Marco Pothuizen blog

Het originele medicijnwiel van de Lakota Sioux.(Valse) Geschiedenis.

Posted by Marco Pothuizen Mon, December 10, 2018 12:39:58

Het originele medicijnwiel van de Lakota.

Rond 1830 was ik onder andere sjamaan bij de Lakota. Een tijd waar ik met veel plezier en heimwee aan terug denk.

Op het internet circuleren enorm veel variaties van medicijnwielen. Gekleurde medicijnwielen, wielen met vier assen erdoorheen, wielen met veertjes eraan, wielen met diverse jaargetijden en of afbeeldingen van dieren erin.
Het zal allemaal best goed verkopen, maar het heeft niets met het originele medicijnwiel te maken.

Het medicijnwiel had meerdere functies;

– Het bundelen van de krachten die de Aarde heeft.

– Verbondenheid met de planeet ervaren.

– In het centrum jezelf kunnen opladen van positieve energie en ontdoen van negatieve energie, of wanneer je met een vraag of probleem zat daar je antwoord krijgen.

De cirkel was minimaal 10 meter van omtrek.
In het centrum lag een heel grote steen waarop je kon zitten. Daarop lag een grote blauw-groene steen die door een sjamaan werd geplaatst. De groene kleur stond voor de aarde en de blauwe kleur voor de lucht. De steen van de Sjamaan was de enige steen die nadat we vertrokken werd meegenomen.

Het noorden stond voor de verbinding en kracht met het koude weer vanuit het noorden.
Het zuiden stond voor de verbinding en kracht met het warme weer vanuit het zuiden.
Oost en west vormden de verbindingen voor het gehele wiel. (Wind kan draaien en daarom hoef je het ook niet als een uurwerk te zien dat met de klok meedraait). De energie kon alle kanten op gaan.
Het centrum was zoals eerder gezegd de plek waar je kracht kon halen of antwoorden verkrijgen.

Op veel internet afbeeldingen zie je de grootste stenen op de assen liggen of aan de buitenkant verdeeld. Dat is niet correct.
Het formaat van de steen was niet van belang. Het hoefde zelfs niet eens een steen te zijn. Het moest een voorwerp zijn dat niet zou wegwaaien of snel zou vergaan. Dus in plaats van een steen konden ook botjes, een deel van een gewei, stukjes hout enzovoort neergelegd worden. Zolang het maar van de natuur afkomstig was, was het goed.
Alles had dezelfde waarde.

Het leggen van het medicijnwiel gebeurde niet in een dag.
De vier assen (noord, oost, zuid, west) werden door de sjamaan of een oude wijze uit de raad gelegd. Alleen zij mochten dat. Dat gebeurde in fasen. Iedere fase werd op ceremoniële wijze ingewijd.
De rest van het wiel werd door de andere stamleden gelegd. Iedereen werkte er aan mee. Vaak zocht men dagenlang (vooral de kinderen) naar een mooie steen of voorwerp.
Doordat iedereen er aan meewerkte met een positieve energie kreeg het wiel een nog mooiere positieve lading, en verkreeg men onderling meer eenheid.

Op de noord-as heb ik kruislingse verbindingen getekend om u te laten zien dat de energie daar kruislings met elkaar was verbonden door de sjamaan of wijze.Op de zuid-as heb ik lijntjes getrokken om zo te laten zien dat de energie met de steen ernaast verbonden was.
Uiteraard stonden alles met elkaar in verbinding verder, maar deze twee assen waren het belangrijkste.

Als iemand gebruik had gemaakt van de cirkel legde deze als dank ergens in de cirkel een steen waarvan hij of zij vond dat dat goed aanvoelde.
Nadat we als stam verder trokken lieten we de cirkel liggen, met uitzondering van de grote blauw-groene steen.

Leuke details;
Een van onze stamleden wilde indruk maken met een heel grote steen. Dat lukte. De steen viel boven op zijn teen.

Een meisje legde een stukje goud dat ze in een beekje had gevonden neer in de cirkel. Ze vond het mooi, het kon niet wegwaaien en dus was het oke. Het moge duidelijk zijn dat wij niet wisten dat blanken die 'steen' van onschatbare waarde vonden. Na ons vertrek lieten we ook dat klompje goud achter...

Hieronder heb ik voor de liefhebber het originele medicijnwiel en haar betekenis van onze stam geplaatst. Medicijnwielen bij andere stammen konden er dus iets anders uitzien, aangezien de grote van de stam bepalend was voor het aantal stenen dat werd neergelegd.

Heda, bedankt voor je medewerking.
Blog image



Mook en haar geschiedenis(Valse) Geschiedenis.

Posted by Marco Pothuizen Mon, August 20, 2018 14:01:55

Mook is voornamelijk bekend van ‘de slag op de Mookerheide ‘ die in het jaar 1574 plaatsvond. Nederlandse staatstroepen onder leiding van de broers Lodewijk en Hendrik van Nassau (de jongere broers (van Willem van Oranje) vochten in de 80-jarige oorlog daar tegen de Spanjaarden en werden gruwelijk in de pan gehakt.

Volgens een oude legende waren sinds de slag op donkere avonden boven moerassen aan de voet van de heuvel vaak blauwe vlammetjes te zien. De toenmalige bevolking meende dat dit de zielen van de overledenen waren die geen rust konden vinden. Na de bouw van een heel klein kapelletje voor hen zijn de vlammetjes verdwenen.

Blog image

Wie kent de uitdrukking ‘hutje op de hei ‘ niet? Inderdaad, van Mook. Vanwege de ligging zo ver van de bewoonde wereld.

De Mookerheide is nu onder beheer van natuurmonumenten. Zij hebben er prachtige wandelroutes laten aanleggen, waar je onder andere Schotse Hooglanders kunt bewonderen.
Blog image
Uitzicht van boven...

Blog image

Maar hoe is de Mookerheideheuvel van ongeveer 80 meter hoog eigenlijk ontstaan? Die is gevormd door de ijstijd een kleine 300.000 tot 130.000 jaar geleden. Ook in de Plasmolen een dorpje verderop is dat nog terug te vinden. Zeer de moeite waard die route eens lopen.

Niet alleen tijdens de 80-jarige oorlog is er fel gestreden op deze heuvel. Tijdens operatie ‘Market Garden’ hebben talloze heldhaftige strijders hier, en in de regio hun leven gegeven in de strijd tegen het fascisme.

Mook heeft daarom ook een klein geallieerd kerkhof tegenover het burgerkerkhof liggen. In Groesbeek is een klein museum te vinden dat voornamelijk over de strijd in deze regio gaat

Blog image

Op de stenen zonder naam, horen de namen van John Harrison (1) en Adam Patwick (2) te staan.
Blog image

Mook is door de eeuwen heen een belangrijke ‘overlaad plaats’ geweest, waar veel goederen hun vervoer over water vonden. Vlak bij de kerk was een kade waar zelfs een heus ‘waaggebouw’ te vinden was. De kerk staat er nog.
Blog image....en het haventje van vergane glorie....

Blog image

Onder andere zand, zout, kalk, grind, hout, wijn, bier, vis, groenten, fruit werden in Mook gelost en middels karren naar Nijmegen verder vervoerd. Mook was in die tijd de dichtsbijzijnde aanlegplaats van de Maas voor Nijmegen en daardoor een belangrijk dorp. Passagiers die naar het zuiden moesten van kwamen vaak per koets vanuit Nijmegen.

Blog image
Blog image

De opening van van de spoorlijn Nijmegen-Venlo in 1883 en het Maas-Waalkanaal in 1927 zorgden ervoor dat Mook als ‘overslagplaats’ niet meer interessant was.

In de jaren 80-90 werd de kleine haven voor recreanten toegankelijk gemaakt. Industrie, winkels en andere bedrijven zijn nauwelijks aanwezig, wat het toerisme een belangrijke bron van inkomsten heeft gemaakt.

Wellicht is het ook wel even leuk om te vermelden dat de vierdaagselopers tweemaal (op donderdag en vrijdag) door het dorpje trekken. Vrijdag is dan een heerlijk dag om urenlang wandelaars aan te moedigen en lollies uit te delen.

En och ja...mocht u eens een ufo willen zien. Op de Mookerheide en omgeving zijn er diverse gesignaleerd. Nee, heus waar. Ook ik heb getuige mogen zijn.

Dank voor het lezen, en wellicht de volgende keer meer over deze regio.

Met vriendelijke groet,

Marco.



Waterschaarste door vee-industrie.Gezondheid/ Dier/ Natuur.

Posted by Marco Pothuizen Sun, August 19, 2018 19:52:49

Dat drinkwater op Aarde schaarser wordt weet iedereen nu onderhand wel. Echter met alleen korter douchen komen we er niet.

Vandaag de dag worden rivieren drooggelegd, niet alleen voor de dieren maar ook voor gewassen zoals alfalfa die verbouwd worden om de dieren in de vee-industrie te voeden. De consumptie van een halve kilo rundvlees verbruikt ongeveer dezelfde hoeveelheid water als zes maanden aan douches.

Zelfs met de oudste, minst milieuvriendelijke douchekop verbruikt een douche van 7 minuten gemiddeld 53 liter water. Hoe kunnen we dit vergelijken met de productie van dierlijke producten? Een kilo rundvlees heeft ongeveer 15.500 liter water nodig. Dat betekent dat de productie van 1 kilo rundvlees 15.500 liter benodigd, anders gezegd; 200 douches van 7 minuten.

Andere grote water verspillers zijn;

Kip: 1 kilo = 3.900 liter water of 73 douches

Lam: 1 kilo = 10.400 liter water of 196 douches

Varken: 1 kilo = 6.000 liter water of 113 douches

Het maakt overigens geen verschil uit of u nu "weidemelk" of "biologische" melk koopt. De fundamentele productiehandelingen blijven hetzelfde; voor elk pak dat u koopt is ergens een baby koe weggegrist van een diepbedroefde moeder.

