zo in. Zeer zeker niet als je de bloedlijn van de ‘Oranjes’ even kritisch onder de loep neemt. In feite zijn het gewoon Duitsers die ooit ‘de Nederlandse staat kwamen helpen tegen de Spaanse overheersers’ . Punt is…ze zijn zelf gebleven, en bombardeerden zichzelf tot staatshoofd. Ongevraagd nog wel.

Hoe dan ook, de censuur van nu is niet veel anders als die van de nazi`s destijds.’ Je mag zeggen wat je denkt, maar we verwijderen het daarna even snel’. Zeer democratisch, zeer effectief.

Bij ‘Fury’ http://blog.marco-pothuizen.nl/#post67 heb ik het nodige commentaar onder een promotievideo gegeven. Gelukkig was ik niet de enige die goed kon onderbouwen dat de film qua feiten een zooi was. Maar u raadt het al; alles wat niet pro V.S. is wordt verwijderd. Met een granaat die door Fury zelf lijkt te zijn afgeschoten.

Nu begin ik langzamerhand toch redelijk de kots van dat arrogante land te krijgen. Om meerdere redenen. Er zal nog een artikel verschijnen, waarin aantoonbaar wordt gesteld dat de VS een wolf in schaapskleren is, die u als een slaaf laat handelen en denken.

Kortom, geloof op voorhand niets. Onderzoek zelf. Voel zelf. Oordeel zelf.



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post73

De zieke wereld van aliassen op het internet.

Algemeen.Posted by Marco Pothuizen Sat, January 31, 2015 21:06:49

U kent ze wel. Zielige figuurtjes zonder eigenwaarde, die onder een valse naam, alias, of een absurde sprookjesnaam een account aanmaken op bijvoorbeeld facebook, een schrijversforum of andere club waar iedereen lid kan worden.

Vervolgens kom je overal hun meestal hersenloze commentaren tegen. Bij dat soort accounts denk ik dan; ‘Goh wat sneu, dat je met een minderwaardigheidscomplex rondloopt, omdat je moeder geen verschil zag tussen jou en een bloemkool die op tafel lag. Dat zij per ongeluk de bloemkool in de wieg legde en jij de vuilnisbak van binnen mocht bekijken.’

Je enige redding was natuurlijk dat een bloemkool geen herrie maakt. Maar jij, ja verdomd, was toen al enorm bedreven in het zinloos blaten, waardoor je er weer uitgehaald werd. Zo`n jankende vuilnisbak wil niemand naast zijn deur. Ieder mens wil van zijn nachtrust genieten.

Laatst vernam ik zelfs dat er ‘mensen’ zijn die bewust de naam van een ander gebruiken, en commentaren geven bij hùn kennissen en vrienden! Mijn god…hoe ziek ben je dan eigenlijk? Laffaards! Vieze achterbakse, laag bij de grond wonende wormen zijn het, die nog geen toegang tot het Trollenrijk krijgen vanwege hun misdadige gedrag.

Ook bedienen zij zich graag van meerdere accounts, zodat ze zichzelf op die manier altijd kunnen ondersteunen in hun ziekelijke gedrag en visie, bij een eventueel weerwoord van iemand met verstand of het bezitten van een moraal.

Wat ik nog minder kan begrijpen…waarom staan dit soort ‘sociale media’ het toe dat men onder valse namen een account mag aanmaken?

Het is maar wat makkelijk om onder de naam ‘Allesweter’, Heilig verklaarde’ of wat dan ook even lekker je gal te spuien, en ergens tegen aan te schoppen.

Vroeger op school had je ook van die kleine ettertjes. Zij stonden dan achter anderen verscholen met de grootste bek. Bij een directe confrontatie, bleken het gewoon zakken stront te zijn, die het liefst ter plekke bij hun moeder terug in de baarmoeder kropen, om van daaruit verder te stoken. Zulke moeders herkende je dan aan hun ongemakkelijke loopje.