Oh wist u dat nog niet? Ja, alleen drachtige koeien produceren melk. En daarom worden kalfjes bij een moeder weggehaald. (de meesten gaan meteen onder de meest erbarmelijke omstandigheden de gehaktmolen in.) Hoe zou u het vinden als uw kind vlak na de geboorte zou worden weggehaald, en vermalen, omdat men uw moedermelk graag wil verkopen in supermarkten? Idioot he? Maar we doen het wel bij de dieren.

Overigens heeft een volwassen mens geen melk nodig. Kijk eens in het dierenrijk. Alleen zuigelingen krijgen melk. Daarna houdt het op. DE mens is het enigste diersoort dat je wil doen laten geloven dat melk nodig blijft. Helaas is 't een broodje aap verhaal afkomstig van de grote zuivel-industrieën.

Volgens de National Academy of Sciences in Amerika verbruikt de vee-industrie een derde (!) van al het drinkwater op aarde, en de Verenigde Naties heeft de veehouderij benoemd als "waarschijnlijk de grootste sectorale bron van watervervuiling".

Alleen al om deze reden worden veel mensen vegetariër of zijn zij drastisch minder vlees gaan eten.

Ik moet u bekennen, vroeger verslond ik 'hele kuddes' op een barbeque. Maar ik wist niet beter toen. Het is ook niet meer terug te draaien. Met de kennis die ik nu heb, ben ik mijn eetpatroon drastisch gaan veranderen. Doet u mee? Tenslotte hebben we maar èèn Aarde. Er is geen reserve planeet....

Kijk ook eens op mijn site bij dierenrechten. Daar kunt u meer informatie vinden over uw gezondheid, de dieren, en welke invloed het op elkaar heeft.

Met diervriendelijke groet, Marco Pothuizen



We worden allemaal als atheïst geboren.Goddelijke (on)zinnigheid.

Posted by Marco Pothuizen Thu, August 02, 2018 13:04:23

Wat hebben alle pas geborenen ter wereld gemeen?

Antwoord; Ze worden als atheïst geboren.

Heeft een gelovige volwassene daar wel eens bij stil gestaan?

Vraagt een kind er om, om vroegtijdig middels een waterrijke zegening gedoopt te worden?

Vraagt een kind er om, om vroegtijdig met scherpe voorwerpen te worden gesneden en te worden besneden?

Toch gebeurd het. Uit naam van wie dan ook.

Wat heeft elk geloof voor overeenkomst?

Men heeft iets of iemand te aanbidden of te volgen. Dat is heerlijk, aangezien alles wat uit naam van een ander gedaan wordt, dan niet anders als 'goed gesproken' kan worden.

Als atheïst heb ik wetenschappelijk bewijs gevraagd wat het bestaan van een god (zoals in diverse boeken beschreven) kan rechtvaardigen. Tot op heden is het antwoord uiteraard achterwege gebleven, want een kerk, moskee, bijbel, koran of welk ander geschrift dan ook is geen tastbaar bewijs. Het zijn slechts voorwerpen die dienen om een boodschap te rechtvaardigen. Beetje vreemd op zich met miljarden gelovigen zo wereldwijd die in gebreke blijven om dat ene bewijs te leveren, vindt u ook niet?

En natuurlijk 'moeten' gelovigen hun woord verspreidden. Immers het schapengedrag is de mens niet vreemd. Maar mag ik het dan ook? Uit naam van alle verstandige atheïsten?

Religie is 'doodsoorzaak' nummer 1 in de wereld. Niet aids, oorlogen, de pest, kanker, hartkwalen, of wat dan ook. Overigens ben ik blij dat de natuur en de dieren geen enkele vorm van religie hebben. Het zou wat zijn, als konijnen kruistochten gingen houden tegen hun soortgenoten verderop in het bos...
Of dat paarden in de wei de koeien in het naastgelegen perceel proberen te bekeren om niet meer te loeien maar voortaan te hinneken.
Ik trek hieruit dan maar de conclusie dat de dieren gewoon een stuk intelligenter dan de mens zijn...

Amen. Blog image



Wanneer ben je een goed mens?Algemeen.

Posted by Marco Pothuizen Tue, August 22, 2017 14:15:29

Een heel eenvoudige vraag. Toch bleek ik geheel uiteenlopende antwoorden te krijgen. Veel daarvan leken op het onderstaande.
“Wanneer je je vijanden overwint!”
“Als je altijd de waarheid spreekt.”
“Als je god volgt.”...”Als je anderen kunt overtuigen dat je de Islam/ Christelijke / Katholieke geloof moet volgen.”
“Als je ervoor zorgt dat je kinderen succesvol worden.”
“Wanneer je een ander iets geeft.”
“Als je geen kwaad spreekt over anderen.”

Eigenlijk is het veel eenvoudiger.

Je bent een goed mens als je onbaatzuchtig kunt leven. Iets doen voor een ander levend wezen (en daarmee bedoel ik ook de dieren en de natuur) zonder daar iets van terug te verwachten.
Met deze eenvoudige leefregel zou de Aarde een waar paradijs kunnen worden.
Natuurlijk zijn we al redelijk op weg daarnaartoe, al wil de media je anders doen geloven.
Alle overheden wereldwijd bombarderen jullie geest voortdurend met berichten dat het zo slecht gaat; Oorlogen, ellende, roof moord, de zoveelste mislukte oogst, vluchtelingen, crisis, depressies, overstromingen, bosbranden enz.
Waarom doen die overheden dat? Nou heel simpel… zij weten dat het menselijke brein is getraind om eerst al het negatieve nieuws te absorberen.
Dat is nog een overblijfsel vanuit de oertijd. Door van fouten te leren, en gevaren vroegtijdig te ontdekken leerde de mens zich te ontwikkelen, te overleven.

Juist die ingeprogrammeerde overlevingsdrang is hetgeen waar de media zo dankbaar op in speelt.
Geloof me…je kunt de negatieve berichten van de media missen als kiespijn. Sterker nog; je kunt de media totaal missen. Ik zal u dat uitleggen.

Beseft u wel dat er altijd al bosbranden zijn geweest? Dat er altijd overstromingen, tsunami's en vulkaan uitbarstingen zijn geweest? Zelfs allang voordat er Überhaupt een menselijk wezen op Aarde rondliep? Het zijn gewoon natuurverschijnselen! Meer niet. Net zoals de bliksem.
De mens heeft er altijd mee geleefd, en zal er altijd mee verder leven.
Oorlogen...ook al zo'n 'machtig wapen' van de media. Oorlogen zijn er al sinds de mensen elkaar tegenkwamen. Bizar en schaamteloos, maar het zijn feiten.
Zolang mensen zich door oorlogszuchtige leiders laten lijden, zal hun leiden een lijden worden.
Mislukte oogsten….zijn er ook altijd geweest. Toch wist men als menselijke soort altijd te overleven. Natuurlijk stierven er velen. Maar is dat systeem ook niet zo zichtbaar in de gehele natuur?
Diersoorten liepen in aantallen achteruit door een onverwachte natuurramp en herstelden zich later weer. Echter het soort bleef bestaan. Sinds het menselijke ingrijpen is deze balans volledig verstoord…helaas staan weinigen daar bij stil.

Onderzoeken van professoren aan de universiteiten zijn tot de conclusie gekomen dat onze veiligheid de laatste jaren nog nooit zo hoog is geweest in vergelijking met vroeger. Dat we meer voedsel hebben per persoon, gezonder zijn en daardoor langer leven... Feiten die de media niet willen openbaren.
Waarom bombardeert de overheid ons met negativiteit? Ze zouden evenzogoed leuke nieuwtjes kunnen brengen toch?
Ze doet dat om winst te kunnen maken dankzij uw ingeprogrammeerde systeem dat zich als eerste focust op gevaar en negativiteit. Want u bent slechts een nummer bij hen.
Winst door uw ziekte (negatief nieuws brengen maak mensen uiteindelijk ziek. Letterlijk).
Winst door u bij de aankomende geplande oorlog weer als pion te kunnen inzetten. Winst door u te leiden naar hogere premies en meer onkosten...

Men heeft uitgerekend dat het oplossen van de crisis die uiteindelijk naar de tweede wereldoorlog leidde minder zou kosten dan de oorlog zelf! De crisis bestond vroeger niet, en nu ook niet! U wordt gewoon bezeken! Crisis is een verzinsel door corrupte leugenachtige politici.

Zelf ben ik een levend bewijs dat de nieuwtjes van de overheid gemist kunnen worden.
Al ruim 9 jaar volg ik geen journaal, lees geen krant meer, en luister niet naar de negatieve omroepers. Nee, ik kies heel bewust meerdere andere bronnen en trek daar een gezonde conclusie uit.
Wat leverde dat mij op? Ik ben gelukkiger geworden. Wijzer. Denk meer zelf na over zaken.
Daarbij is mijn gevoel/ intuïtie meer naar de voorgrond getreden, en doe aan zelfontwikkeling.

Probeer het eens….volg geen negatieve journaals meer, lees geen door de overheid gemanipuleerde kranten, ban negatieve berichten uit uw leven, wees selectiever wat wel en niet bij u hoort, en leef eens wat onbaatzuchtiger.

Wanneer je ermee mag beginnen? Och, gewoon vandaag nog.

Niet geschoten is altijd mis. Ik beloof u dat het de moeite waard is.
Blog image



De parachutist en Karel.Gesprekken met overledenen.

Posted by Marco Pothuizen Sat, June 10, 2017 18:35:39

Irma las in de streekkrant een stukje over een 'Romeinse dag' in Nijmegen waar werkelijk van alles te zien en te beleven zou zijn. Er zouden strijdtonelen zijn, oude ambachten, kraampjes en informatie over de Romeinen zelf natuurlijk.
We hadden verder niets in de planning en besloten daar naartoe te gaan.
Ik ken Nijmegen redelijk en las waar het werd georganiseerd. Een routeplanner was daarom overbodig.
We reden weg en hoe we ook zochten ik kon het niet vinden. Op een gegeven moment had ik er schoon genoeg van en besloot daarom huiswaarts te keren en de 'toeristische' route via Beek te nemen.