Natuurlijk zijn er mensen die gewoon een alias gebruiken om hun beroemdheid even te willen ontvluchten. Ik vergeef het jullie…over jullie gaat dit stukje dan ook niet.



  • Comments(2)//blog.marco-pothuizen.nl/#post72

Toekomst voorspellen.

Spiritualiteit.Posted by Marco Pothuizen Sat, January 31, 2015 19:03:17

Voor de ene een broodje aap verhaal, voor de andere, een ingeburgerde waarheid die net zo vanzelfsprekend is als eten, slapen, ademen en seks.

Voorspellende dromen, ja, die drempel ligt wat lager. Tenslotte heeft bijna iedereen wel eens een voorspellende droom, of ‘ingeving’ gehad die later zowaar geheel, of deels bleek uit te komen.

Wie kent niet het wereldberoemde verhaal over het Orakel van Delphi, dat menig schrijver genoeg stof gegeven om een pagina te kunnen vullen. Priesteressen gaven aldaar in onbegrijpelijk verzen een vertaling van de onverstaanbare klanken die Pythia, als doorgeefluik, daar krakeelde. De verzen waren zo ingewikkeld dat een ieder er altijd wel een stukje waarheid uit kon halen. En de Griekse kassa rinkelde…

Hetzelfde foefje flikte ene Nostradamus die gewoon een apotheker was, ook destijds. Wees vaag , zeg veel en je hebt altijd wel een raakpunt, moet hij gedacht hebben. Eeuwen later stinken ze er nog in.

Maar er zijn ook mensen die daadwerkelijk in de toekomst kunnen kijken. Erg vreemd is dat niet, aangezien sommige mediums ook naar vorige levens kunnen kijken, en daar hun informatie uit halen.

Irma Motké is zo iemand. Zij heeft het mij persoonlijk al meerdere malen bewezen. Dit keer was zij te gast bij L1, een Limburgse zender. Niet zozeer om over toekomst voorspellen te praten, maar over de manier waarop zij werkt. Toch bleef de interviewer een beetje door hameren wie als winnaar uit de bus zou komen van alle Limburgse deelnemers m.b.t. de carnaval.

Toen ze naar buiten liep, vertelde ze dat het Susteren zou worden. Niemand die dat ooit zou verwachten. Het kwam uit. Zelf verbaasde het me niets.

Het bestaat, en soms mogen mensen alvast wat informatie krijgen, als richtlijn voor hetgeen hun leven zal veraangenamen.

Want daar draait het om in het leven. Elkaar helpen.



  • Comments(1)//blog.marco-pothuizen.nl/#post71

Mensen knuffelen elkaar te weinig.

Gezondheid/ Dier/ Natuur.Posted by Marco Pothuizen Sun, January 25, 2015 20:08:46


Laatst liepen Irma en ik door een park waar de sneeuw nog volop aanwezig was. In de zomer zie je daar mensen picknicken, sporten, wandelen of gewoon genieten van de oude statige bomen.

Nu waren er slechts drie honden te zien. Zij renden alsof zij voor het eerst buiten waren. Rollend door de sneeuw hadden ze het grootste plezier. Het leek veel op een spel dat kinderen ‘tikkertje’ noemen. Soms kwamen ze verkeerd terecht. Een lik van de ander moedigde dan de omvergelopen hond aan om verder te spelen.

En toen realiseerde ik me iets. Een vermogen, neen, eerder een soort onwil, dat bij de mens het sociale gedrag volledig heeft overgenomen; het niet meer spontaan knuffelen of troosten van een soortgenoot.

Op het internet ben ik wat tests gaan zoeken met betrekking tot sociale experimenten. Hoe sociaal is de mens nog eigenlijk? Het resultaat was schrijnend. Hieronder zal ik drie voorbeelden geven.