Beek kende ik vrij aardig, aangezien ik daar op een internaat heb mogen vertoeven. 's Middags had je altijd een uur pauze en dat uur benutte ik dan om het bos in te gaan. Vlakbij het internaat liep een beekje in een geul. Boven aan het pad stond een gigantische boom. Die boom trok me altijd enorm aan. Vaak ging ik er dan ook onder zitten, al mocht dat eigenlijk niet omdat het allemaal was afgezet.
Op een gegeven moment reden we langs een enorme steen. Irma kreeg meteen hoofdpijn en een stem begon tegen haar te praten.
Het bleek een overleden parachutist te zijn. We keerden om naar de steen. Nu zagen we dat het een oorlogsmonument was ter nagedachtenis van gevallen soldaten uit de periode van Market Garden.
Irma's hoofdpijn verdween en de soldaat wilde zijn verhaal aan ons vertellen.

“Ach ja, waarom ook niet. Die Romeinse dag vinden we toch niet meer.”

De para sprak: “Ons vliegtuig is uit koers gegaan. We wisten niet meer precies waar we vlogen. Op dat moment werden we door granaten van een anti air geschut getroffen.
Het vliegtuig was te zwaar beschadigt en ik kreeg bij die treffers granaatsplinters in mijn benen.
Ik had geen andere keuze dan te springen in een gebied dat de Duitsers toen beheersten.
Ik belande in een geul bij een beekje.”

Op dat moment zei ik dat ik waarschijnlijk wel wist waar dat zou moeten zijn. Inderdaad, op de plek waar ik in mijn jeugdjaren tijdens de pauze naartoe getrokken werd.
We besloten via een kronkelig onregelmatig pad er naar toe te gaan.
De geul was nog altijd even mooi, en de para wees exact naar de plek waar ik altijd zat.

“Mijn verwondingen waren te groot om nog te kunnen lopen. En ik was bang dat de Duitsers mij zouden vinden, dus ik besloot me te verstoppen. Daar ben ik toen later doodgebloed.”

Na zijn verhaal keerden we terug richting auto en kwamen toen langs een enorm oud kerkhofje.

Karel een overleden man die erg groot was meldde zich aan.
Het was een ruwe man in zijn woorden en had altijd hard gewerkt.

“Jullie moeten mijn moeder vinden! Ze ligt hier en ik wil nog wat tegen haar zeggen!”

Moeten? Dat klonk al niet erg grappig. Maar we hadden er al eentje geholpen vandaag, dus waarom geen tweede?
Er lagen aardig wat stenen. De meeste waren vies en sommigen bijna onleesbaar. Voor ons was het duidelijk geen grootse vorm van onderhoud. Best jammer want het lag erg mooi tegen de bosrand aan.
Na ruim 40 minuten zoeken vonden we het wel welletjes. Niks gevonden. Helaas. Dus we liepen weer richting auto. Karel bleef ons echter volgen. “Jullie moeten beter zoeken, ze ligt daar echt ergens!”

– “Ja hallo Karel! Nu is het welletjes! Als je haar wilt spreken dan ga je maar naar het Licht. Daar is ze namelijk al.”

Maar Karel was net zo star als groot. Zei niets, bleef meelopen, en stapte zelfs mee in de auto.
Op het moment dat ik de riem omdeed werd er een kaart in mijn hoofd geprojecteerd.

“Hee, dat is bizar, ik zie een kaart met een route.” vertelde ik Irma “Die ga ik volgen.”

Ik volgde exact elke aanwijzing op en kwam in straten die ik nog nooit had gezien of van gehoord.
U begrijpt het al, we kwamen precies uit bij de Romeinse open dag.
(Later heb ik op een kaart gekeken, en dat was de kortste route)
De grote Romeinse dag bleek een grote aanfluiting te zijn. Een paar lullig kraampjes, honderden kinderen en wat sullig kijkende figuranten. We waren er dan ook snel vertrokken.
Thuis aangekomen bleef Karel maar mokken en aandringen om terug te gaan. We negeerden hem, en hij vertrok.

's Avonds toen we nog geen 2 minuten in bed lagen verscheen Karel er weer.

“Jullie moeten echt terug!”

Nu was ik het zat. Ik vroeg Irma even een tunnel naar het Licht te maken, en deze opende zich spontaan naast Karel.
Nog voordat hij wat kon uitbrengen greep een enorme witte hand die zo groot als Karel zelf was hem vast en trok hem zo het Licht in. Daarop sloot de het portaal zich meteen.

“heheh, eindelijk rust.” zei ik nog.

– “Heb jij hem er in geduwd?” vroeg Irma?

“Nou nee, technisch gesproken niet. Tròk ik hem erin tegen zijn eigen wil. Maar eigenlijk is het dus een 'ja'.”

Een dag later verscheen Karel weer in de avond. Helemaal in het wit omgeven.

“Ik heb mijn moeder gevonden! “ zei hij blij. “Ze was inderdaad in het Licht. Jij bent mijn vriend!”

Hoe mooi sommige zaken soms lopen...



De soldaat die zijn hart volgde en zijn plicht vergat.(Valse) Geschiedenis.

Posted by Marco Pothuizen Sun, May 28, 2017 15:24:01

Karl-Heinz Rosch. Een van de vele namen die er op de Duitse begraafplaats in Ysselsteyn terug te vinden is. Ruim 32.000 slachtoffers van de zoveelste onzinnige oorlog.
Als je daar bent, dan overvalt je een stilte van respect door de enorme aantallen gedenkstenen gelegen in een glooiend landschap die elk een eigen verhaal hebben.

Over Ysselsteyn zal ik nog een artikel schrijven. Hoe ze daar zijn gekomen, en hoe door de band van oude vijanden later zovele onbekende graven later toch een naam hebben gekregen.

Karl-Heinz Rosch is de enige Duitse soldaat uit de tweede wereld oorlog die een Nederlandse onderscheiding heeft gekregen. Karl was als kind ongewenst en werd daarom door zijn grootvader opgevoed. Na zijn eindexamen gymnasium werd hij verlicht om het Duitse leger te dienen.
Karl werd op 17 jarige leeftijd in de omgeving van Goirle gestationeerd om daar een stuk artillerie te bemannen.
Het echtpaar Tilsdonk die twee kinderen (Jan en Toos) hadden, hadden een paar dagen daarvoor in de boerderij een nieuw onderkomen gevonden nadat hun eigen woning vernietigd was.
Zij wisten te vertellen dat Karl een rustige jonge man was en als droom had boswachter te worden.

Op 6 oktober werd het stuk geschut door de geallieerden aangevallen. Jan en Toos, 4 en 5 jaar speelden zich van geen gevaar bewust samen op de binnenplaats.
De soldaten renden allen naar het stuk geschut, maar Karl niet. Hij volgde zijn hart en nam beide kinderen onder de armen om ze samen met hun ouders in de schuilkelder van de boerderij te brengen.
Daarna rende hij naar zijn kameraden die al bij het geschut waren. Precies op de plek onderweg daar naartoe waar de kinderen zojuist nog speelden, werd Karl getroffen door granaatscherven. Hij was op slag dood. In november zou hij 18 jaar geworden zijn.

Karl werd daarna begraven bij de boerderij. In 1947 werd hij herbegraven op de Duitse begraafplaats in Ysselsteyn. De ouders en de kinderen overleefden de strijd.
Na de oorlog kon de grootvader van Karl het graf niet verzorgen omdat deze achter 'het ijzeren gordijn' leefde.

Op 8 oktober 2008 werd in Riel (gemeente Goirle) een bronzen standbeeld geplaatst naar aanleiding van zijn reddende actie. Er waren zowel voor als tegenstanders voor dit initiatief.
Het beeld is geheel betaald door privegelden, omdat de Nederlandse overheid er geen geld voor zei te hebben. (?)
De gemeente wilde niet meewerken aan de oprichting en plaatsing van het beeld, en daarom is het het in de voortuin van een woning aan de dorpsstraat geplaatst.
Zowel de Duitse als Nederlandse pers waren getuige van de onthulling, alsmede de twee halfbroers van Karl Heinz en de geredde kinderen Jan en Toos Tilsdonk.

De plaquette luidt;

'KARL-HEINZ ROSCH
MEISSEN 3 OKTOBER 1926 - GOIRLE 6 OKTOBER 1944
KARL-HEINZ BEHOEDDE TIJDENS GEALLIEERDE BESCHIETINGEN TWEE GOIRLESE KINDEREN VOOR DE DOOD.
HIJZELF KWAM DAARBIJ OM HET LEVEN.
HIJ IS TIJDELIJK BEGRAVEN GEWEEST OP HET ERF VAN DE BOERDERIJ OP HET HOOGEIND.
LATER IS ZIJN STOFFELIJK OVERSCHOT OVERGEBRACHT NAAR
DE DUITSE OORLOGSBEGRAAFPLAATS IN YSSELSTEYN (LIMBURG)

DIT BEELD IS EEN EERBETOON AAN HEM EN ALLEN DIE HET GOEDE DOEN IN KWADE TIJDEN.'

De laatste zin is dan ook juist datgene waar het om gaat.

Als iedereen zijn hart werkelijk zou kunnen volgen, zouden oorlogen snel uitsterven…



Mensen moeten elkaar meer aanraken in plaats van aan te kijken. Algemeen.

Posted by Marco Pothuizen Sun, March 19, 2017 14:09:57

Aanraking. Informatie aan gevoelens stromen binnen die ene fractie van een seconde bij de ander binnen. Prettig, verward, misselijk, verliefd, kwetsbaar, trots, het kan vele vormen hebben. Hoe weinig doen we er mee? Hoe vaak laten we het visuele deel niet overheersen? Ik denk dat we daar best eens wat meer stil bij mogen staan. Stil bij dat ene moment waarbij het ego of vooroordeel even langs de zijlijn wordt geplaatst.

Een tijdje terug bevond ik in de rij voor de kassa bij de supermarkt. Voor mij stond een jonge vrouw wat onhandig en zeer traag haar boodschappen in te pakken en af te rekenen. Een paar andere wachtenden zag ik vanuit hun ooghoeken een ergerlijke blik werpen. Hun 'kostbare tijd' ging verloren. Ik kon het haar niet kwalijk nemen. Zij was beperkt in haar verstandelijke vermogens en helaas wilde de motoriek ook niet echt mee werken.