Test 1. In een soort veredelde hamburgertent, gaat een persoon zitten met een dienblad waarop een cola, wat friet en een hamburger liggen. Daarna vraagt hij aan de naaste bezoeker of deze zijn dienblad even in de gaten wil houden omdat hij naar de wc moet. Na een minuutje schuift zijn teamgenoot, verkleed als hongerige zwerver aan, en begint van zijn dienblad te eten. Zelfs als de ‘zwerver’ aangeeft dat hij al dagen niets heeft gegeten en smeekt wat te mogen nemen, wordt hij in de meeste gevallen van het dienblad afgehouden. Een enkeling gaf zijn eigen hamburger, en nog zeldzamer was het aanbod om wat voor hem te bestellen.

Test 2. Op straat ligt een zwerver te slapen. Naast hem staat een bakje, waarin wat geld ligt. Dan komt er een jonge dame, gekleed in een strak t-shirt langs en grijpt het geld uit het bakje. Ze loopt door. Diverse omstanders zien het gebeuren, maar niemand die er iets van zegt. Ze draaien zich om en lopen verder. Slechts eenmaal na een half uur spreekt iemand de ‘dievegge’ aan om te vragen of ze het geld wil terugleggen.

Test 3. ‘Free hugs’ . U kent dit fenomeen beslist. Veel mensen zijn toch bang voor die onvoorwaardelijke gratis ‘hug’. Gelukkig zijn er ook genoeg spontane passanten die het weten te waarderen.

Hoe kan het dat mensen zo ongevoelig reageren op de zichtbare ellende van een ander?

Een eenvoudig gebaar, een knuffel…hoeveel zou dat in waarde betekenen voor de ander?

Ik denk dat het van onschatbare waarde is. Laten we elkaar daarom wat meer knuffelen. Meer elkaar helpen. Meer er voor elkaar zijn…Misschien dat we dan wat meer bij de puurheid van de dieren komen, die ver boven de asociale mensen staan.



  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post70

Nespresso. Valse beloftes en leugens i.p.v. koffie.

Algemeen.Posted by Marco Pothuizen Wed, December 24, 2014 21:08:16

Nespresso –

Iedereen kent `m ondertussen wel. De reclame waarin good old George Clooney zijn kop en charme gebruikt om Nespresso aan te prijzen. We moeten het hem nageven. Dat doet ie geweldig. Ruim een maand terug hebben wij per toeval kennis mogen maken met een afdeling van BCC te Zwanenveld waar ook wat Nespresso producten te verkrijgen waren.

En ja, zelfs als een suffige thee leut zoals ik vond de koffie lekker ruiken. Mijn vriendin als rasechte koffie-terriër begon al om Clooney te roepen. Voor mij het sein om zo`n ding aan te schaffen.
We hadden geluk. Bij deze verkoop zat een korting van € 70,- aan koffie bij. Die zou dan later (na het invullen van de bon) naar je thuis worden opgestuurd. Extra aantrekkelijke belofte is de 24uurs service die je als klant genieten mag. Bestel je koffie, dan heb je die de volgende dag in huis.

Niets van dit alles dus!! Godgloeiende nog aan toe! Wat een vieze valse beloftes van Nespresso.

Als klant mail je alles netjes door. Vervolgens krijg je een week lang niets te horen. Dus namen we zelf even kontact op. Goh, wat krijg je dan voor een antwoord?

-“Eh nee, we hebben niets kunnen openen in de bijlagen. Daarom heeft u nog geen koffie ontvangen.”