Geduldig wachtte ik tot ze had betaald. Toen ik mijn schamele boodschapjes in een tas wegwerkte raakten we elkaar per ongeluk even aan.

“Oh sorry.” stamelde zij, en haar hoofd leek wel tussen haar schouders te verdwijnen.

In die ene korte seconde kwam een stortvloed van haar karakter bij me binnen aan gevoel. Wat een enorm lief wezen! Ik voelde niets dan onschuld en alleen maar moois. Het overdonderde mij. Ik legde mijn hand op haar schouder en zei: “Nee, mijn fout, sorry.” en lachte haar vriendelijk toe. Dat deed haar zichtbaar goed. Daarna keek ik de zo 'haastige, ik heb het enorm druk' mensen eens aan en walgde vervolgens nog meer van hun zelfingenomenheid. Wat een koude zielloze profielen stonden daar.

Aanraking is ook informatie delen. Vaak puur en niet vervuild. Bij levende wezens en dode. Meer daarover heb ik al eens beschreven in: Ervaring met aanraking van een vos.

Mensen zouden misschien eens moeten oefenen in geblinddoekt rondlopen? Dan zou er wel eens een nieuwe wereld kunnen opengaan.
Blog imageMet vriendelijke geblinddoekte groet, Marco



Dierenrechten en Kerst...Gezondheid/ Dier/ Natuur.

Posted by Marco Pothuizen Fri, December 09, 2016 15:29:38

Meer lezen over de rechten van een dier en uw gezondheid?
Klik dan hier.

Alvast bedankt namens alle dieren.

Blog imageBlog image
Met diervriendelijke groet, Marco


Absolute fabels.Goddelijke (on)zinnigheid.

Posted by Marco Pothuizen Thu, December 01, 2016 16:25:21

Weet u wat ik zo grappig vind aan diverse verhalen over mensen die van de buitenaardsen afstammen? Zoals bijvoorbeeld de Scandinavische bevolking wordt geacht van de Pleiaden af te stammen? Dat het allemaal totaal onlogisch is.

Ik zal u even vertellen waarom.
Stel dat er een god bestaat die de hemel en de kosmos heeft geschapen met ons als mensenwezens zijn gelijkende voorbeeld.
Waarom heeft ie dan nergens vermeld dat ie stiekem ook bezig was met het creëren van andere rassen op andere planeten die de mensen dan komen bespieden?
Ian Flemming zou verrukt zijn met zo'n script.

Ziet u het al voor u? U besluit als hoogwaardig ontwikkelde technologische beschaving op een andere planeet nakomelingen te settelen. Dan doe je dat toch fatsoenlijk? Dan laat je je vrienden, kennissen en familieleden niet achter in een onherbergzame streek of planeet die hun overlevingskansen decimeert tot bijna nul.
Zo van; “Nou folks, doe je best! Laat zien wat je kan! Wij vertrekken weer met al onze overlevingstechnieken, gereedschappen en kennis.” Bye bye.
Nee, je levert de achterblijvers genoeg voedsel, tools, en informatie over de streek hoe ze daar moeten overleven.

Nergens ter wereld staat er ergens zoiets beschreven.
Waarom zou god overigens andere rassen een enorme voorsprong geven in ontwikkeling en andere weer niet? Heeft ie last van Alzheimer of zo?
“Fuck ja, ik ben er een paar vergeten de laatste 10 miljoen jaar. Oeps….sorry menselijk ras. Maar dat is echt de reden van jullie achterstand.”

Kortom, god is een fabel, en er zijn geen directe afstammelingen van buitenaardsen op de Aarde.
Heeft u een oersterk tegenbewijs, (dus geen broodje aap verhaal a.u.b. van; “Het stáát hier toch?”), dan verneem ik dat graag.

Met ongeloofwaardige en toch zeer vriendelijke groet,

Marco. Blog image



Help, ik zie spoken.Algemeen.

Posted by Marco Pothuizen Sun, November 20, 2016 17:36:51

De telefoon gaat over. Een aardige overkomende vrouwenstem begint het gesprek.

Goedenmiddag, spreek ik met meneer Marco Pothuizen?”

– “Dat zou zomaar kunnen. Wie bent u?”

Ik ben Klaartje Zonnenstraal (even een fictieve naam genomen) van Eneco, en ik bel u omdat we u als loyale klant van Eneco een prachtig cadeau willen schenken ter waarde van €250,- “

– “Ach wat aardig. En hoe lang ben ik dan al klant bij jullie om als loyaal te worden bestempeld?”

Eh, dat weet ik niet meneer. Wij hebben geen inzage daarover.”

– “Maar hoe weet u dan dat ik een loyale klant ben?”

Er volgde even een korte stilte, maar Klaartje liet zich echter niet uit het veld slaan en ging verder.

Wij willen u Toon aanbieden. Een heel slimme thermostaat. Helemaal gratis! Op Toon kunt u perfect aflezen hoeveel u verbruikt, en wanneer u het verbruikt. Zo kunnen wij u helpen bij het voorkomen van onverwachte hoge bijbetalingen achteraf. Wij kunnen ook heel handig van hieruit alle nieuwe updates installeren!” klonk het enthousiast.

Het riep meteen wat vragen bij me op…

-”Dus uw slimme thermostaat is niet up to date? Da`s niet zo slim. En hoezo heeft u het over hoge bijbetalingen achteraf? Mijn verbruik is nog steeds nagenoeg hetzelfde. Dus verklaar mij eens waar die verhoging vandaan zou moeten komen dan? En is het ding helemaal gratis?”

Nee, uw thermostaat is helemaal up to date hoor. En als uw verbruik hetzelfde is als de eerdere perioden, dan zult u geen hoge nabetalingen krijgen.

Toon is inderdaad helemaal gratis op een kleine voorwaarde na.”

Aha, daar komt het kleine addertje onder uit het gras.

Er zit een maandelijks abonnement aan van slechts een paar euro. Hierdoor kunt u alle gegevens elke dag perfect aflezen.”

-”Dus als ik dat abonnement niet neem, dan kan ik niets aflezen, en is het eigenlijk hetzelfde als de thermostaat die ik nu heb. Maar jullie kunnen nog wel alle gegevens aflezen? ”

“…..eh ja, dat klopt….”

-”Wat is dan het nut ervan dat ik zo'n ding aanschaf?”

-”Meneer er zijn al 200.000 huishoudens die Toon hebben aangeschaft en er veel plezier aan beleven.”

-”200.000 sufferds dus.” reageerde ik lachend. “Heeft u trouwens alle klanten die destijds wèl voor Toon betaald hebben inmiddels hun geld al teruggeven? Het is toch vrij lullig te noemen dat zij er voor moesten betalen en u ze nu gratis weggeeft.”

Aan de andere kant van de lijn hoorde ik haar duidelijk slikken.

Eh nee meneer. Maar wij willen U wel dit gratis product geheel gratis laten installeren. Om u als loyale klant een plezier te doen.”

-”Weet u waar u mij een plezier mee kan doen? Geef Toon a.u.b. aan iemand die het graag wil hebben en het niet kan betalen. Immers u heeft het product al voor mij gereserveerd en ik wens het niet te gebruiken. We worden al genoeg gecontroleerd in het dagelijks leven. Daar heb ik geen controle van Eneco bij nodig. Wie zegt mij dat u deze gegevens niet doorverkoopt aan anderen, zodat zij precies weten wanneer ik wel en niet thuis ben en visite heb?”

Wij mogen geen gegevens aan derden verstrekken hoor.”

-”Ah ok. En is uw systeem dan beveiligd tegen hackers? Hoe lang en door wie is dat getest?”

Geen antwoord….

Het is jammer dat u er geen gebruik van wilt maken. Wellicht wilt u er nog even over nadenken, en kunnen we later nog eens terugbellen?”

Nice try beauty.

-”Nee, dank u. Ik wens u nog een fijne dag.”

Einde gesprek.

Welterusten Toon… Blog image



Berlijn, stad van kunst, cultuur, graffiti en afval.Algemeen.

Posted by Marco Pothuizen Sun, August 14, 2016 20:08:45

De laatste dagen mocht ik mijzelf gast van de oud historische stad Berlijn noemen.

Berlijn heeft enorm veel te bieden aan bezienswaardigheden.

Berlijnse haast.

Berlijners hebben altijd haast. De verkeerslichten springen in een rap tempo weer op de volgende kleur. Bij oversteekplaatsen met het logo van het 'ampelmannetje' in het verkeerslicht krijg je 'ampel' de tijd om de overkant te halen. Het zal de Berlijnse automobilisten een Duitse curryworst wezen; vol overgave trappen zij het gaspedaal in en scheuren met wat geluk met piepende banden de hoek om. De opgefokte Berlijnse claxon heb je in alle toonsoorten, en dat willen ze graag laten horen. Je moet er even aan wennen. Verder zijn Berlijners zeer aanspreekbaar en altijd hulpvaardig.

Opvallend is ook hun bewuste keuze voor hun uiterlijk. Alles kan en alles mag. Vrijwel alles wordt normaal gevonden. Loop je graag met glittertjes op je gezicht rond of stap je met een vol overgoten lichaam vol verf van een 'verffeestje' van de Hare Krishna zo de U-bahn in? Het mag. Niemand kijkt er vreemd van op. Zelfs niet als honden in een soort pyjamajasje door het park lopen met hun baasje. Overigens waren het niet alleen honden die in een pyjamabroek liepen...
Menige dame toont graag hoe strak haar jurkje om haar string zit, zodat het bijna een sport wordt om het motiefje van de string te 'lezen'. Nee, Berlijn is niet saai te noemen.

Berlijnse pluspunten.

Met een dagkaart van €7,- is alles middels openbaar (bus tram enz) verkeer goed en snel te bereiken. Hou er rekening mee dat de deuren na ongeveer 30sec weer sluiten. Ook het openbaarvervoer heeft haast. Controle is er niet of nauwelijks. Zwartrijders moeten daar zeer gelukkige mensen zijn.

Het eten in de supermarkten is belachelijk goedkoop vergeleken met Nederland.

Restaurantjes zijn over het algemeen redelijk betaalbaar.

Berlijners zijn vriendelijk en hulpvaardig te noemen al stralen ze dat niet altijd uit.

Berlijnse minpuntjes.

Berlijn is overigens net zo groot als de provincie Utrecht. Je ziet dan ook overal enorme projecten.

Hartje centrum ziet de stad en netjes uit, en is er zelfs wat politie ter been te bespeuren.

Echter 15 minuten buiten hartje centrum begin je je af te vragen waarom sommige stations nooit een sopje krijgen. Vieze muren, vieze trappen en een vieze urinelucht komen je tegemoet. Handig voor een blinde die het veel van zijn reukvermogen moet hebben, maar zeer onaantrekkelijk voor toeristen wiens reukorganen nog niet zijn aangetast.

Het zwerfvuil was voor mij een soort verbazing van een categorie 'der erste klasse'.
Overal, werkelijk overal ligt afval en zie je oerlelijke graffiti.
Dat Berlijners zeer vindingrijk zijn, bleek uit het onderhoud van hun plantsoenen. In plaats van cacaodoppen deponeert daar men naar hartenlust dorpjes van bierflessen. Want ja, alcohol drinkt men er gewoon al wandelende met de fles in de hand op straat.

Helaas liggen de parken en grasvelden dan ook vol met doppen, hele en kapotte flessen, en met wat geluk vind je er een naald. Fietsen parkeer je gewoon IN het plantsoen. Daar doet niemand moeilijk over. Mijn tip is dan ook deze; loop niet op slippers op het grasveld.

Ik begrijp dit on-Duitse beleid niet. Hun kinderen moeten er toch opgroeien?

Bedelaars zijn een strontvervelende dagelijkse aanwezigheid. Kom je de supermarkt uit, sta je voor een stoplicht, of wacht je op een perron? De kans is groot dat je door een bedelaar wordt aangesproken. Ons gemiddelde lag op 4 keer per dag. Voor €20 euro wensen ze je alle geluk namens Boeddah, Allah, Hermann Goerring of wie dan ook, of ze vragen je gewoon of je even hun avondeten wilt betalen. Helaas...in geen 20 jaar ga ik zulke gasten iets geven. Het gaat je ook flink irriteren op den duur. Mijn vriendelijke glimlach met een beleefd “Nee sorry.” veranderde na verloop van tijd dan ook in een bars “NEIN!”.

Ik kan me goed voorstellen dat vrouwen Berlijn in de avonduren niet meer de straat op gaan. Met name in de wat mindere buurten zie je dan veel buitenlanders samenscholen (met de bekende fles in de hand) die geen woord Duits spreken en je zowat uitkleden met hun ogen.

Ook op de perrons zie je vaak een beeld van voornamelijk donker getinte mannen die prullenbakken doorzoeken, of lopen ze in groepjes zogenaamd onopvallend bij je in de buurt te kijken wat je eventueel in je tas zou kunnen hebben.
Als je je tas duidelijk tussen je benen in zet, lopen ze meteen verder. Het zegt al genoeg.
Containers zijn absoluut vreemde voorwerpen voor een Berlijner. Ze denken waarschijnlijk dat het een soort vorm van stadskunst is terwijl deze echt bedoeld zijn om daar afval in te deponeren.
Vuilniszakken liggen sierlijk opengereten in onwillekeurige volgorde nààst de containers.
Het maakte me triest; Degradatie van een zo mooie stad met zoveel historische waarde.

Als Berlijn niet verder naar een veredeld soort modern ghetto wil afzakken, dan zal de gemeente haar burgers rap moeten gaan opvoedden. Desnoods met harde nationalistische hand.
Nederlandse bewoners die ik sprak, wisten ook al te melden dat zij 'hun' Berlijn de laatste 5 jaar zagen afglijden naar een smerige niet prettig aanvoelende stad. “Berlijn is haar mooie energie kwijtgeraakt.”

De wc's zijn overigens ronduit smerig. Voor die euro mag je toch een schoon toilet verwachten.
Waar zijn de wc-dames gebleven van vroeger? Zo'n moeke die achter een tafeltje met een breinaald aan de gang is terwijl jij even van haar naar citroen ruikende geurende toilet gebruik maakt?
Met pensioen? Uitgestorven? Geen wol meer? Hoe dan ook, ik mis haar, en haar schone toiletten.

Maar 'nun' even naar de heel prettige zijde van de stad die een beertje als mascotte heeft.
Berlijn heeft talloze bezienswaardigheden voor jong en oud.
Ik ga ze niet allemaal uitvoerig beschrijven. Het zou afbreuk doen aan de werkelijke ervaring.
Plekken als deze moet je ruiken, zien en voelen.

Unterwelten.

Absolute aanrader, en niet zo bekend voor veel toeristen.
Onze Nederlandse gidse wist veel mooie verhalen en feiten in je verbeelding tot leven te wekken tijdens de ruim 90 minuten durende reis onder de grond door diverse kamers en gangen. Deze schuilkelder/ bunker die Berlijn ooit zo rijk was in hoge aantallen rond 1944, is èèn van de laatst overgebleven intacte, wat hem zo interessant maakt.

Berlijnse Dom.

Een pompeus bouwwerk van de kerk waar een beetje water al teveel gevraagd is. Water is een eerste levensbehoefte van de mens waar je recht op hebt. Echter de Duitse kerk laat je gewoon verrekken. Een beleid dat ze al eeuwen niet wensen te veranderen, terwijl je € 7,- hebt betaald om al die ellendige trappen te bestijgen. Wat mij betreft kunnen ze naar de hel gaan, ook al was het uitzicht op zich wel aardig te noemen.

Brandenburger Tor.

De enige overgebleven stadspoort van Berlijn. Stamt uit 1734.
Vreemd om hier veel nationaliteiten te horen en door elkaar te zien lopen, terwijl dit jarenlang niet mogelijk was door de Berlijnse muur. Gewoon even bezoeken, onderdoor lopen, en 'ohhhhh' roepen.

Reichstag.

Helaas was de wachtrij aan de kassa 90 minuten, en daar kwam nog een wachttijd bij voordat je naar binnen kon. Vooraf reserveren is een must. Er was geen Nederlandse beschrijving voorhanden helaas. Aan “Tut mir leid.” had ik geen boodschap.

Joods herdenkingsmonument.

Midden in het centrum liggen 2711 betonblokken, (die in afmetingen variëren) wat het gehele monument voor alle Joodse slachtoffers moet vertegenwoordigen.
Deze zijn met een speciale laag behandeld tegen graffiti.
Opvallend detail is, dat de de producent van de 'anti graffiti laag' tijdens de holocaust mede eigenaar was van het bedrijf dat zyclon-B produceerde waarmee Joden vergast werden.
Daarbij is het een beetje jammer dat men het monument niet voor een bredere gedachte heeft geplaatst; voor alle slachtoffers van het nazi regime.

Potsdammerplatz.

Prachtig plein rond 1900. Helaas volledig verwoest door de 2de wereldoorlog. Na de scheiding door de muur, bleef de herbouw aan 'Oost Duitse' zijde volledig stil liggen. Inmiddels is het plein glorieus te noemen met haar moderne gebouwen.

Topographie des Terrors.

Een modern museum staat exact op de plek waar zich tijdens de 2de wereldoorlog de beruchte martelkamers van de Gestapo en de SS zich bevonden.

Het museum geeft uitvoerig inzicht in het systeem en handelswijze van de SS. Het beeldmateriaal is bijzonder te noemen, omdat het vanuit Duits oogpunt is genomen.

Vlak naast het museum is nog een stuk Berlijnse muur intact gebleven, waar men veel foto's en informatie heeft geplaatst.

Checkpoint Charlie.

De 3de controlepost (en meest bekende) die men moest passeren als men van Oost naar West wilde reizen.
Figuranten staan er in uniform bij. Je kan samen met hen op de foto, en velen maken daar gebruik van.

Mauerpark.

Openbaar park, waar alleen op zondag een soort markt is en bandjes komen spelen.
Het park ligt aan de rand waar de Berlijnse muur doorheen liep.
De kraampjes alleen al zijn minstens apart te noemen. Je kunt er items uit de jaren 50 en 60 vinden. Het is te vergelijken met een grote vlooienmarkt waar een zeer ontspannen sfeer heerst.
Alleen erg jammer dat het gras vol bierdoppen, glas en andere zooi ligt, en de zitplaatsen überhaupt geen uitnodiging zijn om te gaan zitten. Daar moet je echt een portie lef voor hebben.

Bernauer Strasse.

Aan deze weg ligt een stuk park met een deel van de oude Berlijnse muur. Je kan er goed zien hoe de muur was opgebouwd, en welke versperringen erachter lagen.
Op de hoek van de straat staat een uitzichttoren , die je een idee geven hoe de uitkijkposten over het terrein keken. De toren is vrij toegankelijk.
In het stukje park staat een modern stuk muur met daarin foto's en beschrijvingen over mensen die de vlucht naar het Westen niet overleefden als eerbetoon.

Tempelhofer Feld.

Nu een groot park, waar natuur, vrijheid en veel soorten recreatie mogelijk zijn. Er liggen twee betonnen banen in. Het waren de landing en startbanen van de 'luchtbrug' van de Geallieerden die na de oorlog de West Duitse bevolking (2 miljoen) voorzagen van voedsel nadat het Oosten de stad hermetisch middels de 'Berlijnse muur' afsloot. Iedere halve minuut landde er 320 dagen lang een vliegtuig. Voor en tijdens de oorlog werd het ingericht als werkkamp en later concentratiekamp voor politieke vijanden van de N.S.D.A.P.
Onder de oude luchthaven ligt een betonnen bunker waar de Wehrmacht veel filmmateriaal opsloeg. Helaas is dit door de Russen allemaal verloren gegaan.
Je kunt er fietsen huren om een rondje te maken over de oude start en landingsbanen van weleer, of gewoon te voet. Een plek om even stil bij te staan als je haar geschiedenis kent.