Briljante stomme koe! Komt het dan niet in je op om meteen even terug te reageren dat je de bijlage niet kan openen? Nee, zo slim zijn ze bij Nespresso niet.
Dus ga je als voorbeeldig klant overal kopieën van maken en stuur je het per post op naar het door hen opgegeven hoofdkantoor adres te Amsterdam.
Er wordt je gewoon zand in de ogen gestrooid. Wat blijkt nu? Het hoofdkantoor te Amsterdam is helemaal geen hoofdkantoor. De post die je daar naartoe stuurt gaat van Amsterdam ongeopend naar Brussel.
Opgelost denkt u? Welnee. Die sufferds daar besteden het uit aan een bedrijf dat in Leuven zit. Uw post legt een heerlijke wereldreis af voordat met het openen van uw enveloppe begonnen wordt.
Ondertussen ben je dan wel drie volle weken verder, en heb je je voor een cursus ‘thee-drinken’ aangemeld.

Koffie is er nog steeds niet. Wel de meest slimme opmerkingen waarop zeer zeker een nobelprijs gaat vallen. Namelijk deze: “ U kunt ook even naar Arnhem rijden om daar wat koffie te kopen.”
Welja, waarom niet even naar Leeuwarden of zo? Het moge duidelijk zijn dat er hoop is voor veel ongeschoolden met een iq dat net genoeg is om niet naast de plee te pissen. Bij Nespresso hebben ze werk voor je.

Update; Nu val je werkelijk van je stoel af. Jawel, de koffie is bezorgt na amper 5 volle weken. Door een distributiekantoor uit ............Veghel!!!!! Nespresso.....u verdiend werkelijk een boom vol gouden eikels, aangezien u niet op het idee bent gekomen om een eenvoudig mailtje meteen naar Veghel door te sturen.

Als klap op de vuurpijl blijkt de gratis koffie niet gratis thuis bezorgt te worden zoals beloofd werd in de winkel. Nee, een acceptgiro van 4,60 euro mag worden voldaan.

Onbegrijpelijk dat jullie product nog op de markt is.

Nespresso…u kunt mijn koffie rug op!




  • Comments(2)//blog.marco-pothuizen.nl/#post60

Orb, orbs, energie.

Spiritualiteit.Posted by Marco Pothuizen Mon, August 25, 2014 19:25:34

Vormen van energie. Er valt veel over energie te schrijven. Zonnepanelen, windmolens, waterkrachtcentrales, noem het maar op. Uiteraard mogen we natuurlijk de uitvindingen van Tesla niet vergeten. Een briljant geleerde wiens uitvindingen door de rijken der Aarde achter gehouden werden, om zo hun inkomen en de afhankelijkheid van de massa te kunnen blijven behouden.

Toch vergeten de meeste mensen een bron die ook met energie te maken heeft. Namelijk uw eigen lichaam en geest.

Vele critici en sceptici hebben mij al wegens deze stelling (nee ervaring) uitdagingen als ware het een kruistocht toegezonden, die ik graag aannam.
Eerst voorzag ik hem van foto's, maar neen, uiteraard was dat ik hun ogen allemaal fake en manipulatie middels een photoshop programmaatje. Het grappige is, dat ik niet eens weet hoe zoiets werkt.

Daarop besloot ik zomaar heel spontaan samen met Irma tijdens een verblijf in een Duits pension, een video te maken waarop veel orbsen te zien zouden zijn, en waar tot mijn grote vreugde ook nog eens heel duidelijk energie uit mijn lichaam kwam. (eh ja, in orb vorm)

Link van de video; https://www.youtube.com/watch?v=DPtfTaGPVzw

Na een paar seconden komen er twee blauwe lichtbollen uit mijn borstkas, waarop Irma dan ook enthousiast met een 'wow' reageerde toen zij het zag gebeuren.

Bent u nu nog niet overtuigd? Ach laat dan maar. Wat kan mij het schelen. Het is dan gewoon uw tijd nog niet daarvoor.

Wilt u stiekem nu toch meer weten over orbsen en energie? Bezoek dan even deze pagina op mijn site;

http://marco-pothuizen.nl/orbs.html

Met orb-vriendelijke groet,

Marco Pothuizen





  • Comments(0)//blog.marco-pothuizen.nl/#post54
« PreviousNext »