Even rekening mee houden bij een Berlijns bezoek;

– Je kunt niet overal pinnen.

– Niet alle automaten accepteren elk soort creditcard.

– Neem zelf wat water mee voor onderweg.

– Openbare wc's zijn een gruwel. Laat deze links liggen.

– Automobilisten zijn geen heer in het verkeer.

Uiteraard heeft Berlijn nog veel meer te bieden. Talloze musea zijn in dit korte verslag niet meegenomen, alsmede ook de beroemde Berlijnse Zoo.

Om alles te bezoeken heb je aan een korte week niet genoeg. Ik moet dus nog een keer terug.



Thanksgivingday. Het feest van slachtpartijen.(Valse) Geschiedenis.

Posted by Marco Pothuizen Sun, July 17, 2016 15:07:29

Als ik u vraag waar thanksgivingday voor staat, dan beantwoord waarschijnlijk met: “Een nationale feestdag van de V.S. die familie en vrienden samen vieren, waarbij veel gegeten wordt, en voornamelijk kalkoen op het menu staat. Deze dag wordt gevierd als eerbetoon toen de Native Indians en kolonisten gezamenlijke hun eerste oogst deelden.”

Zoals zo vaak dient de geschiedenis herschreven te worden. We gaan even terug naar de tijd.

In 1614 voeren Engelse 'ontdekkingsreizigers' terug naar hun vaderland met aan boord Patuxet Indianen die ze in de huidige V.S. als slaaf gevangen hadden genomen. Zij die wisten te ontsnappen kregen als kadootje de pokken die de blanken hadden meegenomen.
In Engeland hoorden pelgrims van de rijke natuurlijke omgeving en dat daar slechts een paar 'wilden' leefden. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste pelgrims wederom neerstreken in het gebied waar eerder slaven werden buitgemaakt.
De enige overlevende die zij daar aantroffen was een Patuxet die Squanto heette en de Engelse taal machtig was. Hij leerde de nieuwkomelingen hoe ze moesten jagen, vissen, wat daar eetbaar was en hoe ze er mais konden verbouwen om te overleven Tevens speelde hij een belangrijke rol als tolk tussen de Engels sprekenden en de Wampanoag Nation (Indianen).
Aan het einde van het jaar na de oogst hielden de pelgrims een groot feest waarbij Squanto en de Wampanoag werden geëerd.


In Engeland hoorde men nog meer mooie verhalen vol beloftes. Velen volgden. Allerlei pluimage streek er neer. Diverse soorten gelovigen, moordenaars, boeren, avonturiers en gelukszoekers.
Zij zagen geen hekken of afscheidingen en vonden daarom dat het aan hen toebehoorde. Steeds meer land werd ingenomen, sterke jonge Natives werden tot slaaf gemaakt, en de rest werd uitgemoord.

Echter de Pequot Nation had het verdrag van Patutex nooit erkend en bood felle weerstand wat uiteindelijk tot een van de bloedigste oorlogen zou worden tussen blanken en Native Indians.
In 1637 hadden 700 leden van de Pequot stam zich verzameld voor hun grote jaarlijkse 'thanksgiving', Zij eerden onder andere hun Schepper en de natuur met hun feest.
In de vroege ochtenduren werd de slaperige stam omsingelt door de Engelsen en Nederlandse huurlingen.
Alle mannen werden naar buiten geroepen. Massaal werden ze neergeschoten, gestoken, of doodgeknuppeld. De in angst verkerende vrouwen en kinderen die in de hutten bleven, verbrandden levend nadat hun hutten waren aangestoken. Niet een van de 700 leden overleefde de moordpartij.
Een dag later verklaarde de Britse Gouverneur 'a day of thanksgiving'.

Na de 'glorierijke overwinning' volgden tal van andere dorpen hetzelfde lot. Vrouwen en kinderen van 14 jaar en ouder werden tot slaaf gemaakt. Wat jonger was werd meteen vermoord.
Vele schepen keerden zo huiswaarts met ruim 500 slaven per schip in het ruim.
Om de overwinningen zeil bij te zetten loofden de kolonisten premies uit voor Indiaanse scalpen.

Wegens vele overwinningen op rij op de Pequot Indians riepen de kerken een tweede 'thanksgivingday' uit “over de Heidense wilden”.
Tijdens dat feest werden Native Indians onthoofd, waarbij hun hoofden als voetbal door de straten werden getrapt.
Zelfs de vriendelijke Wampanoag stam met wie een verdrag van vrede was afgesloten onderging de moordpartij. Hun stamhoofd werd eveneens onthoofd. Zijn hoofd werd op een paal in Plymouth gespietst waar het vervolgens 24 jaar op bleef staan.

De gekte nam steeds grotere vormen aan; na elke 'overwinning' op een stam werd een nieuwe 'thanksgivingday' uitgeroepen en gevierd met het afhakken van lichaamsdelen.
George Washington herstelde dit enigszins, door tenslotte voor één dag te kiezen, en deze gezamenlijk te vieren.

Abraham Lincoln --Abraham Lincoln was de 16de president van de Verenigde Staten. Hij diende van 1861 tot aan zijn dood in 1865.---(de uiteindelijke afschaffer van de slavernij) maakte er een officiële nationale feestdag van tijdens de Amerikaanse burgeroorlog. Echter deze stuurde op dezelfde dag een groot leger naar de hongerlijdende en weerloze Sioux in Minnesota om hen uit moorden, en in reservaten te plaatsen.

Thanksgiving…een feestdag van de Amerikanen om moordpartijen, slavernij, en verraad te herdenken op een volk dat alleen wilde helpen en dankbaar was voor het leven dat ze daarvoor konden leven zoals ze dat al eeuwen eerder deden.
Blog image





Goddelijke onzinnigheid.Goddelijke (on)zinnigheid.

Posted by Marco Pothuizen Sun, July 10, 2016 18:55:32

Toeval. Bestaat het of niet? God. Bestaat zij of niet?

Veel mensen geloven in toeval. En in Haar.

Ehm ja, ik maak er een 'haar' van, dat klinkt wat zoeter. Tenslotte weet niemand hoe hun god eruit ziet, omdat niemand haar ooit heeft gezien. Daarom stel ik haar graag voor als een wulpse roodharige met lang krullend haar in een mooi lingerie setje met bijpassende rode naaldhakken.

Och, een man moet toch wat he? Maar, is deze gedachte nu toeval? Of heeft ZIJ mij die ingegeven? Meneer pastoor kon het antwoord niet zo gauw vinden op mijn vraag. Ik vergaf het hem. Tenslotte moet ook hij vergeven worden voor zijn zondige gedachten.

Vanmorgen begaf ik mij op weg naar de supermarkt. Zo eentje die biologische plofkippen verkoopt. AHa, daar gaat al een belletje rinkelen? Normaal houd ik mij altijd netjes aan de snelheid. Vanmorgen niet. Ik reed harder dan doorgaans het geval is. Wat een geluk! Een tegemoetkomende auto verloor zijn lading van de aanhanger, welke tegen de auto achter mij aan klapte. Toeval? Welnee, zou een goddelijke gelovige zeggen. “Dat was god die je behoedde voor schade!”

Goh wat lief van haar. Maar waarom raakte de lading dan de man achter mij?

“Dat weet niemand. Echter alles is in een groots plan opgezet! Van haar!”

Yeah right. Dan ga ik nu gelijk mijn verzekeringen opzeggen. Immers ZIJ beschermt me tegen schade.

Natuurlijk kan ik zo nog wel even doorgaan met voorbeelden van 'toevallige goddelijke ingrepen'….

Maar laat ik gewoon nuchter blijven...roodharige wulpse godinnen in lingeriesetjes met bijpassende naaldhakken bestaan wèl, echter ze leven gewoon op Aarde en hangen niet met hun gevulde boezem over de rand van een wolkje om mij de hele dag te beschermen.

Mocht ze er ooit zo blijken uit te zien...dan laat ik mij meteen bekeren.

Blog image



In het zonnetje gezet; Rik Bakker. Algemeen.

Posted by Marco Pothuizen Tue, June 21, 2016 20:32:16

In het zonnetje gezet; Rik Bakker.

Mensen schrijven over van alles en nog wat. Schrijven kan tenslotte iedereen. De meeste onderwerpen gaan vaak over een gebeurtenis die hen raakte, over een stukje oud zeer, hun grote liefde, hobby, of hun ongenoegen.
Slechts weinigen schrijven over anderen om hen een hart onder de riem te steken, terwijl dat minstens zo belangrijk is in de verharde wereld waar de woorden 'dank je', 'dat doe ik graag voor je', en 'zal ik je even helpen?' bijna zijn uitgestorven.

Ik ga middels dit artikel proberen een trend te zetten om anderen eens positief gevraagd dan wel ongevraagd wat meer te belichtten. Het is een klein druppeltje van positiviteit op een plaat van egoïsme dat het hart van de mensen zo verkilt de laatste decennia. U kunt zelf diverse redenen aanvoeren waarom u een bepaald persoon daarvoor uit kiest.

Mijn reden om Rik Bakker te belichtten, is omdat hij al zovele jaren geheel belangeloos in touw is voor diverse bedreigde diersoorten.
Ook heeft hij zich eerder ingezet voor stichtingen die met mensen te maken hebben, maar de klik hield op een bepaald moment op toen hij doorkreeg dat deze stichtingen niet geheel zuiver handelden.
Het ego tierde daar rond als een getroffen stier in de arena, en daar houdt Rik niet van. Bij hem moet alles zuiver van gevoel en geweten zijn. Daarom mag ik hem ook zo graag.
Rik zet zich met hart en ziel in. Dat doet hij middels zijn gave van het bespelen van de Native American Indian Flutes.

Hij heeft een eigen site (klik hier) waar u meer informatie daarover kunt vinden, alsmede een kanaal op you tube waar diverse video's zijn geplaatst om een indruk te krijgen, of om de updates te zien voor welk goed doel hij zich inzette.

Zijn bekendheid beperkt zich niet alleen tot zijn eigen regio. Hij heeft zelfs uitnodigingen en reizen naar Zweden gemaakt. Belangenverenigingen voor de bescherming van de wolven aldaar namen contact met hem op, en Rik mocht in de wildernis voor de wolven komen spelen. Het was een geheel unieke ervaring vertelde hij later.

Toch ben ik van mening dat hij wel meer erkenning mag krijgen voor zijn manier van in de wereld staan. Daar waar de overheid en gemeenten het vaak laten afweten is Rik bereid om op te komen voor de bedreigde en zwakke diersoorten.

Helaas hebben we een ernstig tekort aan dit soort helden en mogen er wat mij betreft meer Rik Bakkers geboren worden om de mensen bewust te maken van verborgen dierenleed, en de noodzaak om meer te doen voor onze dierlijke mede Aardbewoners wiens voortbestaan steeds meer wordt bedreigt.

Blog image
Met vriendelijke groet, Marco Pothuizen



Vraag het je krachtdier!Spiritualiteit.

Posted by Marco Pothuizen Fri, March 18, 2016 13:23:59

Thuis ben ik vaak stil. Lig dan in een luie ligstoel en luister naar het tikken van de klok. Behalve het tikken van oma's klok hoor ik nog twee verschillende frequenties tegelijkertijd in mijn oor, die samen een prachtig rustgevend geheel vormen. Vrijwel de hele dag door hoor ik deze frequentie, ongeacht hoe gehorig de omgeving is.
Voor buitenstaanders zal dit gegeven best vreemd overkomen, maar ik ben gelukkig met deze frequentie.
Neen, ik ben niet schizofreen, of hoor nare stemmen mij boosaardige opdrachten geven. Helaas, die lol gun ik u niet.
Maar daar wil ik het nu even niet over hebben. Wel over hoe mooi antwoorden in dromen kunnen komen of zijn.

In diezelfde stoel dacht ik na of de toekomst vast staat, of juist niet. Na enige tijd dommelde ik weg, en toen kreeg ik het antwoord;
Ik begaf me op weg naar een grot. De ingang was donker maar nog net genoeg verlicht om zeven meter verderop een grote bruine beer te zien. Hij stond opgericht, precies voor een splitsing.
“Welke kant voor je vraag kies je?” vroeg hij. “Links? Of rechts?”
Ik wist het rationeel niet, en vroeg aan mijn hart wat te doen.
Toen gebeurde er iets vreemds. Ik steeg op uit mijn lichaam en keek van bovenaf op mijzelf neer.
Van bovenaf gaf ik het juiste antwoord aan mijn andere 'ik' die nog steeds in de grot stond:
“Ik wil rechtdoor.” antwoordde ik. Alhoewel dat logisch gezien een absurd antwoord was, gaf ik het toch.
De beer knikte instemmend. “Dat is het enige juiste antwoord. Als je voor links of rechts had gekozen, was je in een cirkel weer op dit punt uitgekomen, en zou ik je verdere toegang moeten weigeren.”
Hij draaide zich om en zei: “Volg mij.”
Vervolgens liepen we beiden door de muur en kwamen in een prachtig groen gebied vol struiken, planten en bomen uit. Er heerste daar een vredig gevoel.
In het centrum aangekomen zei de beer: “Verder mag ik niet. Je moet nu alleen verder gaan.”
Ik keek om me heen maar zag in eerste instantie alleen de prachtige natuur. Na zijn woorden vormde zich onder mijn voeten een cirkel. In die cirkel daalde ik zachtjes af zonder er invloed op te hebben.
De mooie groene omgeving verdween. Alle materie verdween. Nee, toch niet. Verderop zag ik een soort zilveren 'eilanden' zweven.
'Wat is dit nu?” vroeg ik mij af in gedachten.
Het antwoord kwam ook in gedachten;
Meteen herkende ik de diverse stammen, uit een van mijn vorige levens. Iedere stam had een eiland waarop zij zich bevonden.
Alles was van elkaar gescheiden en toch waren ze met elkaar verbonden. Als men het zou willen, dan kon zo naar een ander eiland gaan.
Er heerste alleen nog maar een gevoel van eenheid. Oude vijanden leefden nu naast en met elkaar.
Deze schoonheid overweldigde me.
Heel in de verte zag ik gouden eilanden schitteren.
“Oh, die zijn prachtig! Mag ik daar een kijkje nemen?”
Het werd mij geweigerd. 'Die eilanden zijn de toekomst. Jij mag die nog niet zien.'
Vervolgens steeg ik weer op en kwam weer precies op de plek in de groene oase van rust terecht.
De beer wist dat ik mijn antwoord had gekregen, en samen liepen we we weer terug naar de ingang van de grot.
Daar nam ik afscheid van mijn krachtdier. Dank je vriend.

Vervolgens werd ik wakker.
Blog image



De mensen lopen met boter op hun hoofd rond.Algemeen.

Posted by Marco Pothuizen Sat, March 12, 2016 18:41:11

Voor degenen die nog nooit van deze uitdrukking gehoord hebben, is hier de uitleg ervan; Wie boter op zijn hoofd heeft, kan dan misschien wel aanmerkingen hebben op anderen, maar is zelf ook bepaald niet onschuldig: er valt hem- of haarzelf ook wel het een en ander te verwijten.

Waarom ik hier over schrijf? Onlangs plaatste ik een artikel op mijn blog (klik hier), dat zeer confronterend genoemd mag worden. De reacties waren dan ook zeer divers te noemen. De ruggengraatloze Tim van Plazilla wist er geen raad mee, en verwijderde het binnen drie welgetelde uren zonder tegenbericht. Kennelijk mag je op jankzilla alleen maar braaf meedoen met de huichelachtige 'elite' maar mag je vooral geen confronterende waarheden plaatsen. Uiteraard heb ik het account daarop meteen vaarwel gezegd, aangezien ik liever niet in verband gebracht wil worden met 'denkers' die veel van een dodo weg hebben.

De reacties op het artikel via facebook, messenger en mail, liepen enorm uiteen; van 'geweldig dat je dit op deze manier onder de ogen brengt' , tot 'ik vind dit erg hard', en onder andere 'is dit wel geschikt voor de ogen van kinderen?'

Het laatste kan ik tot op zekere hoogte begrijpen. Echter, kinderen hebben tegenwoordig internet tot hun beschikking. Zij weten feilloos de sites te vinden waarop live executies worden geplaatst, waar mensen levend verbranden, geëlektrocuteerd worden, waar lichaamsdelen afgehakt worden, waar dieren mishandeld worden, en de meest vreselijke ongelukken en andere rampscenario's haarscherp in beeld worden gebracht. Ik begrijp dat ze dat opzoeken. Een kind is nu eenmaal nieuwsgierig.

Maar dan mogen ze van mij ook een stukje menselijke geschiedenis zien, en weten waar hun stukje vlees vandaan komt, zodat ze zelf erover kunnen gaan nadenken of ze nog wel medeschuldig willen zijn aan de 'boter op hun hoofd maatschappij van de volwassen'

Kijk, ik ben een eerlijk mens. Daarom beken ik u nu ook dat ik de barbecue vroeger ongeveer zowat de mooiste uitvinding vond die er ooit gedaan was. Hele kuddes moet ik hebben verslonden...maar ik wist niet beter toen, omdat de informatie over vlees eten er toen niet was, zoals die er nu is. Omdat de informatie over je eigen gezondheid, er toen niet was zoals ie er nu wel is. Daarom voel ik me min of meer verplicht deze informatie te delen. Ongeacht wat u er verder mee doet.

Bedenk wel, dat u later na het lezen van het artikel niet kunt zeggen; “Ich habe es nicht gewusst.", ......want uw ziel weet het wel degelijk.
Blog image
Met vriendelijke groet, Marco



Verschrikkingen uit vervlogen tijden. Wat men een andere ziel aandeed.Gezondheid/ Dier/ Natuur.

Posted by Marco Pothuizen Mon, March 07, 2016 19:59:05

Blog image

Zoveel mogelijk tegelijk in de vrachtauto. Iedere centimeter werd benut.

Blog imageAan luxe vervoer had men maling. Ontsnappen was onmogelijk.
Blog image

In colonne naar een onbekende eindbestemming, zonder eten, pauze, toilet of drinken.

Blog image

Bij aankomst volgde onder geschreeuw een verplichte scheer en knipbeurt.

Blog image

Wie ziek was, werd vroegtijdig uit hun lijden verlost.
Blog image

Zij die probeerden te ontsnappen aan de gruwelen….
Blog image

Alles werd netjes genummerd voor de administratie.
Blog image

Sommigen werden geschikt bevonden voor medische experimenten.

Blog image

Dat gold voor zowel jong als oud, of zwanger…
Blog image

Het eindstation…

Hoe kan een menselijke ziel zoiets een andere ziel aandoen?
Deze praktijken werden door alle naties ter wereld veroordeeld.
Processen werden gehouden, en de verantwoordelijken werden veroordeeld tot onder andere de doodstraf en de gevangenis, wegens onder andere het schenden van rechten.
Ik heb nog een serie voor u…

Blog image

Zoveel mogelijk tegelijk in de vrachtauto. Iedere centimeter wordt benut. (In dit geval; kippen)
Blog image

Luxe is overbodig. Ontsnappen onmogelijk.
Blog image

In colonne naar de onbekende eindbestemming, zonder eten, pauze of drinken.
Blog image

Blog image

Zij die 'geluk hebben' mogen bij experimenten gebruikt worden.
Blog imageBlog imageBlog image

Hoe kan een menselijke ziel zoiets een andere ziel aandoen?
Waar zijn de rechten van de dieren? Waar zijn de rechten van hun zielen?
Zij zijn nooit uw vijand geweest. Wat hebben zij u aangedaan, om dit lot te moeten ondergaan?
Omdat u graag nieuwe cosmetica producten in de winkel wilt zien volgend jaar?
Omdat u graag een stukje vlees eet dat vol stress zit? Stress die u ziek maakt? (klik hier voor meer informatie daarover)

Ik schaam me diep voor het menselijke ras, waartoe ik behoor.
Geloof mij...er zijn voldoende alternatieven voor een stukje vlees.

Als u een andere ziel niet kunt respecteren...waarom verwacht u dat dan terug?

Ook het drinken van melk is overbodig overigens. Wilt u meer weten over het wel en wee van de koe die voor uw glaasje melk zorgt? Klik dan hier. En verbaas u over de cijfers van verspilling.

Ik hoop dat ik met dit artikel mensen aan het denken heb gezet, om vanaf morgen anders te gaan leven. Een leven met respect naar andere zielen toe.

Met diervriendelijke groet, Marco



Bedelen in Nederland. Een modern tijdsbeeld. Maar is het strafbaar?Algemeen.

Posted by Marco Pothuizen Sat, March 05, 2016 18:57:47

Blog imageVroeger in mijn jeugdjaren zag je wel eens een bedelaar. Meestal was dat een man op leeftijd met een baard waar wat grijze haren woest krullend zijn gelaten gezicht verborg. Echter het was geen alledaags beeld.
De laatste jaren, maar vooral de laatste maanden, word ik regelmatig aangeklampt door een man die mij om geld vraagt.
Van nature uit ben ik iemand die alles en iedereen geluk, gezondheid en liefde gunt zolang het niet ten koste gaat van een ander.

In Nijmegen werden Irma en ik op een zonnige dag aangesproken door een jonge man. We schatten hem tussen de 25-30 jaar. “Excuseer mij. Maar heeft u misschien een kleinigheid over voor een dakloze?” We keken ietwat verbaast, omdat hij niet aan het prototype beeld van een zwerver deed.
Hij zag er redelijk netjes uit, was geschoren, stonk niet, en kon op een zeer fatsoenlijke wijze communiceren. “Ja, weet u, ik mag niet zomaar gaan bedelen. Dat is in Nederland verboden. Daarom spreek ik mensen op deze manier aan. Ik moet iedere nacht ongeveer € 4,- betalen voor een overnachting.”
We raakten wat in gesprek met hem. Hij vertelde graag over zijn leven, en het bleek een zoveelste pechvogel van de regels der overheid te zijn. U denkt nu als lezer; 'Dat zal mij nooit overkomen, maar vergis u niet daarin. Soms zijn vele factoren van onmacht een onafwendbaar lot, waar de overheid graag haar bezegeling geeft.
Ik keek in mijn portemonnee, haalde al mijn muntgeld eruit, en gaf het aan hem. “Helaas geen € 4,-, maar in ieder geval meer dan de helft voor wat je nodig hebt.”
Hij was er zeer blij mij. We wensten elkaar een mooie dag toe, en gingen verder.
We leven nu eenmaal in een tijd van 'pinnen'. Dat heeft zijn voordelen, maar helaas ook zijn nadelen. En zwervers hebben nu eenmaal geen pinautomaat op zak.

Ik besloot eens wat informatie op te snorren over bedelen.
In Nederland was bedelen tot 2000 nog strafbaar! Daarna is deze wet uit het wetboek geschrapt.
Echter…indien een gemeente een APV heeft (Algemene Plaatselijke Verordening) dan is het wèl strafbaar. Dit verschilt van gemeente per gemeente.
In zowel Canada als de V.S. is er onderzoek gedaan bij zwervers. Uit dit onderzoek kwam naar voren dat helaas ruim 30% van het bijeen gebedelde geld werd gespendeerd aan alcohol/ drugs/ en tabakswaren.
Dit blijkt ook in veel gevallen in de samenleving als excuus gebruikt te worden om juist niets te geven. Maar wie denkt de samenleving te zijn om daar over te (kunnen) oordelen?

Dan komt bij mij het volgende dilemma om de hoek kijken;
Ga ik nog geld geven in de toekomst? Of haal ik wat aan voedsel, als ik toch wat boodschappen moet doen en geef dat aan de dakloze?
Maar, is dat wel correct? Behoor je dat niet te vragen aan je medemens? Immers wij zijn allen gelijk , en op deze manier bepaal jij wat voor de ander goed is.
Laatst liep ik bijvoorbeeld de supermarkt in, en daar stond een dakloze met de welbekende krantjes in de 'aanbieding' voor € 1,50. Ik lees die dingen niet. Ik kies graag zelf uit wat ik wil lezen.
In de supermarkt besloot ik voor hem een blikje drinken mee te nemen, want ja, hij staat daar ook maar dorst te lijden toch?
Buiten bood ik het aan. Hij schudde nee, maar wilde wel geld hebben.

Later op de dag (ja deze oliebol was wat vergeten mee te nemen) liep ik weer naar binnen.
Wat verbaasde mij? Meneer telde zijn opgehaalde centjes bij elkaar, liep naar binnen, en haalde er zware shag met een blik bier van.
Ok, natuurlijk is dit maar een enkel geval op zich, en mag je nooit zo over het grote geheel gaan denken, maar toch gaf het mij een vreemd gevoel. Begrijpt u wat ik bedoel? Wie ben ik om te oordelen? Niemand.
Toch begint het bijna een bekend straatbeeld te worden in Nijmegen. Bij vrijwel iedere grote supermarkt of ingang van een winkelpassage staat er wel iemand te bedelen.
Soms irriteert me dat. Op de manier waarop ze het doen. Als mensen mij agressief benaderen, dan kan ik niet altijd vriendelijk terug doen.
Het plastic bakje met werd me haast tegen de neus geduwd door een man die Arabisch sprak.
Ik schudde 'nee' met mijn hoofd, omdat ik ook echt geen kleingeld meer bezat. Dat had ik namelijk net aan zijn 'collega' een straat verderop gegeven. Zijn blik was op z'n minst nors te noemen, en wat hij daarop zei klonk niet vrolijk. Het voelde agressief aan, zijn woorden drongen mijn aura binnen met een negativiteit waar de honden geen brood van lusten.
“Rot op klootzak.” zei ik op luidde toon. Mijn adrenaline peil schoot ver voorbij het maximale. Nog één woord van die lul, en ik was in staat om hem tegen de lantaarnpaal te pletten.
Kennelijk begreep ie het maar al te goed en draaide zich om.
Flap, weg was mijn naastenliefde voor de medemens. Binnen een seconde. Nu ja, dat wil zeggen voor dit medemens.
En toch...nu ik er zo over schrijf...denk ik...ik faalde. Ik had er boven moeten staan, en door moeten lopen.
Beiden hebben we er hopelijk van geleerd.

Tot slot kan ik begrijpen dat ik als man, heel anders tegen dit soort situaties aan kijk, dan een vrouw.
Vrouwen, kinderen en jeugdigen moeten zich wel degelijk bedreigt voelen door de agressievere bedelaars.

Wellicht had de overheid er beter aan gedaan deze wet niet te schrappen?



De deur die steeds vanzelf open ging.Gesprekken met overledenen.

Posted by Marco Pothuizen Sat, January 30, 2016 13:33:53

Blog image
Alvorens hier een fatsoenlijke uitleg over gegeven wordt, zal ik u eerst even met wat andere informatie vervelen.

Mijn leven is niet bepaald doorsnee te noemen. Regelmatig gaan er bij mij lampen vanzelf aan en uit, verplaatsen voorwerpen zich, of besluit de tv dat het genoeg is geweest en springt dan op de 'stand-by'. Horloges geven andere tijden aan of stoppen met het aangeven van de tijd, en de accu van mijn auto loopt ook sneller leeg dan de bedoeling is. Horloges draag ik daarom niet meer. De klok in de woonkamer hangt er voor het gezellige 'tik-tak' geluid, maar heeft verder eigenlijk geen functie.

Het zij zo. Ik ben er ondertussen aan gewent. Hoe dat zo komt? Ach, ik ben een gezegend mens omdat er veel overleden mensen bij me zijn. Veel van hen waren ooit familieleden uit een of meerdere vorige levens. Daarnaast komen er ook oude vrienden, of onbekenden en zelfs vijanden op bezoek. Het geeft soms vreemde situaties. Situaties zoals hierboven beschreven.

De voordeur stond regelmatig open, terwijl ik 100% zeker wist deze goed te hebben dichtgetrokken. In de zomer kon me dat niet zoveel schelen, maar naarmate we richting herfst gingen, bleef het ritueel zich herhalen. De enige remedie was de deur op slot te draaien. Deed ik dat niet, dan kon je er een weddenschap op afsluiten dat ie weer een keer open zou staan. Ik vroeg op een gegeven moment aan Irma wie dat nu steeds flikte. En waarom? Het duurde even voordat ze zag wie ervoor verantwoordelijk was. Voor mij was het een verrassend antwoord.

“Ik zie een vrouw in een Duits uniform uit de tweede wereldoorlog met een kindje.” zei Irma, en haar gesprek met Helga begon.

“Ieder keer als jij thuis kwam, vluchtte ze naar buiten met haar dochtertje.”

Het verwarde me. Waarom gaat iemand mij opzoeken, en vlucht vervolgens weg?

“Jij was in een vorig leven Amerikaans soldaat, en hebt tegen de Duitsers gevochten. Maar ze ziet jou ook als iemand die haar naar het Licht kan brengen.
In de oorlog behoorde zij tot de 3700 Duitse vrouwen die gevangenen bewaakte. Dat deden ze met heel harde hand. Sommige vrouwen zijn er later ook voor veroordeeld. 21 van hen werden opgehangen. Zij wist dat ze fout was.
Helga's dochtertje was alles voor haar. Haar onzekerheid over hoe ik zou reageren, zorgde voor haar vluchtgedrag als ze bij je binnen was.”

Ah, kijk, daar kan ik wat mee. Toch blijft het knap dat ze dan mijn voordeur steeds wist open te gooien terwijl ze allang dood was.

Irma en Helga spraken nog wat met elkaar, en daarna zorgde Irma ervoor dat ze samen met haar dochtertje naar het Licht konden gaan.

Vanaf die dag is de voordeur gewoon dichtgebleven.

Meer weten over Irma en haar werk als medium/ paragnost? Neem dan een kijkje op www.geneotsa.nl